Steve Hackett - Selling England by the Pound & Spectral Mornings (2020)

Ziet er uit als een mooie setlist, maar ik vrees dat ik deze aan me voorbij laat gaan. Ik ben vooral een beetje huiverig voor het tempo en vuur waarin de nummers gebracht worden: de laatste live opnames zijn me over het algemeen te traaaaaagggggg...

Deze moet je juist NIET overslaan.

Ik heb ook al zoveel top live opnames van Steve dus ook deze. Het wordt enigszins teveel van het goede ( heb zelf ook Live at the Royal Albart Hall 2020). Dus laat ik deze even links liggen.

Deze tournee gezien in Oostende en het blijft één van de tien beste concerten ooit meegemaakt. Omwille van het overaanbod aan liveregistraties zal ik deze niet kopen. Wellicht hoort er ook een dvd bij.

Want?

Een van zijn betere tournees.

De trailer klinkt in ieder geval goed: STEVE HACKETT - Selling England by the Pound & Spectral Mornings: Live at Hammersmith (Trailer) - YouTube

speelde hij live 3 dagen achter elkaar in de Boerderij vorig jaar mei. Had toevallig 2x bardienst!!!

Alles na 1975 van Genesis/ Steve Hackett heeft niet meer de magie van daar voor.

Ik was daar ook. Fenomenaal concert. Uiteraard kende ik de Genesis klassieker SEBTP, maar Spectral Mornings was nieuw voor mij. Maar daar staan toch ook mooie dingetjes op.

Bijna zeker beschouw ik Spectral Mornings (1979) als het beste album van Steve Hackett en Selling England by the Pound (1973) als vrijwel onbetwist hoogtepunt in de discografie van Genesis.
Daarmee zeg ik helemaal niets teveel, denk ik, en sluit ik aan bij het warm kloppende hart van een grote schare Genesis-liefhebbers.

Fraai is dat het hier live wordt neergezet met de opnametechniek waar in die jaren alleen maar van gedroomd kon worden. Daarbij, het live-effect van deze registraties, de interactie op het podium en met het publiek, wat soms een storende factor kan zijn, werkt hier wonderwel goed en versterkt de uitvoering.
Het is geen droge herhalingsoefening, maar een doorwrocht stuk opnieuw beleven van deze muzikale hoogtepunten met de solerende gitaar in het middelpunt. Dit is progrock van de bovenste plank.

Nu weten de fans dit allemaal natuurlijk al lang, maar ik wil er alleen nog maar even een streep onder zetten. De beleving van beide albums op deze dubbelaar doen zeker niet onder voor het origineel, al mis je af en toe een beetje de vocalen van destijds.
Hackett heeft met zijn band de afgelopen jaren een enorme productie gekend van live-podiumregistraties en recent ook enkele studioalbums. Steve Hackett is een bijzonder energieke artiest die nu, als zeventiger, de tijd van zijn leven lijkt te hebben. En technisch is blijven groeien door de jaren.

Daarmee kunnen we hem feliciteren: mooi om nog zo productief en creatief te zijn, maar voor mij is het niet nodig de stroom aan releases allemaal tegen elkaar af te zetten in minnen en plussen. De bijgeleverde DVD heb ik nog niet eens opgezet. Heel eerlijk gezegd heb ik daar ook niet zo'n behoefte aan. De audio-CD's zijn al indringend genoeg. En dat de goede man er voor zijn leeftijd nog zo goed uitziet, dat wil ik best aannemen.

Mee eens vwb Selling England By The Pound. Solo heb ik echter een lichte voorkeur voor Please Don't Touch.

Daar is wel wat voor te zeggen. De eerste drie solo-albums waren het best. Vanaf Cured (1981) verloor de man zijn focus, nam misschien bewust wat afstand van Genesis, terwijl ik trouw wel zijn albums, ook de klassieke, bleef kopen. Met Till We Have Faces (1984) als dieptepunt. Daarom is het zo bijzonder dat hij de afgelopen 2 decennia zo ijzersterk de draad weer heeft opgepakt. Niet alleen met oud maar ook nieuw albumwerk. En wat een productie! Bijna lopende band, maar zichzelf overtreffend.

Mee eens vwb Selling England By The Pound. Solo heb ik echter een lichte voorkeur voor Please Don't Touch. [/quote]

Ik koppel Please Don’t Touch dan aan The Lamb…

Dit is een prachtig album, en inderdaad misschien wel de zoveelste in een rij (we zijn in 2025 alweer wat verder) maar dat doet niets af aan de kwaliteit.

Allereerst complimenten voor jouw Avatar, Lives In The Balance van Jackson Browne, de Statue Of Liberty in de steigers. Hoe toepasselijk in deze tijden.

Ondanks dat ik de Spectral Mornings tour in 1979 in Vredenburg zelf heb mogen zien, blijft voor mij de eerste soloplaat van Steve Hackett zijn beste, Voyage Of The Acolyte. Het niveau van zijn eerste 4 soloplaten heeft Hackett in latere jaren helaas nooit meer gehaald. Voyage Of The Acolyte wordt wel eens de plaat genoemd die Genesis niet maakte. Wat betreft Selling England ben ik het met je eens, met Trick Of The Tail op de tweede plaats.

Dan deze liveplaat. Net als bij de meeste Hackett liveplaten van latere jaren erger ik me ook hier helemaal dood aan het spel van Rob Townsend, de man blaast en fluit alles dicht en helpt hiermee menig klassieke Tony Banks solo volledig om zeep. The Cinema Show vind ik op deze live dubbelaar wat dat betreft het dieptepunt. Het is ook de reden dat ik menig Hackett concert van de laatste jaren heb overgeslagen. Kan deze man niet gewoon uit de band gezet worden? Op de live versie van Foxtrot (Foxtrot At Fifty) is hij nog het minst hinderlijk aanwezig.

Maar op deze live dubbelaar is het geblaas van Rob Townsend tijdens sommige nummers gewoon niet te hachelen. Je zou bijna denken dat Hackett hiermee wraak wil nemen op Tony Banks voor het destijds grotendeels negeren van Hackett's inbreng bij Genesis. Wat mij betreft zonde want deze live muziek had met de hedendaagse opname technieken een veel beter lot verdiend.

Dank Running On Empty voor je opmerking over mijn avatar. Spreekt wel voor zichzelf, denk ik.

Wat je opmerking betreft over Rob Townsend. Inderdaad wel prominent aanwezig. Ik luister nu weer even The Cinema Show en vanaf 5 minuut 40 staat hij met synth/woodwind/sax geluid wel erg in de voorgrond gemixt, zoals ook elders, maar leg ik het originele album uit '73 ernaast - je kunt het bijna tot op de seconde parallel laten lopen - kan ik toch ook wel wat aanmerken op de verhoudingen en is de Hackett-versie voor mij kwalitatief een stukje voller van klank. Maar misschien is dit heel persoonlijk. Zeker, strijd om de dominantie is er natuurlijk altijd wel in een band, maar ik krijg niet de indruk dat Hackett zich nu weer de kaas van het brood laat eten. Heeft hij in Genesis aan het kortste eind getrokken? Ja, ik denk het wel en er is hem wel onrecht aangedaan, als ik het zo zie. Hij heeft zijn moment nu wel om dat te bewijzen, terwijl zijn oude bandmaten hun tijd gehad hebben inmiddels en tot zo'n stuk podiumperformance bij lange na niet meer in staat zijn.
Voor de duidelijkheid: geen kwaad woord over Banks in dit verband.