Future Islands - As Long as You Are (2020)

De uit de kluiten gewassen knuffelbeer Samuel T. Haring van Future Islands wekt in het verleden al veel indruk op te met zijn enthousiaste danspassen die vergelijkbaar zijn met de bewegingen van een professionele shorttrack schaatser die in winning mood de finishlijn afstormt. Triomfantelijk schrijft publiekslieveling Future Islands geschiedenis met de vierde plaat Singles waar ook Seasons (Waiting on You) opstaat, de single die in 2014 steevast bovenaan de lijstjes eindigt als song van het jaar.

Het springerige For Sure roept nog beelden op van een fanatiek bewegende frontman die zichzelf met een hoge aaibaarheidsfactor bij het massapubliek introduceert. Van datzelfde kaliber zijn tracks als de dansbare eighties disco van Plastic Beach en Born in a War. Nummers waar opvallend genoeg heel even die oerschreeuw van Samuel T. Haring weer aanwezig is. Niet te vatten dat dit dezelfde persoon is als de soulvolle doorleefde oude geest in Thrill. Het opbeurende ritme van Waking zoekt de diepgang op met de neerslachtige afgeschermde teksten die voor het sociale evenwicht zorgen.

En toch is het de stille kracht van William Cashion die zijn basgitaar bijna liefkozend een vergelijkbare rol toekent als van een melodieuze leadgitaar. Hoe hij Moonlight naar zichzelf toetrekt is van zulke ongelofelijke klasse. In combinatie met de hemelse keyboardlandschappen van Gerrit Welmers, de hartslagdrum van voormalige livekracht Michael Lowry en de zware vocalen van een bewust zuinig met woorden strooiende Samuel T. Haring kun je alleen maar concluderen dat ze je hier wel heel treffend in de ziel weten te raken.

Uiteraard is As Long As You Are veel meer dan alleen dat prachtige hoogtepunt. Samuel neemt je bijna aan de hand mee in het met een emotionele krakende snik gedragen Glada. Een nachtportier die laat in de duisternis het slot van de deur voor je opendraait in hotel Nostalgia, waar ook zijn jeugdige herinneringen steeds bepalender worden dan de onvoorspelbare toekomstverwachtingen. I Know You als het afgesloten verleden, City’s Face als het realistische beangstigende heden waar je als vreemdeling in binnen stapt.

Het retro new wave viertal uit Baltimore wijkt op hun zesde plaat As Long As You Are nergens af van de uitgewerkte synthpop formule, al is de toon een stuk ingetogener te noemen, breekbaar zelfs. De grunt geintjes van de zanger zijn vrijwel achterwege gebleven, waardoor Future Islands zich meer dan ooit naar voren schuift als serieuze muzikanten. Waar anderen sterk voor het pathetische gaan, wordt het hier stukken kleiner gehouden. As Long As You Are is het verlangen naar het ontastbare. De kinderlijke onschuldige onsterfelijkheid naast het volwassen besef van sterfelijkheid. Nu Samuel T. Haring ruim de dertig jaar gepasseerd is kijkt hij tegen de herfst van het leven aan. Diezelfde warme kilte vormt de schilderachtige basisachtergrond van de bladerbruin gekleurde plaat.

Future Islands - As Long as You Are | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Moet bekennen dat ik deze band nooit bijzonder aandachtig beluisterd heb; mogelijk ten onrechte ben ik er altijd vanuit gegaan dat hun grootste troef het bizarre charisma van de zanger was en de muziek an sich daar toch wat gewoontjes bij afstak. Ik keek dan ook liever hun liveclipjes (en staan ze hoog op mijn lijstje van bands om eens in het echie mee te maken, mocht dat ooit weer eens kunnen) dan dat ik een album van ze uit de digitale kast trok. Misschien moet ik die opvatting met terugwerkende kracht herzien en hun oudere platen opnieuw een kans geven, want deze nieuwe weet wél mijn aandacht volledig vast te houden. En hoe! Alle liedjes zijn direct prettig aanstekelijk, met een prachtige productie en natuurlijk die stem die ook (of juist) omringd door schijnbaar luchtige klanken alles meteen een beklemmende diepte weet in te trekken. Ik hoor veel jaren '80-invloeden, vooral de vroege New Order in de langzamere nummers, maar retro wordt het nooit. Je hoort aan alles dat dit alleen nu door dit gezelschap gemaakt had kunnen zijn, het 'klopt' gewoon. En na veel toffe platen die de laatste tijd verschenen waar je echt even voor moet zitten - Fleet Foxes, Flaming Lips, Spinvis, om over Sufjan nog maar te zwijgen - fijn dat er weer eens eentje is die bescheiden onder de 45-minuten blijft, waardoor je hem haast vanzelfsprekend lekker nog een keertje op kan zetten. En vooruit, daarna nog een keertje dan maar...