Black Foxxes - Black Foxxes (2020)
mijn stem
37 stemmen
0
geplaatst: 10 november 2020, 09:15 uur
Mijn kennismaking verliep met het openingsnummer 'I Am'. Eentje van het soort dat in staat is een luisteraar volledig omver te blazen. 'Jacqueline' van Franz Ferdinand deed dat bijvoorbeeld. 'What Went Down' van Foals en nu dus 'I Am'. Het soort nummer dat totaal kan overrompelen.
Nu schuift 'I Am' ook nog eens op richting een tikje waanzin, iets dat op het album nog een paar keer gebeurt. Het is een welgemeend advies om daar voorbij te luisteren, want de rest van het aanbod op Black Foxxes is geweldig. Het hierboven al gememoreerde 'Badlands' trok me direct over de streep. Ik zag mezelf direct terug in de midden jaren 80 dansend op 'She Sells Sanctuary' and 'Rain' van The Cult. Mark Holley lijkt Billy Duffy ingehuurd te hebben, als ik de gitaarpartijen zo hoor.
Black Foxxes speelt enorm goed met dynamiek. Tot over het randje toe, zoals ik al memoreerde. In hele rustige nummers komt het moment dat Holley zich niet in kan houden. Soms lijkt het alsof de stoppen in de studio doorsloegen en de rest van de band gehaast volgt. Alsof ze geen idee hadden wat er stond te gebeuren.
Ik kende de band niet voor dit album. In zekere zin is dit ook een nieuwe band, omdat beide andere oerleden de band verlieten eerder dit jaar en zijn vervangen. Als er dus sprake is van een verandering van koers kan dat verklaren waarom de bassist en drummer de band verlieten of er uit zijn gezet. Wat het ook is, opnieuw levert 2020 een prima album af.
Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.
Nu schuift 'I Am' ook nog eens op richting een tikje waanzin, iets dat op het album nog een paar keer gebeurt. Het is een welgemeend advies om daar voorbij te luisteren, want de rest van het aanbod op Black Foxxes is geweldig. Het hierboven al gememoreerde 'Badlands' trok me direct over de streep. Ik zag mezelf direct terug in de midden jaren 80 dansend op 'She Sells Sanctuary' and 'Rain' van The Cult. Mark Holley lijkt Billy Duffy ingehuurd te hebben, als ik de gitaarpartijen zo hoor.
Black Foxxes speelt enorm goed met dynamiek. Tot over het randje toe, zoals ik al memoreerde. In hele rustige nummers komt het moment dat Holley zich niet in kan houden. Soms lijkt het alsof de stoppen in de studio doorsloegen en de rest van de band gehaast volgt. Alsof ze geen idee hadden wat er stond te gebeuren.
Ik kende de band niet voor dit album. In zekere zin is dit ook een nieuwe band, omdat beide andere oerleden de band verlieten eerder dit jaar en zijn vervangen. Als er dus sprake is van een verandering van koers kan dat verklaren waarom de bassist en drummer de band verlieten of er uit zijn gezet. Wat het ook is, opnieuw levert 2020 een prima album af.
Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.
* denotes required fields.
* denotes required fields.