The Dubliners - Live (1974)

Met dezelfde hoes ook uitgebracht op het Polydor label.

In 1977 kwam er dan een RAM heruitgave met deze hoes.

Wie de tracktijden van deze uitgave weet te vinden, mag ze altijd invoeren via een correctie

ben ermee opgegroeid, allemachtig, je moet er maar zin in hebben

gezellig wel maar iedere zondag de hele dag dubliners live?

nee dankje, is niet blijven hangen ook, thank god, terwijl de meeste muziek uit mijn jeugd nog wel mijn sympatie heeft

Dubliners dik in orde, zonder meer. Maar dit is een povere opmane. Gewoon dik goed, dan maar...

De opnamekwaliteit is inderdaad niet hoogstaand, maar goed anno 1974 kon men "echte" live-opnames nog niet zo geweldig laten klinken (ik ken een aantal voorbeelden uit de jaren '70 waarbij men later in de studio bepaalde dingen nog eens inspeelden).
Om meerdere redenen vind ik dit toch een gedenkwaardige liveplaat van deze mannen. Hierop is Ciaran Bourke namelijk nog te horen. Hij zingt op deze plaat "Whiskey in the Jar" en "All For Me Grog".
Grappig contrast trouwens met de uit '65 stammende "In Concert": op deze plaat worden geen nummers in het Gaelic gebracht, terwijl men dat bij de eerder genoemde meer deden dan Engelstalige nummers.
Verder is op deze opname voor het eerst "Fairmoye Lasses & Sporting Paddy" te horen, een jig die daarna nog regelmatig gebruikt zou gaan worden als opener van de set.
Op deze plaat krijgen alle leden de kans om zich te laten horen, want "Black Velvet Band" word gezongen door Luke Kelly, waarna hij zijn collega Ciaran Bourke voorstelt voor de twee daaropvolgende nummers. Na zijn bijdrage introduceert violist John Sheahan de twee nummers die hij ten gehore gaat brengen op de "thin whistle". Direct daarna krijgt hij de kans om zijn kunnen als violist te laten horen met het catchy "The Four Poster Bed" en het dansbare "Colonel Rodney".
Daarna laat Ronnie Drew van zich horen: hij brengt achtereenvolgens "Finnegans Wake", "McAlpine's Fusiliers" en "Seven Drunken Nights". De eerste en laatste weet hij met de nodige humor te brengen, terwijl hij met "McAlpine's Fusiliers" zijn serieuze boodschap op een overtuigende manier weet te brengen met zijn zware stemgeluid.
Aan het einde van "Seven Drunken Nights" introduceert Kelly hun banjo speler Barney McKenna die 4 minuten lang een verzameling van wat verschillende tunes ten gehore brengt.
Volgens mij is dit ook zo'n beetje de enige live plaat waarop ze "Home Boys Home" zingen. Een behoorlijk aanstekelijke shanty die Luke Kelly vol enthousiasme weet te brengen (waardoor het alleen maar nog aanstekelijker word). Daarna blijft hij de lead vocals voor zijn rekening nemen voor "Dirty Old Town". Iets minder bijzonder om die te horen, aangezien die inmiddels al heel vaak in verschillende uitvoeringen te horen is geweest.
"Blue Mountain Rag" is volgens mij weer een nummer dat uit de hoed van Sheahan komt en hij word bijgestaan door McKenna's banjo en een ritmegitaar.
Tijdens "The Wild Rover" is te horen dat dit (toen al) een lekkere meezinger is. Luke Kelly zingt deze overigens. Daarna is Drew nog een keer te horen voor "Weile Waile" (op andere releases volgens mij ook weleens omschreven als "Weile Weile Waile"). Zijn stemgeluid blijft gewoon erg fijn om naar te luisteren. Een echte verhalenverteller.
Op het einde zorgt Luke Kelly nog voor een klein feestje met een gedreven versie van "The Holy Ground". Ook hij was een sterke vocalist.
Een mooi tijdsdocument voor de liefhebbers van de groep.