David Bowie - I'm Only Dancing (2020)

n 1974 kwam Bowie er achter dat hij contractueel belazerd was door zijn manager Tony DeFries. In principe hadden ze met hun gezamenlijke bedrijf een fifty/fifty winstverdeling maar Bowie wist niet dat zijn 50% pas kwam na aftrek van de kosten. En laat Bowie nou in 1974 even de meest extravagante show bedacht hebben voor zijn Diamond Dogs-tour. Alles moest groter en theatraler dan bij Ziggy Stardust. Aan het begin van de tour zag Bowie zijn loonstrookje; hij was blut. In 1974 wordt hij gefilmd in een limousine onderweg naar een show voor de documentaire Cracked Actor. In die tijd leefde hij op cocaïne en melk. Hij heeft een pak melk in zijn handen en merkt een vlieg op; “That fly must be thinking, this is all my milk and this big creature is sucking it all up. That’s kinda how I feel.” De show werd geminimaliseerd zodat Bowie uit de kosten kon komen maar hij was duidelijk aan het einde van zijn latijn. Rond de tijd van de documentaire werd een live album opgenomen; ‘David Live’. Een magere man zonder energie of echte overtuiging stond op het podium. Hij was ontdaan van zijn geld, van zijn artistieke droom en van zijn (geestelijke) gezondheid. ‘David Live’ werd matig ontvangen in de pers.

Je zou bijna denken dat deze tour gedoemd was te mislukken. Gelukkig bestaat er een wat betere opname van de tour (ook getiteld ‘Cracked Actor’) maar ik hoor nog steeds een verzwakte Bowie. Afgelopen weekend kwam het einde van de tour uit op LP. Bowie was begonnen met de opnames voor zijn Soul album ‘Young Americans’ en hij had er duidelijk zin in. Hij begon de nieuwe liedjes live te spelen, paste de setlist drastisch aan en ver-soulde arrangementen. Zijn stem klinkt heser en kapotter dan op de andere live-opnames maar hij heeft duidelijk meer zin. Het is deze hese worsteling binnen het gelikte soul arrangement waarin we een nieuwe Bowie horen. Doorleeft op een manier die bijdraagt aan de muziek. ‘Rock n Roll Suicide’ met piano en saxofoon; het is waanzinnig. ‘Sorrow’ klinkt beter dan in de studio en eigenlijk klinkt alles beter dan een jaar later op het geliktere ‘Young Americans’ album. Bowie speelt weer met muziek en zijn gevoel. Wat een prachtige live-plaat.