TV Priest - Uppers (2021)

Men heeft op het moment in Londen niet te klagen over verfrissende (punk)rockbands. Twee weken geleden verscheen het uitstekende tweede album Drunk Tank Pink van shame. Aanstaande vrijdag verschijnen de langverwachte debuutalbums van Black Country, New Road en van TV Priest. TV Priest onderscheidt zich van de eerste twee bands, doordat ze bestaat uit een viertal, dat beschikt over de nodige levenswijsheid, wat meteen al duidelijk wordt in de verschroeiende opener The Big Curve. In hun jeugdjaren was het viertal goed bevriend en maakte samen muziek. Helaas verwaterde de vriendschap en verloor men elkaar uit het oog. Een paar jaar terug kreeg men toch weer behoefte om samen muziek te gaan maken. In november 2019 waren ze weer terug op het podium en gaven toen een exclusief concert voor vrienden. De onderwerpen voor de songs zijn nogal gevarieerd. Zo zingt de charismatische frontman Charlie Drinkwater gekscherend in de reeds als single vrijgegeven Decoration : “I have never seen a dog do what that dog does , And you’re through to the next round Yeah”. Een quote van Simon Cowell over een optreden van een hond in Britain’s Got Talent. Drinkwater drijft hier de spot met de stompzinnige programma’s, waaraan de moderne tv-kijker steeds vaker bloot gesteld wordt. Een andere single, Press Gang, is geïnspireerd op het levenswerk van frontman Charlie Drinkwater's grootvader als fotojournalist en oorlogscorrespondent in de Britse Fleet Street van de jaren vijftig tot begin jaren tachtig. Het nummer gaat over de veranderende rol in de verspreiding van informatie en ideeën, maar ook hoe men tegenwoordig regelmatig “de waarheid” probeert te manipuleren. Weer van een heel andere orde is de zeer persoonlijke afsluiter Saintless. Het handelt over de moeilijke periode welke de vrouw van Drinkwater moest doorstaan tijdens en na de zwangerschap van hun zoon. Ook de bijna onvermijdelijke Coronapandemie komt voorbij in Journal of a Plague Year. Muzikaal staat het album als een huis en hoor je af en toe wat invloeden van voornamelijk oudere bands zoals bijvoorbeeld The Fall. Voor mij is Uppers een zowel muzikaal als tekstueel snoeihard, uitdagend en intrigerend debuut.

Mag ik hier zeggen dat het klinkt als 'Strokes meets Girl Band meets Idles'? Kortom: als zichzelf. Lekker hoor!

Hun sterke eerste single House of York beloofde vorig jaar voor de TV Priest al veel goeds en het lijkt er op dat ze die belofte gaan inlossen met hun in Februari verschenen debuut album Uppers. Het viertal uit Londen kan hiermee zo aansluiten in het rijtje van Britse bands (zoals Fontaines DC, Shame of IDLES) die de laatste jaren het alternatieve post punk gitaar genre weer een kwaliteitsinjectie hebben gegeven.
Op de opener the Big Curve gaan ze met hun sound erg richting IDLES, iets wat nog versterkt wordt door het feit dat zanger Charlie Drinkwater ongeveer dezelfde vocale stijl hanteert ( een in-your-face combinatie van zingen, praten en schreeuwen) als Joe Talbot. Maar vervolgens, met ingang van het ijzersterke Press Gang weet TV Priest er steeds meer een eigen invulling aan te geven, mede door hun veelzijdigheid.
Dat alles resulteert in een voortreffelijk debuut album, waar ook de prachtige teksten een behoorlijk aandeel in hebben, dat de confrontatie met de luisteraar op meedogenloze wijze aangaat maar ook niet vergeet om af en toe de nuance aan te brengen.
Goed gedaan jongens.

Geweldig debuut van TV Priest. Qua aandacht blijft de band misschien wat achter op bands als shame en IDLES, maar deze band is minstens even interessant. Hun eerdere single House of York staat hier niet op, maar dat vind ik eigenlijk geen probleem, want hoewel dat gewoon een goeie single is, past ie qua geluid volgens mij niet echt bij de rest. Op dat vlak is er ook goed nagedacht, lijkt me, om dit album evenwichtig samen te stellen, zodat het ook gewoon juist klinkt.

De opener is meteen een song die de kwaliteit heeft je als luisteraar een wereld in te trekken. De songtitel lijkt wel te hinten naar The Great Curve van Talking Heads, ongetwijfeld een invloed op dit bonte gezelschap. Charlie Drinkwater brengt de teksten op een praatzangerige manier die evenwel zo charismatisch is, dat je er bijkans door wordt gehypnotiseerd. Het geeft songs als het kritische Press Gang en Decoration (een grappig commentaar op de vluchtige commercialisering en neiging tot het hypen van alles - "It's all just d-d-d-d-d-d-d-decoration!") een extra dimensie.

De markante albumcover geeft een stilleven weer, alleen is daarop te merken dat het leven nooit stil staat; de appel werd geschild, en aan het drankje werd al gulzig geslurpt. Het ziet er allemaal nogal obscuur en duister uit, dat wel, en daarvan zijn ook wel echo's in de teksten terug te vinden. Journey of a Plague Year zou naar verluidt geschreven zijn voor de uitbraak van de wereldwijde COVID-pandemie, maar past uitermate goed in de huidige tijdsgeest. This Island lijkt me een slimme, zwartgallige kijk op de Brexit. De tekst van Powers of Ten heeft zo'n heerlijk cynische ondertoon, echt leuk om nader te bestuderen.

Op muzikaal vlak wordt er niet veel nieuws gebracht, denk ik. Het ligt perfect in het straatje van de bands die ik eerder noemde, shame en IDLES, en doet dat net als die bands op een krachtige, kwalitatief hoogstaande manier. De songs kunnen heerlijk in-your-face punk klinken, maar ook de donkere loomheid van veel post-punk is hierin hoorbaar. TV Priest weet verder ook een zekere aanstekelijkheid aan hun energieke composities toe te voegen, wat erg goed werkt.

En dan heb je nog de lange afsluiter, Saintless. Dit nummer is op tekstueel vlak toch wat anders, eerder in zichzelf gekeerd (een persoonlijk relaas over de strubbelingen en uitdagingen die het krijgen van een kind met zich meebrengen). De geduldige, dynamische opbouw maakt samen met die fraaie, persoonlijke tekst van de afsluiter meteen de knapste song op de plaat. Je wordt door het dreunende geluid meegezogen in de sores ("This world is dark; with saintless few", verwondering ("And it's bigger than a man like me" en uiteindelijk toch ook wat verlichting ("We're no saints, but that's okay; would you have it any, any other way?". De instrumentale bridge van dit nummer vormt ook een schitterende climax, om daarna terug af te bouwen richting een rustig (gerust, berustend?) einde.

Een erg knap debuut, dus!

4 sterren