Uada - Djinn (2020)

Goeie plaat, maar Uada weet zich hier niet echt te verheffen boven het maaiveld. Hoewel ik daar doorgaans geen problemen mee heb, worstel ik hier met de duurtijd van enkele songs, die wat te lang doorgaan. Forestless vind ik dan nog het sterkste nummer, geweldig melodieuze black metal met een glansrol voor de bas.

3,5 sterren

Ik zet een halfje hoger in dan AOVV, deze band heeft een prachtige evolutie in zijn geluid doorgemaakt. Waar het debuut nog wat rauwer klinkt, klinken voorvanger 'Cult of a Dying Sun' (ook al zo'n prachthoes) en deze werkelijk als een klok. Ik vind het allebei wel z'n charme hebben. Ook duren de nummers mij zeker niet te lang, het kan mij niet lang genoeg duren deze blackmetalmaalstroom!

Bovendien vind ik dit één van de mooiste hoezen die ik ooit heb gezien. Wat had ik deze graag op LP in bezit gehad maar die is niet meer zo gemakkelijk verkrijgbaar. Dan maar de CD besteld

Benieuwd naar de bevindingen van metalprofessor Don Cappuccino. Mgla much?

Muzikaal erg genietbaar album.

Handbrake metal. Dat is wat Djinn is. Metal met de handrem erop. Uada houdt zich voortdurend in en blijft hangen in irritante grooves. Op zich bieden de heavy metalpassages tezamen met de tamme blastpassages links en rechts wel hoop op iets dat de zwarte vlam kan doen ontwaken maar meestal gaat de lauwe kraan al snel aan om de boel te doven met opnieuw een vervelende midtempo passage.
Uiteindelijk is het vaak de sfeer die dit soort albums kan redden maar daar is hier al helemaal niets van waarneembaar. Wat overblijft is een plaatje de grijze middelmaat niet weet te ontstijgen.

De mysterieus aandoende covertekening ten spijt; hoe sommigen erbij komen om Mgła als associatie erbij te pakken, is verreweg het grootste mysterie.

Ik noem deze band altijd Mgmwah.

Ik noem deze band altijd het achtste wereldwonder.