menu

Woodkid - S16 (2020)

mijn stem
3,84 (16)
16 stemmen

Frankrijk
Pop
Label: Island

  1. Goliath (3:51)
  2. In Your Likeness (5:57)
  3. Pale Yellow (4:10)
  4. Enemy (4:05)
  5. Highway 27 (3:55)
  6. Reactor (3:56)
  7. Drawn to You (5:39)
  8. Shift (3:51)
  9. So Handsome Hello (3:47)
  10. Horizons Into Battlegrounds (3:42)
  11. Minus Sixty One (5:16)
totale tijdsduur: 48:09
zoeken in:
avatar van Fathead
Ik ben heel benieuwd

avatar van coldwarkids
2,5
Was nooit heel erg gecharmeerd van Woodkid maar Goliath en Pale Yellow hebben me nu zeer nieuwsgierig gemaakt naar het album!

avatar van sj0n88
Ik ben fan van het eerste uur van Woodkids debuutalbum, dus ben erg blij dat er eindelijk een vervolg aan zit te komen. Goliath en Pale Yellow maakten mij al erg enthousiast, en nu ik Horizons Into Battlegrounds voor het eerst heb gehoord kan het album eigenlijk alleen nog maar tegenvallen. Wat een mooi nummer is dat zeg!

avatar van aERodynamIC
4,0
The Golden Age sloeg indertijd goed aan bij mij, mede dankzij een spetterend live optreden in de Rabozaal met orkest.

Door het verschijnen van S16 vond ik het van de week tijd die plaat weer eens te draaien. Lang niet meer gehoord namelijk. En gek genoeg wist het me een stuk minder te raken dan het indertijd deed. Zit er dan toch een houdbaarheidsdatum op voor wat betreft de wat vlakke zang van Yoann Lemoine in combinatie met opzwepende orkestrale ritmes? Misschien.

De singles van S16 vond ik prima, maar ook niet overdonderend en ineens bekroop me van de week het gevoel dat S16 misschien wel eens niet helemaal zou kunnen aanslaan.

Dat valt mee blijkt nu. Ja, zijn stem is nog steeds niet gaan behoren tot de wow-categorie en muzikaal is het herkenbaar: veel orkestrale en donkere, industriële klanken. Het filmische karakter heeft hij dus zeker nog niet achterwege gelaten.

Het valt me op dat het tempo wat omlaag geschroefd is op dit album. Hierdoor komt het wat dreigender over en staan er minder opzwepende nummers op zoals op The Golden Age. Minder hitgevoelig wellicht.

Hierdoor kan Woodkid nieuwe liefhebbers aan zich weten te binden zonder oude fans van zich te vervreemden, tenzij deze wat meer willen dansen of een beetje uitgekeken zijn op Woodkid.

Is het een minder album dan de voorganger? Nee. Ik denk zelfs dat S16 wat constanter is, alleen mis ik toch wel die knallers. Ben ik dan uitgekeken op Woodkid? Ook niet helemaal, want qua beoordeling kom ik op hetzelfde uit als de voorganger.
Het kan zomaar zijn dat dit album juist door de traagheid en het dreigende wat langzamer onder je huid gaat kruipen. Een nummer als Reactor is daar een fijn voorbeeld van. Dat is toch wel een pareltje. Alsof je in een sci-fi film beland bent.

In Your Likeness is ook broeierig en boeiend.

Nee, dit kan nog heel veel kanten op gaan en dat blijken vaak de leukste plaatjes te zijn. We gaan het zien. Een 'Run Boy Run' is het zeker niet.

avatar van deric raven
4,5
Hoe mooi kan het zijn als je als veelvoudig gevraagde artiest je naam mag koppelen aan hedendaagse iconische sterren als Katy Perry, Taylor Swift, Harry Styles en Lana Del Rey. De Franse filmregisseur Yoann Lemoine observeert, visualiseert en reproduceert. Hij benut de natuurlijke omgeving om een aardse luchtigheid toe te voegen aan de importante clips die hierdoor overduidelijk zijn stempel dragen.

Het is wonderbaarlijk dat hij met zijn autobiografische debuut The Golden Age juist een zwaarmoedige licht deprimerende sfeer neerzet, die een tegenovergestelde kant van dit multi-talent tentoon stelt. Yoann Lemoire, de man achter Woodkid, laat zich hierbij leiden door klassieke composities, waarmee er een fraai hedendaags filmisch zwartwit gevoel opgeroepen wordt, gevormd door duizelingwekkende elektronica. Een belevenis die zijn climax bereikt in de indrukwekkende live registratie met de blazersselectie van het Metropole Orkest op het Holland Festival, waarmee ze in juni de tropische record brekende zomer van 2014 aankondigen.

Vervolgens wordt het steeds stiller rondom Woodkid, en beperkt hij zich voornamelijk tot gastbijdrages op andere platen. Een voorbeeld van te vroeg pieken om daarna in de vergetelheid te verdwijnen? Dan kondigt hij totaal onverwachts in december 2019 aan dat hij bezig is met nieuw materiaal. De single Goliath houdt zich sterk staande, maar wordt in april toch onderdrukt door het Corona virus die als David deze reus tot de grond dwingt. Er wordt gewerkt aan de wederopstanding die vorm krijgt met het indrukwekkende S16. De scheikundige benaming voor het chemische element zwavel; een giftige eenvoudige ontvlambare stof.

De beelden bij Goliath plaatsen je in de donkere uitzichtloze wereld van hardwerkende arbeiders, die onder slechte omstandigheden hun geld verdienen. Het industriële karakter ademt de verziekende duisternis uit, waarbij de kolenmijn uiteindelijk terugslaat en zich sterk tegenover de allesvernietigende mensheid opricht. Het milieuvraagstuk teruggebracht in de visie van Yoann Lemoine waarmee hij al zijn eerdere video ervaringen doet vervagen. Om dan vervolgens bij het tevens reactie oproepende Pale Yellow te benadrukken dat de mensheid ingehaald wordt door de technologie, geeft al aan dat S16 niet zozeer persoonlijk is als The Golden Age, maar dat hij zich nu op het maatschappij kritische vlak begeeft.

De hardheid van de techno beats krijgt tegengas door daar orkestrale in triphop gedoopte spookstad samplers en verstilde pianoklanken aan toe te voegen, waarmee Yoann Lemoine zich herplaatst in de verstikkende jaren negentig. Door het gebruik maken van lawaaierige eighties staalpercussie benadrukt hij nog meer de uitzichtloze achtergrond waar hij in opgegroeid is. De grimmige grijstinten verraden zijn afkomst, die liggen in Tassin-la-Demi-Lune, een gedeelte van de westelijke buitenwijken van Lyon.

De smekende hoge vocalen in Shift en gedragen somberheid van Woodkid ontbloten zijn kwetsbaarheid, waardoor hij verbaal zo naakt mogelijk zijn stem beschikbaar stelt voor de muzikale wetenschap die hij als volleerd architect heeft gecreëerd op S16. Een plaat die veel dieper gaat dan de innerlijke persoonlijke pijn op The Golden Age, en dit verbreed op mondiaal niveau. De innerlijke omhelzing op de albumhoes benadrukt nogmaals dat men de natuur niet moet uitpersen als een druif maar omarmen als een vriendschappelijke bondgenoot.

De kinderlijke engelenkoortjes staan voor de nieuwe generatie die genoodzaakt zijn om voor de geschepte problematiek van hun voorouders oplossing denkend te handelen. Die gezamenlijke kracht komt confronterend terug in de meerstemmigheid waarmee Minus Sixty One een nieuw hoofdstuk lijkt aan te kondigen, in een toekomst die beheerst wordt door de Greta Thunberg generatie.

Woodkid - S16 | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

3,5
Jammer genoeg zet Woodkid de lijn van zijn spetterende debuut en sommige tussendoortjes niet door. Avontuurlijke beats maken op te veel tracks plaats voor gezapige pseudo-klassieke avontuurtjes. En dan die hoge vocalen – voor mij het muzikale equivalent van een wortelkanaalbehandeling. Ik snap het wel: de tijd is er ook een beetje naar. Maar dat is geen reden om het nóg erger te maken.

Gelukkig blijft er nog genoeg oorstrelends over voor een ruime voldoende. Maar als je stilletjes hebt gehoopt op een nieuw meesterwerk, valt het album toch behoorlijk tegen.

avatar van aERodynamIC
4,0
Ik roep het wel vaker: koop het fysieke exemplaar (op vinyl), draai het hard en ga er eens heel goed voor zitten. Ineens komt S16 dan beter binnen. Nu klinkt de vinyl-versie in dit geval ook echt heel goed (dat is tegenwoordig met nieuwe platen helaas vaak anders), maar het filmische pakt goed. Natuurlijk: hoog vilume helpt ook wel en extra bijkomstigheid een partner die het ook kan waarderen.

Nee, Woodkid mag nog even blijven en wat ik al vermoedde: de traagheid helpt het album groeien per draaibeurt.

avatar van joko150
2,0
zo jammer deze plaat.. Hij vond meteen zijn niche met
bombastische popverhalen op zijn debuut en hij volgt het op met een reeks langzame gestripte ballads.

avatar van legian
Zo'n 7 jaar na het machtige The Golden Age flikt hij het weer. Met S16 heeft hij opnieuw een heerlijk meeslepende en aangrijpend stuk muziek neergezet. Het is allemaal wat trager en killer dan op zijn eerste. Maar hij weet dankzij een prachtige afwisseling tussen bombastische en kleine momenten een epische en meeslepende sfeer te creëren. Ik houd er wel van.

Na drie draaibeurten ben ik nog niet overtuigd: veel bombast en pathos, en imo over de hele linie iets te traag.

Dit is wel een fijnere luisterervaring dan het 'populaire' album van - Prins Treurwilg - Matt Berninger. Mij is het een raadsel waarom dat album - oh, oh, het hout is op, het kampvuur uit, ik ben alleen en ik heb het koud (tenminste dat roept het bij mij op) - zo gewaardeerd wordt.

Dit album is in ieder geval een prettige afwisseling in het muzikale menu en verzorgt een beetje hoop in deze barre tijden.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:12 uur

geplaatst: vandaag om 17:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.