USA for Africa - We Are the World (1985)

Vorige week deze lp gekocht. Ik zat door wat '3 euro per stuk en 4 voor een tientje' bakken te spitten en nam deze erbij om aan die 4 lp's te komen Deze mocht erbij vanwege het Springsteen nummer. Jarenlang was dit namelijk de enige geluidsdrager waarop Trapped te krijgen was naar mijn weten. En zelfs nu nog steeds als het om vinyl gaat. Ik zag de overige namen en dacht; die moet maar mee. Steve Perry, Prince, Huey Lewis en Chicago; ik ken ergere dingen om naar te luisteren. Het titelnummer heb ik altijd een zwak voor gehad moet ik bekennen.

Grappige herinnering hieraan. Ken het album niet echt, maar heb de titelsong altijd erg mooi gevonden.
Destijds was ik bevriend met iemand van Afrikaanse komaf die van metal hield. Daar moest ik aanvankelijk niets van hebben ('We are the World' stond op repeat ), tot hij een keer wat voor me opnam op cassette. Dat beviel zo goed dat ik sindsdien altijd (mede) naar metal heb geluisterd. Het waren bands als Metallica, Iron Maiden, Slayer en MOD - Aren't you hungry. Enkele maanden geleden, dus ruim 25 jaar later, las ik voor het eerst een keer de tekst ("USA for Afrika, what a f*** scam").

Verder geef ik het album 3,5 ster, voor de titelsong.

Dat is niet de bedoeling, Fleppie. Alleen stemmen als je het hele album hebt gehoord.

Wel een leuke herinnering.

Pas geleden deze lp meegenomen van de kringloop. Na de 7" en vorig jaar de 12" van de single, nu ook het hele album.
We Are The World is al 30 jaar een van mijn favoriete songs uit de 80s, en voor een charity single een topper.

Maar ondanks vele negatieve reacties hierboven, is dit album zeker nog goed te pruimen en zijn het geen vullers die erop staan. En met Tears Are Not Enough staat er zelfs nóg een All Star Anthem op het album.
Het ene nummer is sterker dan het ander, maar Prince en Springsteen steken er bovenuit, gevolgd door The Pointer Sisters.

Must have voor elke Prince fan, vanwege de briljante bijdrage van Prince. Daarnaast blijf ik het titelnummer ook sympathiek vinden en is Bruce ook goed.
Dit zijn de hoogtepunten van een verder middelmatig album, maar blijft wel een mooi stukje geschiedenis.

Huey is ook fijn!

Ik ben geen Bruce fan maar zijn bijdrage "Trapped" vind ik fantastisch. Wordt weleens gedraaid op radio 2 en op dat moment draai ik de volumeknop wijd open...

En dat voor een gepimpt reggaedeuntje

Op Netflix vanaf vandaag een toffe docu over We Are the World. Allemaal opgenomen op één avond/nacht, na de American Music Awards avond.

The Greatest Night in Pop | Netflix

Bedankt voor de tip Poeha

Ga ik zéker kijken!

De titel van die docu lijkt me wat misplaatst, maar qua aantal (Amerikaanse) sterren dat op één dag in dezelfde ruimte verbleef valt het moeilijk te overtroeven. Jammer dat het resulteerde in de draak die het titelnummer geworden is.

Ik heb deze LP ooit goedkoop op de kop getikt vanwege de bijdrage van Bruce Springsteen. Zijn live-versie van Jimmy Cliff's Trapped is duidelijk het hoogtepunt van deze verzamelaar. Voor het overige is dit album natuurlijk aardig omdat de meeste tracks van de respectievelijke artiesten niet of nauwelijks elders te vinden zijn. Ik vind ze overwegend vooral gemiddeld, met iets meer waardering voor de bijdragen van Huey Lewis, the Pointer Sisters en Steve Perry. Die van Prince is ook aardig, maar toch ook nauwelijks opvallend ten opzichte van het werk dat hij rond die tijd uitbracht.

Ik ben groot liefhebber van Huey c.s. maar Trouble in Paradise is nu net niet één van hun betere nummers. Echter live altijd een feest.

Ik vind We are the world dan weer een erg fijn nummer. Het brengt me altijd binnen een seconde weer terug naar de tijd van toen. Dierbare herinneringen en één brok nostalgie. Heerlijk! De lp heb ik voornamelijk gekocht vanwege Trapped. Al luistert elk nummer in principe prima weg.

Destijds vond ik We are the world ook erg goed. Het was allemaal erg indrukwekkend natuurlijk. Na Band Aid, ook nog eens deze verzameling.
Als ik het nummer nu luister doet het me weinig, terwijl Band Aid me nog wel raakt. Het is eigenlijk een soort Heal the world draak als ik er nu over nadenk. En het was de impact van de grote artiesten die toen zo veel indruk maakte.

De docu is interessant, ook om te zien wie uiteindelijk wel kwam, wie niet. Madonna niet omdat Lauper er was? En van Prince wilde ze geen solo? Wat dom!! Daar moet je alles van aan pakken.
Dat zielige gemekker van Sheila E over dat ze gebruikt zou zijn om Prince te laten komen vind ik wat jammer. Natuurlijk was zij een link... dacht ze nou echt dat ze een solo zou krijgen tussen deze namen? Maar dan wel in de docu verschijnen, en op de voorvertoning.. het typeert de zangeres.
Dat moment dat Jennings wegloopt vind ik mooi, en de ongemakkelijkheid van Dylan geeft me zelf ongemakkelijke gevoelens.. wat een zuurpruim zeg.. maar hij was er wel. En MJ, waarom was hij niet bij de AMA? Wist hij dat Prince de prijzen zou pakken, en hij niet? Vind zo'n show juist iets voor MJ om daar alle aandacht te pakken met zijn aanwezigheid.

Ik vind de titel ook erg typisch Amerikaans en pretentieus, maar Band Aid krijgt wel de credits vroeg in de docu, dus dat compenseert weer een beetje.

Ik had eigenlijk een beetje te doen met hem, hij is niet bepaald een mensenmens en de ongemakkelijkheid straalt er vanaf. Voor iemand die zich niet op zijn gemak voelt in groepen is zoiets verschrikkelijk...knap dat hij er toch stond.

Hetzelfde gold voor Prince en die kwam dan weer niet opdagen.

P.S. Die eventuele solo die Prince zich had toegedicht, paste niet in het concept wat ze uitgedacht hadden. Niet meer dan logisch dus dat ze daar niets mee deden.

Vandaag ook de docu gezien. Mooi om de ‘andere’ beelden te zien die inzicht in het proces, het geheel maar ook in die van de artiesten geven. Paar dingen die opvallen (mij dan):

- De voorbereiding van Michael Jackson die daarna volledig naar de achtergrond verdwijnt. Wat een professional.
- Dylan lijkt mij meer onzeker in zijn schuwheid. Pas als Stevie Wonder hem helpt komt hij los. Stukje autisme lijkt om de hoek te komen bij de man (ik ken dat van mijn werk). En zijn veiligheid bij Springsteen zoeken.
- Al zijn het supersterren, zet er een heleboel bij elkaar en dan zijn het gewoon wat onzekere mensen die blijkbaar ook transpireren (het ging daar behoorlijk ruiken ).
- De toespraak van Bob Geldof krijgt iedereen stil. Zo recht uit het hart.
- Swahili ? Wie spreekt er nou Swahili in Ethiopië ? En wat durven ze weinig tegengas aan Stevie Wonder te geven. Ik snap dat wel. Zo’n grote jongen. Behalve Ray ‘Ring That Bell Quincy !!’ Charles.
- Ik wist echt niet dat Steve Perry zo’n geweldige zanger is. Zo ! Wat ? Ik wist niet eens dat hij mee deed..
- Wie is Kim Carnes ?
- Die emoties van Diana Ross. Je ziet die vrouw alles zo intens beleven. Mooi ! Een mens.
- Het gaat er niet om of het nu een goed of een slecht nummer is. Het gaat om de boodschap. En die werkt.

Maar wat mij het meest opvalt is dat het toen een periode was waar mensen samen kwamen om iets goeds te doen. Ik zie weinig polarisatie, geen mobieltjesbubbel, geen tegenstellingen, een wereldwijd (westers) samen beleven vanuit het hart. Een vibe die ik toen ook voelde op straat, op de tv, in de kroeg.

En die op de één of andere manier nu volledig verdwenen is.. ‘What’s going on…?’.

Behoorlijk herkenbaar relaas, prima samengevat, meneer.

Kim Carnes? Die zou je kunnen kennen van Bette Davis Eyes (1981) en/of Bon Voyage (1985).

Mooi dat mensen buiten de (hard) rockwereld door deze docu in aanraking komen met Steve Perry. Ik hoorde gisteren op de radio ook al mensen vol bewondering over hem praten. De man is in de States al sinds begin jaren 80 een legende maar overseas is dat een heel ander verhaal.

Niet om te pochen, maar bij mij was-ie dat ook al sinds die tijd. Maar de bandnaam Journey zei de meeste Nederlanders niets, heb ik tientallen jaren gemerkt. Behalve die ene hardrockvriend die mij destijds wees op het bestaan van de band, en dat was al pre-Escape.

Don't stop believing was ook tot ruwweg de eeuwwisseling een nummer dat in Nederland alleen bij die-hards bekend was, Ik heb de indruk dat dat nummer - en Journey in het algemeen - pas de laatste tien, twintig jaar ook bij ons in Nederland op het netvlies is komen te staan. Mede door de Glee-serie en de top-2000, denk ik. Glee zorgde trouwens ook in de VS voor een opleving in populariteit, ook en met name van die van Perry. Zou leuk zijn als deze docu daar nog een schepje bovenop zou doen.

Ik heb geen Netflix, kan de docu dus niet in z'n geheel zien. Maar ik de promo zag ik een shot van een bordje bij de toegangsdeur van de studio: 'Leave your ego at the door'. Vond ik wel een mooie...

Je vergeet de serie The Sopranos! In de slotscene daarvan zat Don't stop believing en sindsdien is het nummer, eerst in Amerika, aan een tweede leven begonnen. Naar aanleiding daarvan ging een serie als Glee en nog weer later Idols, of weet ik veel welke talentenserie, ermee aan de haal.

O ja, klopt! Daar begon het mee. En ja, vervolgens werd het 'ontdekt' door allerlei wannabe-zangers en -zangeressen. Een soort Hallelujah-verhaal, als je begrijpt wat ik bedoel. Had ene Jaap er bij ons in NL niet een hit mee?

En bedankt hè! Ik was het gelukkig compleet vergeten. Nu komt ie weer opborrelen als een broodje shoarma dat al lang in het riool had moeten zwemmen...

Ik heb de docu gister bekeken en vond het een prachtig inkijkje in een, wat ik nu pas eigenlijk echt besef, uniek moment in de popmuziek geschiedenis. In 1985 was ik 13 en enorm into de top 40 muziek, dus dit nummer en al die jaren 80 artiesten zijn heel bepalend geweest in mijn tienerjaren. Ik had dus grotendeels ook een enorm euforisch, jeugdsentiment gevoel bij het zien van de docu. Maar buiten dat is het geweldig om te zien hoe ze dit logistiek voor elkaar hebben gekregen en geheim hebben kunnen houden. Prachtig om al die grote ego's bij elkaar te zien. Inderdaad dat bordje "Leave your ego at the door" bij de deur, de pep tak van Bob Geldof, het ongemakkelijke Swahilli moment van Stevie Wonder, de down to earth opmerking van Ray Charles, het spontane gezang met Harry Bellafonte, de totaal niet op z'n gemak zijnde Bob Dylan, maar uiteindelijk dan toch een lach op z'n gezicht, de nogal op de achtergrond lijkende Michael Jackson tijdens de opname en nog vele andere bijzondere momenten.

Absolute aanrader!

Detail, hoor, maar ik vond het geweldig gevonden! Het is/was "Check your ego at the door". Enorm krachtige en niet mis te verstane opmerking van Quincy.

Daar kon Waylon Jennings niet zo goed mee omgaan blijkbaar....

Zojuist de docu gekeken. Schitterend! Er waren door de jaren heen al diverse beelden op youtube verschenen maar dit is toch wel de kers op de taart.

Geweldig om te zien ja. Heel even was ik dat opgroeiende kereltje dat mocht opblijven om Live Aid af te kijken. Om vervolgens voor het eerst geconfronteerd te worden met Black Sabbath en Judas Priest. Dat terzijde. We Are The World was het singletje wat erbij hoorde en ik heb die nog steeds. Interessant is hoe het één en ander logistiek georganiseerd moest worden. Je denkt er bijna niet bij na over wat voor een klus dit is geweest.
Tegenwoordig brul je wat in op je zolderkamertje en stuur je dat per We transfer oid op naar waar het vandaan komt. Dit is nog gewoon ambachtelijk op een rij staan en je ding doen. En wat een paradijsvogels trekken daar aan je voorbij. Lionel Richie en Quincy Jones lijken nog de enigen te zijn die met beide benen op de grond staan.
Waylon Jennings dacht: 'Bekijk het maar met dat gekke Afrikaanse gelul'. Bob Geldof is uiterst diplomatiek om Stevie Wonder uit te leggen dat er in Ethopië een andere taal gesproken werd.
Dat er nog zo lang aan Prince getrokken werd, is te gek voor worden. Ik had hem meteen naar de pomp laten lopen met zijn vage bullshit. Groot of niet groot.
Al Jarreau die straalbezopen was en er amper een noot uitkreeg. Wat een geduld werd er met hem betracht. Bob Dylan die op zijn gemak gesteld moest worden. Die man had geen idee wat er van hem verwacht werd. Dat is op zijn minst opvallend voor een figuur van zijn statuur. En de opgewekte verwondering van Huey Lewis is aandoenlijk om te zien.

En het lied zelf, ach..

Dat is inderdaad wel interessant om te zien ja. De cassette bandjes gingen in een envelop en met de postbode mee. Geweldig! M'n dochter van bijna 11 keek mee en vroeg zich herhaaldelijk af wat er toch allemaal gebeurde. Je wordt ouder papa