Eartheater - Phoenix: Flames Are Dew Upon My Skin (2020)

Ben zeer onder de indruk van deze release, een van de uitschieters van 2020 tot dusver.

Ik heb hier en daar users vergelijkingen met Soap&Skin zien maken. Daar ben ik even ingedoken, want ik was niet bekend met deze Oostenrijkse. Ik begrijp de link wel, de ongebruikelijke zang, de onheilspellende instrumentatie. Maar zoals hoi123 het elders al omschreef: Eartheater gooit daar een flinke schep LSD bovenop

Het gehele album kent een eigenzinnige en spookachtige ambiance. Deze ambiance wordt ook sterk aangezet omdat elk nummer met een wat 'gebruikelijkere' opbouw afgewisseld worden met een nummer van ambient achtige proporties. Sowieso is de productie opvallend, de instrumentatie kruipt onder je huid maar is tegelijk beeldschoon. Hetzelfde kan gezegd worden over de zang.

Eartheater lijkt wel in en uit verschillende dimensies te glijden. Met de hoes erbij krijg ik toch wel beelden van een Eartheater die zwemt in de Styx, terwijl Hades goedkeurend toekijkt. Ik weet overigens ook niet of ik nou kan zeggen dat de hoes de lading van het album dekt, maar een opvallende verschijning is het zeker.

Hoogtepunten: De hypnotiserende ambient moodsetters zoals Kiss of the Phoenix, Metallic Tase of Patience en Goodbye Diamond, het gedurfde stemgebruik op Below The Clavicle, De productie van Volcano, de fenomenale afsluiter Faith Consuming Hope

Door de lovende bespreking van aerobag eens een nummer van deze plaat beluisterd (Volcano) en dit is ontzettend mooi. Heerlijke dromerige instrumentatie met echoënde akoestische gitaar en piano en intrigerende vocalen. Deze ga ik spoedig helemaal beluisteren.

Albumhoes zet je trouwens heerlijk op het verkeerde been.

Het begin van 'Volcano' zou zo van Death in June kunnen zijn.

Ik was al zeer geïntrigeerd door 'Below the Clavicle' maar het album overtreft al mijn verwachtingen. Wat een enorm eigenzinnig geheel dit. Dit is nou echt jaarlijstjesmateriaal.

Zeer sterk album. Live is zij trouwens ook een imposante verschijning.

Ook ik word wel 'ns aangetrokken door de besprekingen van aerobag, en dit klinkt zeker niet verkeerd. Ik hoor in heel wat nummers een bizarre combinatie van onderhuidse spanning en - boven het oppervlak - rustgevende zaligheid. Helemaal niet wat je zou verwachten op basis van de albumcover, al zie ik daar wel de eigenzinnigheid van deze songs in terug; dat dan weer wel.

Bijzonder en eigenzinnig album waar ik niet altijd helemaal voor ik de stemming ben. Maar als dat wel zo is , dan is het genieten geblazen!

Hulde aan aerobag om me in zijn jaarlijstje te wijzen op deze. Ik had die Phoenix al zien passeren, maar de albumcover liet me eerder Death Metal verwachten dan deze kunstzinnige ambient folk of hoe je dit ook moet noemen

Blij om dit pareltje ontdekt te hebben via LastFM. Toch wel een heel eigenzinnige artiest waarbij ik niet precies het genre kan omschrijven, en juist dat maakt haar zo goed! Ze is niet in een hokje te vangen.
Mijn favs zijn toch wel: Volcano en below the clavicle