Eartheater - Phoenix: Flames Are Dew Upon My Skin (2020)
mijn stem
41 stemmen
Verenigde Staten
Electronic / Folk
Label: PAN
-
Airborne Ashes (3:26)
-
Metallic Taste of Patience (3:50)
-
Below the Clavicle (3:58)
-
Burning Feather (1:25)
-
How to Fight (3:31)
-
Kiss of the Phoenix (3:03)
-
Volcano (4:35)
-
Fantasy Collision (4:38)
-
Mercurial Nerve (2:15)
-
Goodbye Diamond (1:28)
-
Bringing Me Back (5:19)
-
Diamond in the Bedrock (4:13)
-
Faith Consuming Hope (4:50)
8
geplaatst: 4 oktober 2020, 00:44 uur
Ben zeer onder de indruk van deze release, een van de uitschieters van 2020 tot dusver.
Ik heb hier en daar users vergelijkingen met Soap&Skin zien maken. Daar ben ik even ingedoken, want ik was niet bekend met deze Oostenrijkse. Ik begrijp de link wel, de ongebruikelijke zang, de onheilspellende instrumentatie. Maar zoals hoi123 het elders al omschreef: Eartheater gooit daar een flinke schep LSD bovenop
Het gehele album kent een eigenzinnige en spookachtige ambiance. Deze ambiance wordt ook sterk aangezet omdat elk nummer met een wat 'gebruikelijkere' opbouw afgewisseld worden met een nummer van ambient achtige proporties. Sowieso is de productie opvallend, de instrumentatie kruipt onder je huid maar is tegelijk beeldschoon. Hetzelfde kan gezegd worden over de zang.
Eartheater lijkt wel in en uit verschillende dimensies te glijden. Met de hoes erbij krijg ik toch wel beelden van een Eartheater die zwemt in de Styx, terwijl Hades goedkeurend toekijkt. Ik weet overigens ook niet of ik nou kan zeggen dat de hoes de lading van het album dekt, maar een opvallende verschijning is het zeker.
Hoogtepunten: De hypnotiserende ambient moodsetters zoals Kiss of the Phoenix, Metallic Tase of Patience en Goodbye Diamond, het gedurfde stemgebruik op Below The Clavicle, De productie van Volcano, de fenomenale afsluiter Faith Consuming Hope
Ik heb hier en daar users vergelijkingen met Soap&Skin zien maken. Daar ben ik even ingedoken, want ik was niet bekend met deze Oostenrijkse. Ik begrijp de link wel, de ongebruikelijke zang, de onheilspellende instrumentatie. Maar zoals hoi123 het elders al omschreef: Eartheater gooit daar een flinke schep LSD bovenop
Het gehele album kent een eigenzinnige en spookachtige ambiance. Deze ambiance wordt ook sterk aangezet omdat elk nummer met een wat 'gebruikelijkere' opbouw afgewisseld worden met een nummer van ambient achtige proporties. Sowieso is de productie opvallend, de instrumentatie kruipt onder je huid maar is tegelijk beeldschoon. Hetzelfde kan gezegd worden over de zang.
Eartheater lijkt wel in en uit verschillende dimensies te glijden. Met de hoes erbij krijg ik toch wel beelden van een Eartheater die zwemt in de Styx, terwijl Hades goedkeurend toekijkt. Ik weet overigens ook niet of ik nou kan zeggen dat de hoes de lading van het album dekt, maar een opvallende verschijning is het zeker.
Hoogtepunten: De hypnotiserende ambient moodsetters zoals Kiss of the Phoenix, Metallic Tase of Patience en Goodbye Diamond, het gedurfde stemgebruik op Below The Clavicle, De productie van Volcano, de fenomenale afsluiter Faith Consuming Hope
* denotes required fields.
* denotes required fields.