Deborah Cox - Destination Moon (2007)
mijn stem
1 stem
Canada
Jazz
Label: Decca
-
Destination Moon (2:41)
-
What a Difference a Day Made (4:07)
-
Misery (3:42)
-
Baby, You've Got What It Takes (3:36)
-
This Bitter Earth (4:06)
-
Squeeze Me (2:23)
-
New Blowtop Blues (3:00)
-
Blue Skies (4:08)
-
I Don't Hurt Anymore (3:27)
-
Smoke Gets in Your Eyes (4:33)
-
September in the Rain (3:23)
-
Look to the Rainbow (3:55)
0
geplaatst: 8 juni 2007, 18:14 uur
Van de stukjes en beetjes die de release op 19 juni vooruitgaan en de fragmenten op de website van het product Cox en de webwinkel Amazon klinkt deze productie Sinatra-loungy, met uitstapjes naar nette blues. Ballads zijn voorzien van een orkestbezetting inclusief rietblazers, de bouncy nummers met bigbands.
Het is geen jazz in de zin van muziek met veel lekker improvisatie-solowerk. Wat dat betreft zou de term jazz wat moeten worden uitgesplitst.
De Dinah Washington tribute is natuurlijk heel aardig, maar Dinah zong als een bulldozer; elke noot kanonhard en kortademig. Hoewel Cox geen lange lijnen zingt (zoals bv Rachel Ferrell) gaat het wel heel wat soepeler, met af en toe een klein soulversierinkje a la Whitney Houston, gelukkig niet teveel.
Goed te volgen en netjes, te weinig dynamiek en weinig nootjes, dus doorheenpraatbaar en daarmee prima voor een tuinfeestje of iets loungy. Of een nachtelijke autorit. Het gaat wel tenkoste van de intensiteit.
Onbekend met ander werk, zou ik deze dame wel eens live willen horen samen met een klein jazzcombo met wat spontanere invallen. Dat geeft meer risico, maar is veel directer en levendiger. En dat mis je wel op deze plaat. Het is te af, te bedacht. En dat gaat me toch te ver met easy listening Smoke gets in you eyes, die we met de niets-aan-de-hand strijkers en harp-arpeggios zo in Neerlands warenhuizen kunnen laten horen. Of op de nieuwe Radio 5 die als doelgroep maatschappelijk teleurgestelde en gemakzoekende mensen heeft.
Voor hen die meer de Sinatra-aanpak waarderen misschien een pre, voor hen die meer van levende muziek houden een contra.
Misschien moeten we even de echte release afwachten
Het is geen jazz in de zin van muziek met veel lekker improvisatie-solowerk. Wat dat betreft zou de term jazz wat moeten worden uitgesplitst.
De Dinah Washington tribute is natuurlijk heel aardig, maar Dinah zong als een bulldozer; elke noot kanonhard en kortademig. Hoewel Cox geen lange lijnen zingt (zoals bv Rachel Ferrell) gaat het wel heel wat soepeler, met af en toe een klein soulversierinkje a la Whitney Houston, gelukkig niet teveel.
Goed te volgen en netjes, te weinig dynamiek en weinig nootjes, dus doorheenpraatbaar en daarmee prima voor een tuinfeestje of iets loungy. Of een nachtelijke autorit. Het gaat wel tenkoste van de intensiteit.
Onbekend met ander werk, zou ik deze dame wel eens live willen horen samen met een klein jazzcombo met wat spontanere invallen. Dat geeft meer risico, maar is veel directer en levendiger. En dat mis je wel op deze plaat. Het is te af, te bedacht. En dat gaat me toch te ver met easy listening Smoke gets in you eyes, die we met de niets-aan-de-hand strijkers en harp-arpeggios zo in Neerlands warenhuizen kunnen laten horen. Of op de nieuwe Radio 5 die als doelgroep maatschappelijk teleurgestelde en gemakzoekende mensen heeft.
Voor hen die meer de Sinatra-aanpak waarderen misschien een pre, voor hen die meer van levende muziek houden een contra.
Misschien moeten we even de echte release afwachten
* denotes required fields.
* denotes required fields.