Grandaddy - The Sophtware Slump ..... on a Wooden Piano (2020)

Tijdje terug al in het band-topic geplaatst, nu de plaat op de site staat hier ook maar eens doen voor alle liefhebbers van het originele album:

Grandaddy - Jed's Other Poem (Beautiful Ground) (Piano Version)

Enkel op vinyl?

subtiel die eigen hoes op de pianostandaard.

Nee hoor, ook gewoon op CD.

In februari pas toch, de fysieke release?


Plus bijpassend tapijt.

Inderdaad, 19 februari. Opa is de snelste niet meer.

Op papier niet meer dan een leuk extraatje om het porseleinen jubileum van deze cultklassieker te vieren, maar de uitwerking blijkt ijzersterk te zijn. Het wonderlijke van deze piano-uitvoeringen (gespeeld op de piano waar Jason deze nummers ooit op schreef) is dat ze eigenlijk niet eens zo heel veel verschillen van het studio-album. En dat terwijl de sound toch totaal anders, welhaast tegenovergesteld, is: The Sophtware Slump was het album waar Jason obsessief laag op laag op laag bouwde, dit is een verdwaalde synthflard in de verte daargelaten precies wat de titel belooft, bijzonder minimaal akoestisch dus. Maar de essentie, het bevreemd melancholische van teksten en melodieën, komt even sterk naar voren. Bovendien verliest Jason zijn humor nooit, waardoor het ook in deze sobere setting nooit loodzwaar wordt. Zo komen de bliepjes van A.M.180 even langs in The Crystal Lake - voordat je erbij stilstaat zijn ze alweer weg - en op de studioversie is dat ook het geval, maar daar zitten ze zo verstopt onder de wall of sound dat fans het pas na lange tijd ontdekten. In het kale landschap van deze versie kan je er niet omheen. Dat soort details maakt dat deze plaat meer biedt dan simpelweg een uitgeklede versie van een album, het is een volwaardige zusterplaat die je de nummers opnieuw laat leren kennen zonder iets van ongrijpbaarheid weg te nemen.

Ik vind van vrijwel elke versie het origineel beter... De ingetogen minimalistische uitvoering laat mij vooral horen hoe goed de originele plaat is qua instrumentatie. De nummers blijven goed, maar zonder de weelderige, futuristische sound van de "echte" plaat mis ik wat spanning.

Origineel is inderdaad beter maar voor een rustige zondagvoormiddag verkies ik deze... geslaagd project...

Gisteren een optreden in de Roma in Borgerhout met dit album en een heus orkest in zijn rug liet Jason Lytle horen dat hij nog steeds tot op het bot kan ontroeren met songs over humanoids, bossen vol huishoudelijke toestellen en uiteraard de melancholie die door alle songs doorschemert. Lytle was goed bij stem en de band speelde nieuwe versies van de songs die we kennen. Het was zo'n optreden dat gewoonweg deugd doet na 2 coronajaren waarbij het concertleven wat stil was gevallen (op enkele opflakkeringen na). Het was een mooie trip down memory lane en Jason Lytle sloot af met een nieuw nummer dat ineens ook liet horen dat hij nog steeds interessante muziek maakt, iets wat hij zelf ook leek te betreuren dat er minder aandacht was voor nieuwe songs (je kan het publiek weinig kwalijk nemen als je tourt met de belofte om The Sophtware Slump helemaal te spelen - waarvoor nogmaals mijn dank).