Grandaddy - The Sophtware Slump ..... on a Wooden Piano (2020)

Op papier niet meer dan een leuk extraatje om het porseleinen jubileum van deze cultklassieker te vieren, maar de uitwerking blijkt ijzersterk te zijn. Het wonderlijke van deze piano-uitvoeringen (gespeeld op de piano waar Jason deze nummers ooit op schreef) is dat ze eigenlijk niet eens zo heel veel verschillen van het studio-album. En dat terwijl de sound toch totaal anders, welhaast tegenovergesteld, is: The Sophtware Slump was het album waar Jason obsessief laag op laag op laag bouwde, dit is een verdwaalde synthflard in de verte daargelaten precies wat de titel belooft, bijzonder minimaal akoestisch dus. Maar de essentie, het bevreemd melancholische van teksten en melodieën, komt even sterk naar voren. Bovendien verliest Jason zijn humor nooit, waardoor het ook in deze sobere setting nooit loodzwaar wordt. Zo komen de bliepjes van A.M.180 even langs in The Crystal Lake - voordat je erbij stilstaat zijn ze alweer weg - en op de studioversie is dat ook het geval, maar daar zitten ze zo verstopt onder de wall of sound dat fans het pas na lange tijd ontdekten. In het kale landschap van deze versie kan je er niet omheen. Dat soort details maakt dat deze plaat meer biedt dan simpelweg een uitgeklede versie van een album, het is een volwaardige zusterplaat die je de nummers opnieuw laat leren kennen zonder iets van ongrijpbaarheid weg te nemen.