Diamond Head - Lightning to the Nations 2020 (2020)

Wat een ontzettend slappe hap is dit weer. Waarom wil je in hemelsnaam je oude klassieker opnieuw opnemen terwijl je er hoorbaar geen zin in hebt? Geen energie. Geen kracht. Helemaal niks van dat alles. En die uitgeblust klinkende zanger maakt het allemaal nog erger. Helpless klinkt als een door houtwormen opgevroten platte kar met vierkante wielen die door een manke ezel een weggeërodeerd bergpaadje opgetrokken moet worden. Hulpeloos. En dat was nou net één van de gaafste tracks van het origineel. Er is niets meer over van die speelsheid van het origineel. Hoe krijg je het voor elkaar?

Het andere klapstuk zou Am I Evil hebben geheten ware het niet dat Diamond Head meent de Metallica versie te moeten naspelen en daar dan vervolgens die murmelende zanger overheen laten kotsen.
Nu we het toch over Metallica hebben; ze worden hier nog even aangehaald middels een genadeloos krakkemikkige versie van No Remorse. Als dank voor de exposure die ze dankzij Metallica hebben gekregen zeker. Had het maar privé gehouden.

Het is dat we thuiswerken anders had ik de schaarse haren uit mijn hoofd getrokken dat ik dit uurtje kostbare tijd met ergernis aan Spotify heb zitten verspillen. Diamond Head is heden ten dage niets meer dan een roestige plaat voor de kop, Hooguit leuk voor op de bruiloft van je minst favoriete neef of nicht voor maximaal dertig mensen. Mits er veel drank in het spel is dan.

Ik blijf het tegen al die artiestjes zeggen: Laat je eigen klassiekers met rust. Tenzij je met de adrenaline in je donder op de planken staat. Of tenzij je met een spontane quarantaineversie op de proppen komt.