The Unguided - Father Shadow (2020)

Zo cheesy als de albumhoes is de muziek van deze zweedse metalband gelukkig niet, maar na de vorige twee uitstekende albums is dit toch wel een stapje terug. De furieuze opener Childhood's End knalt er als vanouds heerlijk in, maar daarna daalt het niveau van het songmateriaal sporadisch toch wel flink. Voornaamste boosdoener is de behoefte van de band om oubollig klinkende refreintjes toe te voegen aan de in principe prima tracks, waardoor de balans hier en daar een beetje weg is. Zo kan een song uitstekend beginnen en dan plotseling flink uitglijden. Niet continu gelukkig en de plaat kent veel sterke songs en genoeg indrukwekkende momenten, maar met dit vijfde album stuur ik de band toch terug naar de tekentafel. Al is het alleen maar om die hoes.