Akhlys - Melinoë (2020)

Beluister het volledige album: Melinoë

Ik heb het album vanwege een pre-order al meer dan een week in bezit. Wat mij betreft heeft Paysage d'Hiver er stevige concurrentie bij gekregen in de strijd om de "black metal album van het jaar 2020" titel.

Paysage D'Hiver viel me wat tegen. Maar het voorproefje Ephialtes houdt me al een tijdje flink in zijn greep. Overrompelend, dynamisch en gemeen. Ik moet wel zeggen dat ik het onderscheid met Nightbringer niet meer hoor. Maar dat mag de pret allemaal niet drukken natuurlijk.

Indrukwekkend album. Ontzettend intens, naargeestig én smerig. Deze stond bij mij genoteerd als één van de laatste interessante releases van het jaar, en het lijkt erop dat deze nog even gaat meedingen naar een plaatsje in de top 10 van 2020. Dit is erg heftige shit.

Het is toch knap om als metalband anno 2020 een plaat te maken die je onderbuikgevoelens geeft door de naargeestigheid ervan. Akhlys flikt het. Groots opgezette blackmetal die als een helse symfonie aanvoelt, enorm intens met zenuwslopende schreeuwende dissonante gitaarlijnen en ronduit bezeten vocalen. Ook de duistere ambientstukken kruipen enorm onder de huid.

Hier begin ik van te zweten. Dit album heeft geen genade en doet een meedogenloze haal naar m'n top 10 van het jaar. Wat een achterlijk harde uitbarstingen en wat een krankzinnig gestoorde vocalen, ik lig helemaal murw in m'n stoel... Zo zie je maar, het venijn zit 'm soms in de staart van het jaar. Maar de schoenen (lees: legerbottines) van Oranssi Pazuzu en Ulcerate mag meneer Naas Alcameth net niet opblinken. Maar wel héél erg nét niet. Bazenplaat.

Melinoë is, in de Griekse mythologie, de dochter van Persephone, die op haar beurt de dochter is van Demeter, de godin van de landbouw, en Hades, de duistere broer van Zeus. Hades wist Persephone ooit te schaken, en sindsdien vertoeft zij om het halfjaar in de onderwereld (wat de Grieken een verklaring gaf voor de 4 seizoenen). Zij staat bekend als brengster van nachtmerries en waanzin, en daar draait het 'm dan ook om op deze derde plaat van Akhlys, een project van Naas Alcameth, die we ook kennen van o.a. Nightbringer.

Aan de hand van dat stukje achtergrond kan je al bevroeden dat dit geen lichte kost is, maar eigenlijk maakt één blik op de albumhoes al veel duidelijk: deze stelt een demonische afbeelding van (neem ik dan aan) Melinoë voor. De tronie, half verscholen in de duisternis, heeft een uitzinnige uitstraling. Dit is dan ook een uitzinnige plaat, zo aan het eind van het jaar.

De plaat trapt af met Somniloquy, waarvan de titel verwijst naar een fenomeen waarbij je in je slaap begint te praten. Op dit nummer maken we meteen kennis met de gierende black metalriffs en door (of richting?) waanzin gedreven vocalen van Naas Alcameth, en bijzonder krachtig en dynamisch drumwerk van partner in crime Eoghan. Daarna volgt het langste nummer, Pnigalion, dat begint met een beklemmend intro, waarna logge gitaren over een genadeloze drumbatterij meanderen en het geheel nog wat onheilspellender maken. Uiteindelijk barst de track in vol satanisch ornaat uit. Het Latijnse equivalent van Pnigalion is Incubus, een naam die velen wel wat meer zal zeggen. De mythe van deze demon zal ik hier niet uit de doeken doen, maar een lieverdje is het geenszins. Ook hier staan angst en waanzin centraal.

Succubare bouwt voort op de vorige track (hangt er, wat mij betreft, eigenlijk mee samen), waarna we ons mogen opmaken voor het absolute hoogtepunt van de plaat, in de vorm van Ephialtes. Ook dit is een demon die volgens de overlevering nachtmerries veroorzaakte. En ik zweer het je, als de nachtmerries die deze demon brengt, maar enigszins in de buurt komen van de intensiteit van deze track, wil ik er nooit mee te maken hebben. Dit is een track waar ik letterlijk de koude rillingen van krijg, maar tegelijk trekt het me enorm aan, omdat het simpelweg zo belachelijk goed is. Alles klopt aan dit nummer; de unheimische sfeer, de meesterlijke opbouw, de magistrale draaikolk die het gitaarwerk creëert..

Slotakkoord Incubatio begint met een flinke dosis ambient sfeerschepping. Naas Alcameth wordt ook wel 'ns de vaandeldrager van dark ambient black metal genoemd, en daar kan ik me wel in vinden. Als geen ander weet hij je als luisteraar in een wurggreep te nemen, te blokkeren, te bezweren. Akhlys komt op de valreep nog met één van de platen van het jaar aanzetten. Bijzonder straffe kost.

4,5 sterren

2 nummers / 20 minuten gehoord. Ergens zeker wel intrigerend, maar ik mis iets... afwisseling? Melodie?
Kan er de vinger niet echt op leggen, maar voor nu laat ik deze even liggen.

Schitterende hoes!