White Rabbits - Fort Nightly (2007)

Kennen jullie hem nog? De slogan 'Veronica komt naar je toe deze zomer'?
Vast wel. Eens in de zoveel tijd verschijnen er albums van bandjes die het vast ook goed gaan doen in de zomer. Zo hadden we ooit Dogs Die in Hot Cars, The Zutons, Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en verder terug in de tijd Madness en The Specials.
Allemaal namen die op zich niet zo heel veel van doen hebben met White Rabbits, maar dat er wat invloeden aanwezig zijn moet gezegd worden.
Subtiel is op dit album het toverwoord. We horen wat lichte ska-invloeden, wat lichte rock, wat pop en ze doen het erg goed en mooi.
Hierdoor vallen ze op in het grote aanbod dat toch wel over ons uitgestort wordt voor wat betreft dit soort bandjes.
Opener Kid on My Shoulders heeft een fantastische hook en het pianospel dat hier heel subtiel plaatsvindt weet het nummer naar hogere sferen te helpen. Dwingend en swingend. Dat dwingende zit hem dan weer in de drumpartij.
The Plot heeft het jachtige wat b.v. Kaiser Chiefs ook hebben. Tegelijkertijd is het een vrolijk en luchtig nummer en daar helpen de vocalen ook een handje aan mee. Zomers dus.
Op Dinner Party is het weer de piano die opvalt en door de subtilieit ook weer niet te veel de aandacht trekt. De zang is bescheiden en de kleine ska-invloeden doen denken aan The Specials of Madness, maar dan wel helemaal anno nu.
Navy Wives doet me heel soms een beetje aan Adam Ant denken. Het lijkt een soort tango maar dan op een ska manier. Hierdoor klinkt het fris en opvallend en weet het boven de grijze middenmoot uit te stijgen.
While We Go Dancing nodigt uit tot dansen maar klinkt tegelijkertijd wat donkerder. Dat donkere gaat er na een paar minuten wel uit en wederom een uitstekend nummer blijft overeind staan.
Adam Ant is weer de naam die me te binnen schiet bij I Used To Complain, Now I Don't. Bow Wow Wow is er ook zo eentje.
Dat komt vast en zeker door de drums, maar oei wat is de zang hier weer lekker en wat maakt die piano het toch zo lekker frank en vrij.
Take A Walk Around The Table valt zeker op. Het heeft iets jaren '60 achtigs in het intro. Later komt daar weer die Specials-achtige manier van musiceren d.m.v. bezwerende zang. Ook hier weer een tangoritme die gespeeld wordt door de piano waardoor het iets tegendraads krijgt maar toch nergens moeilijk klinkt.
March Of The Camels klinkt lekker funky op een reggae manier. Uiterst aanstekelijk is de achtergrondzang (beetje Gorillaz) en let weer op al die genieuze invallen.
Fort Nightly is de titeltrack en heeft wat mysterieus over zich. Ik kan het niet genoeg zeggen, maar ook hier valt het pianospel op.
Dan volgt de 46 seconden durende Reprise gevolgd door afsluiter Tourist Trap. Ook hier valt op dat deze band een zeer eigen sound weet te ontwikkelen met lichte aanknopingspunten naar andere bands toe. Wederom een origineel nummer.
Hiermee mag ik wel concluderen te maken te hebben met een frisse band die een sterk debuut aflevert.
Het zou mij niet verbazen als we hier de komende maanden nog veel van gaan horen. Doen we dat niet dan mag ik zeggen dat velen toch wel een zeer fijn plaatje aan zich voorbij hebben laten gaan.