menu

Neil Young / Crazy Horse - Return to Greendale (2020)

mijn stem
3,83 (36)
36 stemmen

Canada
Rock
Label: Reprise

  1. Falling from Above (7:41)
  2. Double E (5:31)
  3. Devil’s Sidewalk (6:22)
  4. Leave the Driving (6:34)
  5. Carmichael (10:39)
  6. Bandit (6:34)
  7. Grandpa’s Interview (13:23)
  8. Bringin’ Down Dinner (3:17)
  9. Sun Green (12:18)
  10. Be the Rain (8:19)
totale tijdsduur: 1:20:38
zoeken in:
avatar van harm1985
4,0
Typisch Neil Young, deze dubbelaar bevat helaas niet de toegift, die ook zeer de moeite waard is en de Blu-Ray en Making of Greendale DVD zitten alleen in de deluxe 2LP+2CD box van $100.

Hoe moeilijk is het nou om een stand alone Blu-Ray release of een 2CD+Blu-Ray versie uit te brengen?

Dat gezegd hebbende is Greendale één van mijn favoriete recente Neil Young albums, de solo live DVD was al dik in orde en de bootleg DVD die i heb van het concert in Camden, met Crazy Horse ook.

Hopelijk komt hij nog tot inkeer of komt het nog op zijn website.

avatar van harm1985
4,0
De eerste video van de Blu-Ray staat op YouTube:
Neil Young & Crazy Horse - Falling from Above (Official Music Video) - YouTube

Vergelijkbaar met de Greendale film (voor wie deze gezien heeft): acteurs die de muziek playbacken (inclusief net doen alsof er harmonica wordt gespeeld). Denk dat ik het wel afkan met de CD.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Tja, de studioplaat is eigenlijk ook live en getuige deze eerste preview zit er weinig verschil in. Het klinkt wel en Greendale is waarschijnlijk zijn beste plaat sinds de jaren 90, maar zonder de toegiften is het een vrij zinloze uitgave. Ik heb in ieder geval geen haast deze aan te schaffen.

avatar van harm1985
4,0
Grote vraag is, of het een Performance Series release is? Dat ga je je nu bij alles afvragen; komt het ooit nog in een Archives box? Hithchiker en Songs for Judy komen op zeker in Volume III. A Treasure en Bluenote Café in Volume IV en Dreaming Man in Vol. V. Voordeel van Streaming Media is, dat je het legaal kunt beluisteren tot je zeker weet dat je het niet dubbel gaat kopen, wel met het risico dat iets out of print raakt… 1st world problems

Overigens heeft Frank Sampedro bij de live concerten wel een kleine rol; op de album speelde hij niet mee, maar op Falling From Above lijkt hij achter het keyboard te zitten.

Maar het niet toevoegen van de toegift is wel een misser ja.

[EDIT]: dit is Performance Series 16.

avatar van harm1985
4,0
Wordt nu gestreamd op neilyoungarchives.com.

Qua sound verschilt het niet heel veel met het studio-album. Ze hebben tussen de nummers de 'banter' weggeknipt waardoor je nog minder het gevoel hebt naar een live album te luisteren. Op de Live at Vicar St. akoestische DVD legde Neil tussen de nummers door wat uit over de wereld die hij bezong. Ik vind het ontbreken ervan op de CD een gemis.

Frank Sampedro speelt een Wurlitzer elektrische piano. Dit voegt een klein beetje extra dimensie en warmte toe, die ook niet had misstaan op het studio album, maar is ook weer niet heel uitgesproken. The Mountainettes klinken her en der een beetje 'off', niet vals, maar er zit bijvoorbeeld op Devil's Sidewalk geen lekkere flow in.

Overall is het gewoon goed gespeeld en gezongen, maar omdat de toegift er niet bijzit, voegt het op het eerste oog weinig toe.

De concertfilm staat in the Hearse Theater, helaas subscriber only. Het is een wat absurd schouwspel met het veredelde amateurtheater op de achtergrond en acteurs die tussen de band door dansen. Echter juist op de film staan wel de verhaaltjes tussen de nummers door, waar Neil elk nummer introduceert, wat meteen veel meer sfeer geeft en context in plaats van koud de nummers live. De film duurt ook 1 uur en 33 minuten (inclusief 5 minuten aftiteling met een akoestische Be the Rain), ten opzichte van 1 uur en 20 minuten voor de CD. De nummers lijken, met name naar het einde toe meer power en overtuiging te hebben dan de studio versie. Al met al kom ik alsnog uit op 4,5*, net zo hoog als het origineel. De film gaf gek genoeg de doorslag, live muziek moet je blijkbaar soms ook zien, zeker als het de begeestering van Neil Young betreft.

Het blijft een onnavolgbare man in zijn artistieke keuzes.

avatar van Michiel Cohen
1,0
Dit kan echt niet meer anno 2020. Het is nou echt een keer mooi geweest.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young & Crazy Horse - Return To Greendale (Live) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Neil Young & Crazy Horse - Return To Greendale (Live)
Neil Young gooit er nog maar eens een live-album tegenaan en laat horen dat het in 2003 verschenen en met Crazy Horse gemaakte Greendale een stuk sterker was dan in mijn beleving

Aan live-albums van Neil Young geen gebrek. Er wordt al jaren geput uit de archieven van de Canadese muzikant, maar deze archieven zijn zeer goed gevuld. Van de integrale live-versie van het album Greendale had ik geen hoge verwachtingen, maar het valt me zeker niet tegen. Samen met zijn band Crazy Horse zet Neil Young een lekker zompig geluid neer met flink wat gitaarwerk en ook de songs van Greendale blijken veel beter dan in mijn herinnering. Ik heb het studioalbum ook intensief beluisterd inmiddels, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar de net wat rauwere live-versie, die goed laat horen hoe Neil Young en Crazy Horse in goede vorm klinken.

Bij Neil Young weet je het maar nooit. In de jaren 60 en 70 was zijn oeuvre van een hoge en redelijk constante kwaliteit, maar sinds de jaren 80 levert de Canadese muzikant net zo makkelijk draken van albums af als albums die niet al teveel onder doen voor zijn in brede kring erkende meesterwerken.

Over de albums die Neil Young heeft gemaakt met zijn band Crazy Horse ben ik meestal wel te spreken, maar over het in 2003 verschenen Greendale was ik destijds niet zo enthousiast, waardoor het album al snel in de kast verdween. Ik had dan ook geen hoge verwachtingen van het deze week verschenen live-album Return To Greendale, maar kennelijk heb ik Greendale in 2003 onderschat. Dit live-album bevalt me immers zeer.

Ik ging er door de titel van uit dat Return To Greendale van recentere datum was dan het originele album, maar dat is niet het geval. De live-opnamen stammen net als het originele album uit 2003 en liggen in muzikaal opzicht dan ook dicht bij elkaar. Door het live-geluid klinkt Return To Greendale wel wat rauwer dan het origineel, maar zeker voor de muziek die Neil Young met Crazy Horse maakt, geldt wat mij betreft dat het niet rauw genoeg kan zijn.

Greendale was in 2003 een behoorlijk ambitieus conceptalbum en ook de tour was ambitieus van opzet door onder andere de bijdragen van acteurs. Ik heb me beperkt tot de muziek en die laat vooral het zo herkenbare geluid van Neil Young en zijn band horen. Neil Young en zijn kompanen Ralph Molina, Billy Talbot en Frank "Poncho" Sampedro zijn op Return To Greendale in uitstekende vorm en laten een heerlijk zompig geluid horen, waarin uiteraard veel ruimte is voor lekker stevig gitaarwerk. Het is een geluid dat is te omschrijven als “vintage Crazy Horse”.

De afgelopen jaren klinkt de stem van Neil Young vaak wat iel en onvast, maar op Return To Greendale is hij nog prima bij stem, al zijn de meningen over de zang van de Canadese muzikant altijd verdeeld. Zelf vind ik de vocalen van Neil Young weer geweldig.

Ik had zelf geen duidelijke herinneringen aan Greendale, zodat Return To Greendale voor mij bijna klinkt als een nieuw album van Neil Young. Of dat voor de trouwe fans ook geldt durf ik niet te voorspellen. Neil Young en zijn band spelen het album integraal en hierna houdt het ook op, waardoor Return To Greendale geen interessante extra’s bevat.

Dat Greendale een conceptalbum was hoor je overigens ook wel op de live-versie, want in muzikaal opzicht bestrijkt Neil Young een wat breder palet dan gebruikelijk, onder andere door flink wat achtergrondvocalisten (The Mountainettes) in te schakelen, en de songs hebben bovendien een verhalend karakter.

Het publiek onthaald de songs met veel enthousiasme, waardoor Return To Greendale de sfeer heeft van een live-album zoals die tegenwoordig nauwelijks meer gemaakt worden. Ik heb natuurlijk ook het originele album uit 2003 nog een paar keer goed beluisterd, maar persoonlijk vind ik de net wat ruwere en stevigere live-versie net wat aansprekender.

Return To Greendale zal zich uiteindelijk waarschijnlijk niet scharen onder de echt memorabele live-albums van Neil Young, maar het is, zeker voor een ieder die Greendale in 2003 liet liggen, wel een live-album waarop veel bijzonders te ontdekken valt. Erwin Zijleman

avatar van vanwijk
4,0
Toch maar aangeschaft vandaag, kon hem niet laten liggen voor €17.99.
Ik moet bekennen dat ik het “studio” album weinig tot nooit draai (ik heb toen der tijd de mooie uitvoering aangeschaft met het concert in Dublin, Ierland, Neil Solo in Vicar st. als extra dvd erbij) en als ik er al naar terugkeer gaat het mij om Falling From Above en mijn persoonlijke favoriet Be the Rain.
Maar zoals gezegd, toch maar aangeschaft, de derde Neil uitgave dit jaar na Homegrown en The Times.
Eerste indruk is eerlijk gezegd niet slecht. Ze gaan gezamenlijk door het album maar het klinkt toch iets anders, een wat ruwer (zou bijna zeggen Ragged) en dat bevalt me wel.
Nieuwe kans voor dit album de komende dagen!

avatar van Martin Zeeman
4,0
Heerlijke Cd .maar waarom niet de hele greendale op Cd 1.en de toegiften op Cd 2 want die zijn ook zeker de moeite waard.

avatar van harm1985
4,0
Soms ontdek je dingen... Frank Sampedro is in de film vervangen door, ja, ja, een CGI versie. In de originele versie (die een poos geleden gestreamd werd op NYA) heeft hij een zwarte longsleeve aan met een licht T-shirt, in de meest recente versie zit er een ineens een Sampedro in pak en hoed. Ook zijn grijze haren zijn verdwenen.

Originele Sampedro

CGI Sampedro


avatar van Stijn_Slayer
4,0
Stijn_Slayer schreef:
Tja, de studioplaat is eigenlijk ook live en getuige deze eerste preview zit er weinig verschil in. Het klinkt wel en Greendale is waarschijnlijk zijn beste plaat sinds de jaren 90, maar zonder de toegiften is het een vrij zinloze uitgave. Ik heb in ieder geval geen haast deze aan te schaffen.


Ook na beluistering blijf ik hierbij. De verschillen met het studioalbum zijn subtiel en je moet ze eigenlijk achter elkaar draaien wil het echt opvallen. Return to Greendale is ietsjes beter, als je van een iets meer aangekleed geluid houdt in ieder geval. Maar zo groot dat het echt een verschil maakt, is de bijdrage van Poncho niet. Dan was de dvd bij de originele uitgave veel meer de moeite waard: met akoestisch optreden en toelichtingen bij de nummers in Vicar Street, Dublin.

De video trek ik niet met die levende buikspreekpoppen op het podium.

avatar van CWTAB
4,5
De video trek ik niet met die levende buikspreekpoppen op het podium.


idem voor mij, met lichte tegenzin aan begonnen (er zwerft een publieks videoopname rond van het volledige optreden van de hierbovenstaande set en dit nodigde al niet uit) en met moeite erdoor geraakt (veel stops om de geestelijke gezondheid te vrijwaren)

Precies een slechte trip uit de jaren 70... , de schaarsgeklede army chic (naam van het personage ontglipt mij nu) op het podium (https://www.youtube.com/watch?v=5Mq1hnrgphk) vloekt echt wel bij ome Neil (net zoals de Village People agenten).

Ennnnnnn kon de rest van de setlist nu echt niet op de blu-ray

avatar van Cor
Cor
Prima live uitvoering van het goede album 'Greendale'. Die vintage, logge, stoempende Horse-sound blijft toch ongeëvenaard.

avatar van music4life
4,5
Wat een machtig lekkere plaat is dit! Opgehoogd naar 4,5. Ik ken het originele album niet. Begrijp dat dit een live opname ervan is uit hetzelfde jaar, maar dat ze kwa sound nauwelijks verschillen. Ben benieuwd naar de vergelijking. Ik ken alleen Rust Never Sleep met Crazy Horse, maar dit nodigt zeker uit tot meer.

avatar van vanwijk
4,0
Vanochtend weer eens geluisterd, inderdaad een machtig lekker plaatje. En ik ga uiteindelijk voor Bandit!

avatar van harm1985
4,0
Halfje eraf, net als bij de studio variant. Ik constateerde dat ik Way Down in the Rust Bucket en deze even hoog had gewaardeerd, dat klopte gewoon niet.

Deze lijdt aan hetzelfde euvel overigens, alle praatjes tussen de nummers door zijn weggeknipt, komt de flow ten goede, maar je mist een stukje sfeer.

De Blu-Ray heeft dit wel én 5.1 lossless geluid (192/24).

avatar van Twinpeaks
4,0
Aangeschaft om de boel compleet te houden. Ietwat rauwer , maar voor de rest niet zo heel bijzonder anders dan het studio album. Leuk voor de heb , maar heel veel zal ie niet uit zijn hoesje komen. En het ontbreken van de toegiften is inderdaad zonde . Toch wel 4 sterren want de Horse ondersteunt hier weer prima .

avatar van Deren Bliksem
4,0
Michiel Cohen schreef:
Dit kan echt niet meer anno 2020. Het is nou echt een keer mooi geweest.


Ok.

Wat kan niet meer?

avatar van harm1985
4,0
geplaatst:
De Blu-Ray is nu te koop, gebundeld met de Sessions inside Greendale dvd, 35 euro: https://neilyoung.warnerartists.net/eu/return-to-greendale-2disc-blueray-dvd.html

Ik twijfel of ik hem zo graag wil.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:23 uur

geplaatst: vandaag om 14:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.