The Nits - Omsk (1983)

Als er een Nederlandse band is met een vriendelijke uitstraling dan is het The Nits. Naast dit voorafgaande zijn ze ook behoorlijk creatief met geluid en daardoor ook met muziek.

Dit album, Omsk, is daar een goed voorbeeld van. Mooie sfeervolle songs met de nodige variatie en sferen, maar bovenal goed geproduceerd. Ieder instrument is goed hoorbaar zelfs op de lp die bij dit verslag wordt gebruikt. Al doet de stem van Henk Hofstede wat denken aan die van David Bowie, past deze behoorlijk goed bij deze over het algemeen opgewekte muziek. Daarnaast zijn de heren ook zeer creatief bezig met geluiden uit het dagelijks leven in de muziek aan het verwerken. Daardoor komt die voor mij in aanmerking om de installatie te testen. En wat blijft een song als Nescio na al die jaren staan als een huis. Wat een paar simpel lijkende piano aanslagen al niet toe in staat zijn.

De heren van The Nits weten dit behoorlijke niveau tot het einde van het album vast te houden. Hiermee is het één van de betere albums van eigen bodem. Wellicht nog het vermelden waard de achtergrondzang wordt verzorgt door Mathilde Santing en Fay Lovsky.

OMSK 1983

Vanaf Omsk is Robert-Jans Stips meer dan de producer.
Hij is volwaardig Nit-(wit) omdat bassist Alex Roelofs ophoudt.

Stips levert met Springtime Coming Soon en Walter and Conny
twee kant en klare, heel typische Stips strips. Naar eigen zeggen
toch wat geforceerd in typische Nitsstijl geschreven. Want The Nits
blijven ook op Omsk de pleitbezorgers van de klare lijn in de pop.

Ga trouwens ook eens op zoek naar dit zeldzaam album uit 1982 (?),
waarop een paar Nits meemusiceren en Stips de synthpop toer opgaat.
Robert-Jan Stips - U.P. (1981)

Op Omsk durven de voormalige kunstschool studenten
voluit het palet van de popschilder gebruiken. Een arsenaal
minder voor de hand liggende instrumenten en dito geluiden
doen hun intrede. Indoor Painting (Outdoor Sketching)
is het ultieme voorbeeld: een ode aan Rene Magritte.

Surrealisme in de metaforen.
Een troef die mij tot groot Nits fan bracht.

Clean Shirt in Paris (b-kant van Vermillion Pencil)
is een persiflage op I've Seen That Face before van Grace Jones
(dat op zijn beurt een persiflage was van Astor Piazzolla's Libertango).

Het werkelijk sublieme Man of Straw (zomaar een b-kantje van Nescio)
toont het onvolprezen songwritersschap van gitarist Michiel Peters.
Een vogelverschrikker bezingt zijn levenslot terwijl koperblazers
om hem heen klapwieken als overmoedige kraaien.

Het album begint met een ode aan twee kunstenaars.
Sculpteur Henri Moore en Barbara Hepworth worden bezongen
in een zeer mechanisch, naar synthwave neigende doowop compositie.
Het nummer zal lang op de playlist van hun concerten blijven staan.

A reclining figure made of brass and steel
It's a perfect mixture of how I think and feel

Unpleasant Suprise is een lichtgewichtje op dit album.
Eén van de weinige songs van Peters die me niet kan verrassen.
Dat doet Spirits Awake wel, met zijn akoestische inkleuring.
Een Oosters aandoende melodie ... Fay Lovsky achterna.

Fay Lovsky en Mathilde Sainting zijn hier trouwens present
als backing vocalisten op het werkelijk schitterende Jardin D'Hiver.
Tombe la Neige van Adamo is de inspiratiebron, maar ik las flarden
van deze tekst ook terug in een gedicht van Herman De Coninck.

Jardin d'hiver. In the middle of winter.
Winter garden. Tu ne viendras pas ce soir.

En de "bundel of light between buildings" is vakkundig
van een schilderij van Edward Hopper geplukt.

Het korte Shadow of a Doubt (eigenlijk een eenvoudige pianomelodie)
bezingt in enkele rake metaforen de insomnia van de kunstenaar.
Achter de vleugel bij het krieken van de zondagochtend.

In the wee small hours of a sunday morning
I am undecided - what I'm going to do now

Een echo van die andere titel Nescio ...
Live (zie Urk) maakte de groep er een drie minuten song van.

Walls Have Ears (een sneer naar de poprecensenten)
en de Tons of Ink (een ware synth operette) maken indruk
door hun rijk georchestreerde arrangementen en in Tons of Ink
schijnt zelfs een straaltje Italiaanse zon. Henk Hofstede had dit nummer
samen met Nescio op demo klaar na een reis in de laars van Europa.

In books you can sit beside everyone.
In deckchairs travel an ocean.

Nescio op Avro's Toppop in 1983.
Ik zei tegen mijn broers voor de beeldbuis: kijk wat
een groepje artyfarty aanstellers. Wat een patserig gedoe.

YouTube - Nits - Nescio

Nog voor 1983 voorbij was, was ik in de ban van Sketches of Spain
(van het mini-album Kilo). Work (1981) werd mijn eerste langspeler.
En sedertdien is de liefde nooit overgegaan.

The vermillion pencil is in the right hand
The colours I like I understand

Vermillion Pencil ... het penseel van de popschilder.
Muziek in klare lijn. De Herge link. Surrealisme in de metaforen.
De Magritte link ... Ceci n'est pas une pipe, luidt het in Indoor Painting
(Outdoor Sketching). Een bonustrack die enkel op cassette verscheen.
Wellicht omdat er geen derde single van het album meer kwam.

The best surprise is no surprise ...

Het coda is voor het verstilde The Cold Eye.
Coldwave op de grand piano. Een beschouwing van Michiel Peters.
Omsk is gestilleerde creativiteit. Een overtuigend statement van een groep
met een volstrekt eigen muzikaal palet. Kunstminnend in het kwadraat.

And there is more to it ... than meets the eye knew it

Ik ben al 25 jaar overtuigd. Probeer zelf ook eens.