Throwing Muses - The Real Ramona (1991)

Dit album was voor mij een van mijn eerste goede aankopen. Ik zal nooit vergeten dat mijn moeder deze 'herrie' afdeed met de opmerking: 'dat draai je over een jaar nooit meer'. Ze had geen gelijk. Ook 16 jaar later zet ik dit plaatje nog regelmatig op. 4.5*

Ik heb deze cd ooit helemaal grijsgedraaid, maar was hem kwijtgeraakt. Gelukkig was de CDvriend zo aardig om hem tegen een geringe vergoeding aan mij af te staan. Het is grappig dat elke seconde, elke noot van deze plaat weer vertrouwd klinkt, ondanks dat ik hem minstens zes jaar niet heb gehoord. Wat ik wel was vergeten is dat Hook in Her Head zo'n geniaal nummer is.

Ah, de Amerikaanse Highschoolsound, a la The Breeders, Pavement en Sonic Youth. Erg fijn.

Eindelijk het hele album te pakken. Wat briljant!

idd, beste throwing muses plaat, mooie herinneringen.

'Not too soon' knalt lekker. Gaaf clipje ook.

Uit het mooie muziekjaar 1991 : Throwing Muses.
Deze CD behoort tot mijn favorieten uit dat jaar, en ook uit het decennium. Waar labelgenoten Pixies mij nooit zo hebben kunnen bekoren, vind ik dit nou niet bepaald herrie ( quote Kuifje ), itt tot de Pixies.

Kristin Hersh heeft ook een aparte maar mooie stem wat echt een kenmerk is van de Throwing Muses. Alternative rock met mooie liedjes en heerlijk gitaarwerk.

Mooie plaat van deze band. Enige tijd door de VPRO in de Moordlijst op handen gedragen. Het heeft geholpen maar niet zodanig dat de band is doorgebroken op grote schaal. Dat had er wel ingezeten met deze plaat. Mooi.

Mooie plaat, zeg maar gerust uitstekende plaat of beter gezegd album. Dit album afgelopen weken een paar keer beluisterd omdat Kristin Hersh toevallig hiervan de leadsinger was. Ik kende haar muziek alleen van haar soloalbums. Een geweldige stem heeft zij maar je moet er wel van houden uiteraard.
Dit schitterende album vraagt natuurlijk om meer. Ook het debuut van Throwing Muses maar eens snel gaan beluisteren.

4,5*

Deze plaat klopt helemaal.

Inderdaad klopt dit album helemaal. Vanmorgen weer eens beluisterd. En wat geven we een album dat helemaal klopt?
Juist, de hoogste waardering!

Van Throwing Muses bezit ik nog geen album en ik vind het jammer dat ik The Real Ramona niet kan vinden maar ik heb het meermaals beluisterd (via Grooveshark). Vrij eigenzinnig en destijds als alternatief bestempeld, het doet mij ook wat denken aan Siouxie & The Banshees. Melodieuze gitaarrock, soms met wat noise en dan weer rustiger met veel passie gezongen, dit bevalt mij wel.
Ik hoop dat dit album nog uitgebracht wordt. De voorgangers House Tornado en Hunkpapa zijn wel te verkrijgen en zal ik nog dit jaar bestellen, ik neem aan dat dit ook aanraders zijn.

Intussen dit album tweedehands kunnen vinden en in prima staat. Na meermaals beluisteren verhoog ik tot 4,5*.

Samen met het debuut de beste van de Muses

Wat Pixies, The Sugarcubes, Siouxsie en sprankelend gitaarspel met de zang van Kristin Hersh, met Tanya Donelly in een ondersteunende rol.
Steeds meer de band van Hersh, waardoor het eigenlijk logisch was, dat Donelly de band zou verlaten.
Volgens mij was Donelly wel bepalend voor de gekte, Throwing Muses heeft wel wat van The Breeders in zich, maar dan met echte muzikanten, en volgens mij ook zonder de dope.
The Real Ramona; dan moet ik weer aan Frank Black denken (I Heard Ramona Sing), zou het een ode zijn geweest aan Throwing Muses?
Dat weet je bij hem natuurlijk nooit.
Feit is dat de bands wel min of meer in elkaar verweven zijn.

De gekte komt echt van de schizofrene/bipolaire Hersch. Donelly tekende juist voor de wat lichtere en normale nummers. Ook toen de dames hun eigen weg gingen (Donelly met Belly en onder eigen naam, en kortstondig in the Breeders) bleef Hersch' muziek weird en bij vlagen heavy.

En dat nummer van Frank Black: in meerdere interviews heeft hij aangegeven dat het een eerbetoon aan the Ramones is.

Grappig, de albums hierna vind ik juist lichter van toon, dus vandaar dat ik de gekte aan Donelly toe schreef.
Ook het solowerk van Hersh is toegankelijker dan dit album.
Throwing Muses heeft ook dat frisse surfachtige gitaargeluid, bij Pixies klinkt het misschien net wat rauwer.
Wat je zegt over Frank Black klopt, dat zegt hij inderdaad, al vind ik I Heard Ramona Sing weinig van Ramones weg hebben.

Luister eens naar de laatste twee Muses-platen. De titelloze plaat uit 2003 is misschien wel hun zwaarste.

Ik heb University en Red Heaven, Limbo ken ik ook.
de laatste 2 ken ik niet, zal ik eens achter aan gaan.

En de eerste twee natuurlijk... De meest oorspronkelijke.

Je kent nu eigenlijk alleen de meer hapklare platen

En die vielen mij eigenlijk een beetje tegen.
Van Kristin Hersh kende ik Your Ghost, waarna de aanschaf van Hips and Makers volgde.
Door het geweldige Listerine heb ik ooit Sunny Border Blue gekocht.
Tanya Donelly kende ik vooral van You And Your Sister (This Mortal Coil), geweldig nummer, Star en King van Belly vond ik ook weer wat tegen vallen; ook hierbij grote verwachtingen, dus wel gekocht.

Geschreven in de album top 100 van:

Een parel uit het diamanten muziekjaar 1991, veel platen uit dat jaar in mijn lijst. Dit album leerde ik kennen door de briljante single Not Too Soon, die vaak langskwam in de alternatieve muziekprogramma's op MTV. Mijn tienerhartje begon harder te kloppen bij de twee leuke dames in deze band, maar ook bij de hemelse sfeer in dit übercatchy nummer. Vervolgens de plaat gekocht en het is een levenslange favoriet gebleven. Dit is zo'n plaat in de categorie "zo vaak gedraaid dat ik elke noot kan dromen", net zoals bij bijvoorbeeld Nevermind, Gish, Goo: muziek uit het pre-mp3 tijdperk en je moest het doen met wat je had dus dat draaide je heel vaak.

The Real Ramona begint met Counting Backwards, dat ook een single was. Gelijk al valt op dat Kristin Hersch het talent heeft hele ongebruikelijke en tegendraadse melodielijnente maken. Goede opener die tegelijk catchy en ongemakkelijk is.
Him Dancing is een nummer van 1 minuut dat op een wat jammere plek op de plaat staat: net uit de startblokken, slaat nu bijna dood.
Maar gelukkig is daar ietwat dreigende Red Shoes, dat de draad weer oppikt.
Graffiti is een mooi nummer met een warme, lieve sfeer. Een warme deken.
Het springerige golden Thing is weer zo'n tegendraads nummer dat veel kanten opvliegt maar een interne logica heeft die gewoon helemaal klopt.
Ellen West is messcherp, een pittig popnummer. Daarna komt Dylan, een soort ambient interlude.
Hook In Her Head is vervolgens het hoogtepunt van de plaat. Ook hier weer een hele ongebruikelijke melodie, die voor een bepaalde dreiging zorgt. Veel gekte in dit nummer, zangeres Kristin Hersch heeft helaas lang moeten kampen met psychische problemen. Tegen het einde van het nummer beginnen de gitaren te razen en valt op dat Hersch en Tanya Donelly hun chops beheersen.
Hierna het eerder genoemde Not Too Soon, gezongen door Tanya Donelly. Logisch dat dit de single was, het is het meest pakkende nummer van de plaat. Ergens in het nummer zit een slag op een bekken en pas op dat moment valt op dat in alle muziek hiervoor geen bekken te horen was: drummer David Narcizo speelt net als op de voorgaande Muses-platen zonder bekkens. Deze slag is zo onverwacht, zo perfect geplaatst en zo mooit dat op dat moment de Hemelen Zich Openen.
We zitten in een Donelly-blokje want ook Honeychain is door haar gezongen. Een dreampop-achtignummer dat na het intro met alleen bas en zang mooi dromerig wordt.
Say Goodbye is weer een scherp popnummer met glijdende gitaren.
Two Step is een mooi nummer om afscheid te nemen van deze plaat. De mooie productie en de samenzang maakt er iets hemels van, het nummer ontroert me altijd.

Aangekruist als favoriet:
1. Hook In Her Head
2. Not Too Soon
3. Two Step