Throwing Muses - The Real Ramona (1991)

Wat Pixies, The Sugarcubes, Siouxsie en sprankelend gitaarspel met de zang van Kristin Hersh, met Tanya Donelly in een ondersteunende rol.
Steeds meer de band van Hersh, waardoor het eigenlijk logisch was, dat Donelly de band zou verlaten.
Volgens mij was Donelly wel bepalend voor de gekte, Throwing Muses heeft wel wat van The Breeders in zich, maar dan met echte muzikanten, en volgens mij ook zonder de dope.
The Real Ramona; dan moet ik weer aan Frank Black denken (I Heard Ramona Sing), zou het een ode zijn geweest aan Throwing Muses?
Dat weet je bij hem natuurlijk nooit.
Feit is dat de bands wel min of meer in elkaar verweven zijn.

Geschreven in de album top 100 van:

Een parel uit het diamanten muziekjaar 1991, veel platen uit dat jaar in mijn lijst. Dit album leerde ik kennen door de briljante single Not Too Soon, die vaak langskwam in de alternatieve muziekprogramma's op MTV. Mijn tienerhartje begon harder te kloppen bij de twee leuke dames in deze band, maar ook bij de hemelse sfeer in dit übercatchy nummer. Vervolgens de plaat gekocht en het is een levenslange favoriet gebleven. Dit is zo'n plaat in de categorie "zo vaak gedraaid dat ik elke noot kan dromen", net zoals bij bijvoorbeeld Nevermind, Gish, Goo: muziek uit het pre-mp3 tijdperk en je moest het doen met wat je had dus dat draaide je heel vaak.

The Real Ramona begint met Counting Backwards, dat ook een single was. Gelijk al valt op dat Kristin Hersch het talent heeft hele ongebruikelijke en tegendraadse melodielijnente maken. Goede opener die tegelijk catchy en ongemakkelijk is.
Him Dancing is een nummer van 1 minuut dat op een wat jammere plek op de plaat staat: net uit de startblokken, slaat nu bijna dood.
Maar gelukkig is daar ietwat dreigende Red Shoes, dat de draad weer oppikt.
Graffiti is een mooi nummer met een warme, lieve sfeer. Een warme deken.
Het springerige golden Thing is weer zo'n tegendraads nummer dat veel kanten opvliegt maar een interne logica heeft die gewoon helemaal klopt.
Ellen West is messcherp, een pittig popnummer. Daarna komt Dylan, een soort ambient interlude.
Hook In Her Head is vervolgens het hoogtepunt van de plaat. Ook hier weer een hele ongebruikelijke melodie, die voor een bepaalde dreiging zorgt. Veel gekte in dit nummer, zangeres Kristin Hersch heeft helaas lang moeten kampen met psychische problemen. Tegen het einde van het nummer beginnen de gitaren te razen en valt op dat Hersch en Tanya Donelly hun chops beheersen.
Hierna het eerder genoemde Not Too Soon, gezongen door Tanya Donelly. Logisch dat dit de single was, het is het meest pakkende nummer van de plaat. Ergens in het nummer zit een slag op een bekken en pas op dat moment valt op dat in alle muziek hiervoor geen bekken te horen was: drummer David Narcizo speelt net als op de voorgaande Muses-platen zonder bekkens. Deze slag is zo onverwacht, zo perfect geplaatst en zo mooit dat op dat moment de Hemelen Zich Openen.
We zitten in een Donelly-blokje want ook Honeychain is door haar gezongen. Een dreampop-achtignummer dat na het intro met alleen bas en zang mooi dromerig wordt.
Say Goodbye is weer een scherp popnummer met glijdende gitaren.
Two Step is een mooi nummer om afscheid te nemen van deze plaat. De mooie productie en de samenzang maakt er iets hemels van, het nummer ontroert me altijd.

Aangekruist als favoriet:
1. Hook In Her Head
2. Not Too Soon
3. Two Step