Cal Massey - Blues to Coltrane (1987)
mijn stem
2 stemmen
1
geplaatst: 27 december 2020, 12:25 uur
Met: Cal Massey- trompet; Julius Watkins- hoorn; Hugh Brodie- tenorsax; Patti Brown- piano; Jimmy Garrison- bas; G. T. Hogan- drums
Kennelijk was Calvin Massey nogal een cultfiguur in de jazzwereld. Tegenwoordig horen we zijn naam vooral als bijrolspeler in het evangelie van Coltrane. De twee waren bevriend, en speelden samen in verschillende bands in het Philadelphia van de jaren veertig en vijftig. Massey was een bedreven componist, en Coltrane zou later o.a. zijn 'Bakai' opnemen (op deze plaat ook vertegenwoordigd). Pianist McCoy Tyner en bassist Jimmy Garrison zaten in de band van Massey kort voordat Coltrane ze inhuurde.
Maar er is meer: niet de minste namen zetten een compositie van hem op plaat: Lee Morgan, Jackie McLean, en zelfs Charlie Parker. De (toevallig vorige week overleden) pianist Stanley Cowell noemde een compositie naar hem, die ook voor deze plaat werd opgenomen (die laatste luister ik nogal vaak de laatste maanden, dus zo kwam ik dan weer bij hem uit).
Blijkbaar bestaan er ook veel thuisopnames waarin hij zijn kinderen laat meedoen, en later zou hij veel met Archie Shepp werken, op wiens Attica Blues (1972) dan weer een nummer staat met Massey waarop ook diens dochter Waheeda meezingt ('Quiet Dawn').
Extra nieuwsgierig maakt het nog dat dit Massey's enige plaat is als bandleider, en dat hij ook pas vijftien jaar (!) na zijn dood in 1972 is uitgebracht. Heruitgebracht op vinyl in 2019, nog redelijk makkelijk te krijgen, al moet ik bekennen dat ik op Spotify heb geluisterd en de bandopstelling van Wikipedia heb geplukt. Daar wordt ook beweerd dat Massey vanwege zijn destijds radicale politieke ideeën en associatie met de 'Black Panther'-beweging, werd geboycot, en daarom nooit meer platen heeft mogen opnemen.
Ergens anders op internet wordt weer beweerd dat hij ooit een A&R-manager van Blue Note een rotschop verkocht, toen die niet met genoeg aandacht naar zijn ideeën luisterde, en dat dát hem een plekje op de 'zwarte lijst' bezorgde. Tja.
We mogen dan lichtelijk teleurgesteld zijn dat Blues to Coltrane geen obscuur meesterwerk is, maar een beetje een rommelige plaat. De muzikanten spelen bij vlagen aardig, maar vooral in het samenspel voelt de plaat aan alsof hij te gehaast is opgenomen. Massey schrijft interessante composities, alleen leggen zijn eigen vertolkingen het hier af tegen die van zijn beroemdere vrienden.
Luistert desondanks prima weg, maar uiteindelijk blijf je met het gevoel zitten dat deze meneer misschien wel een beter verzorgde nalatenschap had verdiend. Helaas ligt het jazz-kerkhof daar vol mee.
Kennelijk was Calvin Massey nogal een cultfiguur in de jazzwereld. Tegenwoordig horen we zijn naam vooral als bijrolspeler in het evangelie van Coltrane. De twee waren bevriend, en speelden samen in verschillende bands in het Philadelphia van de jaren veertig en vijftig. Massey was een bedreven componist, en Coltrane zou later o.a. zijn 'Bakai' opnemen (op deze plaat ook vertegenwoordigd). Pianist McCoy Tyner en bassist Jimmy Garrison zaten in de band van Massey kort voordat Coltrane ze inhuurde.
Maar er is meer: niet de minste namen zetten een compositie van hem op plaat: Lee Morgan, Jackie McLean, en zelfs Charlie Parker. De (toevallig vorige week overleden) pianist Stanley Cowell noemde een compositie naar hem, die ook voor deze plaat werd opgenomen (die laatste luister ik nogal vaak de laatste maanden, dus zo kwam ik dan weer bij hem uit).
Blijkbaar bestaan er ook veel thuisopnames waarin hij zijn kinderen laat meedoen, en later zou hij veel met Archie Shepp werken, op wiens Attica Blues (1972) dan weer een nummer staat met Massey waarop ook diens dochter Waheeda meezingt ('Quiet Dawn').
Extra nieuwsgierig maakt het nog dat dit Massey's enige plaat is als bandleider, en dat hij ook pas vijftien jaar (!) na zijn dood in 1972 is uitgebracht. Heruitgebracht op vinyl in 2019, nog redelijk makkelijk te krijgen, al moet ik bekennen dat ik op Spotify heb geluisterd en de bandopstelling van Wikipedia heb geplukt. Daar wordt ook beweerd dat Massey vanwege zijn destijds radicale politieke ideeën en associatie met de 'Black Panther'-beweging, werd geboycot, en daarom nooit meer platen heeft mogen opnemen.
Ergens anders op internet wordt weer beweerd dat hij ooit een A&R-manager van Blue Note een rotschop verkocht, toen die niet met genoeg aandacht naar zijn ideeën luisterde, en dat dát hem een plekje op de 'zwarte lijst' bezorgde. Tja.
We mogen dan lichtelijk teleurgesteld zijn dat Blues to Coltrane geen obscuur meesterwerk is, maar een beetje een rommelige plaat. De muzikanten spelen bij vlagen aardig, maar vooral in het samenspel voelt de plaat aan alsof hij te gehaast is opgenomen. Massey schrijft interessante composities, alleen leggen zijn eigen vertolkingen het hier af tegen die van zijn beroemdere vrienden.
Luistert desondanks prima weg, maar uiteindelijk blijf je met het gevoel zitten dat deze meneer misschien wel een beter verzorgde nalatenschap had verdiend. Helaas ligt het jazz-kerkhof daar vol mee.
* denotes required fields.
* denotes required fields.