Andreas Vollenweider - Quiet Places (2020)

Eindelijk is ie er dan...de nieuwe van Andres Vollenweider. Uitgesteld vanwege corona en dan nu eindelijk te beluisteren. In de tussentijd heeft Andreas zijn trouwe volgers vermaakt met een serie huisconcerten die via zijn site te volgen waren (wel voorzien van een hoop gezever)

Dit album met nieuw werk en 2 oude nummers in een nieuw jasje (Pyramid heet nu The Pyramidians en Belladonna is genaamd Bella Smiling) Geen idee waarom en een eerste luisterbeurt stelt me wat teleur. Eerlijk gezegd maakt dit album dezelfde indruk als zijn laatste paar releases. Die waren echter hier en daar nog voorzien van een uitschieter maar die hoor ik op dit album nog niet. Maar he, het is wel Andreas en hij kan ‘n potje breken bij mij.

Fantastisch moo ingetogen nieuw werk van deze maëstro.
De naam van het album geeft perfect de sfeer weer.

Dit maal horen we Vollenweider puur tot de essentie herleid.
In het verleden maakte hij ook prachtige albums zeker tot aan Book Of Roses.
Het klanktapijt en de productie waren telkens groot opgevat.

Dit maal dus enkel focus op het samen musiceren met een celliste en af & toe hulp
van z'n vaste drummer Walter Keiser.
Het harp en cello spel is meesterlijk. Mooi verweven in elkaar met vraag en antwoord.
De virtuositeit spat er weer vanaf. Luister maar naar de 2 openers daar word onmiddellijk de toon gezet.

In 2 stukken horen we Vollenweider als pianist en ook hier is z'n spel van een delicate schoonheid.
Enige minpuntje voor mij zijn de eerder soms wat korte stukken. Het had voor mij hier en daar wat meer uitgesponnen worden. Het verlangt gewoon naar meer.
Kortom bij mij momenteel na einde album onmiddellijk op repeat.

Deze lijkt mij ook erg interessant. Ik zag hem bij Discogs staan, en ik houd wel van het oude werk. En hier dus met cello. Dat kan alleen maar mooi zijn.

0,5* erbij. Album heeft toch wat terrein gewonnen. Miste eerst toch het wat bombastische en speelse wat Vollenweider vaak liet horen op z’n albums (denk aan de gave soundeffects) Ik vind de cello van Isabel Gehweiler toch een mooie tegenhanger van zijn harp. De percussie van Walter Kaiser, trouw metgezel van Vollenweider, is subtiel en vult het mooi aan. Eigenlijk een prachtig album en op vinyl earcandy.

Ik zet in met een 4*.

Dit is al lang geen new age meer te noemen, maar meer een soort spiritual neoklassiek, mocht dat een stijl zijn.

Prachtig hoe de electrische harp en cello samensmelten. Dit kan erg fijne meditatieve muziek, mocht iemand daar naar op zoek zijn.

In 1 woord: Majestueus. Ik verheug me waanzinnig op de komende albums Slow Flow en Dancer. Andreas is brilliant en Isabel Gehweiler is een fantastische celliste. Al het werk van Andreas is van majestueuze kwaliteit. Voor mij is Wanderungen op dit album de favoriet. Wat een fantastisch pianospel van Andreas ❤❤