menu

Aaron Frazer - Introducing... (2021)

mijn stem
3,50 (48)
48 stemmen

Verenigde Staten
Soul
Label: Easy Eye

  1. You Don't Wanna Be My Baby (4:06)
  2. If I Got It (Your Love Brought It) (2:54)
  3. Can’t Leave It Alone (2:32)
  4. Bad News (3:48)
  5. Have Mercy (4:00)
  6. Done Lyin’ (3:09)
  7. Lover Girl (3:35)
  8. Ride with Me (3:52)
  9. Girl on the Phone (3:27)
  10. Love Is (4:03)
  11. Over You (2:39)
  12. Leanin’ on Your Everlasting Love (4:13)
totale tijdsduur: 42:18
zoeken in:
avatar van Lura
4,5
De zingende drummer Aaron Frazer van Durand Jones & The Indications vond het tijd worden om een soloalbum uit te brengen. In amper een week nam hij Introducing… op, met Dan Auerbach als producer. De ene helft van de nummers schreven ze samen, de andere helft werden ze iedere keer geholpen door een coauteur. Daarnaast arrangeerden ze samen alle nummers.

De songs worden gezongen met de kenmerkende falsetto van Frazer, waarin je vooral invloeden hoort van Curtis Mayfield en Smokey Robinson. Muzikaal gezien grijpt men vooral terug naar soulinvloeden uit een grijs verleden. Men past soms ook de fade-out toe, wat vroeger vaak gebruikt werd. Maar er zijn ook moderne invloeden te horen. Ritmisch gezien maakt men af en toe gebruik van hiphopinvloeden.

Tekstueel gezien is de liefde regelmatig het onderwerp, maar ook maatschappijkritische thema’s worden niet geschuwd. Zo maakt Frazer in Bad News zich grote zorgen over hoe de mensheid omgaat met het milieu. Een thema waarover Marvin Gaye al zong in 1971 op zijn soulklassieker What’s Going On.

Niet alleen in woorden is hij geëngageerd, maar ook in daden. Hij steunt Sol Nation’s Good News Bad News campaign, een organisatie, die oplossingen aandraagt en toepast voor milieuverbetering. Daarnaast steunt hij ook een campagne, die zich inzet voor de zwakkeren in onze samenleving.

Naast Dan Auerbach op gitaar zijn een groot aantal door de wol geverfde muzikanten te horen op het album, zoals bijvoorbeeld leden van The Memphis Boys. De kwaliteit van de songs hebben overigens duidelijk niet geleden onder het snelle ontstaansproces. In tegendeel, Introducing… wist mij snel te overtuigen en zal zeker bij liefhebbers van Curtis Mayfield in de smaak gaan vallen.

avatar van musicfriek
3,5
Leuk, ik had deze meneer ook al in de smiezen, de singles die nu uitgebracht zijn, zijn echt heerlijk. Ben jaloers dat je het gehele album al kent haha.

Maar je hebt hem een mooie introductie gegeven

avatar van repelstefan
Best een eindje uit de buurt van wat ik normaal luister maar ik vind die productie van de 4 nummers op Spotify eigenlijk wel heel lekker. Benieuwd naar de rest van het album.

avatar van musicfriek
3,5
Zit al de hele dag met If I Got It (Your Love Brought It) in mijn hoofd, wat een oorwurm is dat zeg.

Bijzonder, ken het niet. Maar als je zo een vreselijke hoes weet te produceren, dan moet je wel overtuigd zijn van je muzikale kwaliteiten.
Ik ga dit opzoeken om te luisteren, want slecht kan zoiets bijna niet zijn.

avatar van harm1985
Durand Jones & The Indication in combinatie met Dan Auerbach, die combinatie werkte met Marcus King ook al erg goed. Ben benieuwd!

avatar van philtuper
2,5
Het zal een smaakding zijn maar mij doet het weinig. Ongetwijfeld goed gedaan en zo, maar die mierzoete sound trek ik niet. Een track als Ride with Me is echt wel een hitje, maar over het algemeen heb ik dit al te vaak gehoord en geconcludeerd dat dit niet mijn genre is. Dit is al zo vaak gedaan. Maar voor de soul liefhebbers onder MuMe gaat er ongetwijfeld weer een deur open...

2,5
Sooheej, wat kan die vent hoog zingen. En wat jammer dat ik daar een ongelooflijke hekel aan heb.

avatar van deric raven
4,0
Ergens in de prille jeugd van koorknaap Durand Jones moet het moment geweest zijn dat hij die gospelbasis weet om te zetten tot zijn liefde voor de soul. Gegrepen door de funky sound die begin jaren zeventig het discotijdperk aankondigt, laat hij zich meevoeren door de muzikale helden die hun emotionele lading aan bloed, zweet en tranen over het publiek uitstorten. Heerlijke vinylplaten die ontdaan worden van alle nicotine aanslag en andere vettige substanties en de nodige draaibeurten toegedeeld krijgen.

Die soulkoorts weet hij over te brengen bij gitarist Blake Rhein, organist Justin Hubler, bassist Kyle Houpt en drummer Aaron Frazer, die met zijn hoge Prince achtige vocale kunsten de sensualiteit toevoegt aan het stukken stoerdere stemgeluid van Durand Jones. De geboorte van Durand Jones & The Indications is al snel een feit, en met hun gelijknamige debuut weten ze in 2018 direct de publieke aandacht te trekken. Al een jaar later verschijnt het gelijkwaardige American Love Call die de status als veelbelovende nieuwe soulband alleen maar versterkt.

Helaas vervult Aaron Frazer hierbij nog steeds een schaduwrol, terwijl hij vocaal wel het vermogen bezit om zelf een album te dragen. Deze overtuiging heeft de van The Black Keys bekende gitarist Dan Auerbach ook, en met zijn ervaringen als veelzijdige producer durft hij het aan om Aaron Frazer onder zijn hoede te nemen. Het resulteert in de voortreffelijke slaapkamersoul van Introducing…, een hernieuwde kennismaking met deze veelzijdige artiest, waarbij een veelvoud aan muzikanten wordt ingezet om die warme falsetuithalen een zwoele retro begeleiding mee te geven.

Dan Auerbach schakelt zijn The Arcs maatje Nick Movshon in, de bassist die bekendheid krijgt vanwege zijn begeleidende spel bij Amy Winehouse. Ook pianist Mike Royas, die hij als producer ook aanwendt bij zijn samenwerking met Marcus King, CeeLo Green en John Anderson is van de partij. Een bijzondere naam tussen de overige muzikanten is die van pianist Bobby Wood, een grootheid uit de The Memphis Boys stal, de in de jaren zestig actieve thuisband van de American Sound Studio.

You Don’t Wanna Be My Baby zou niet misstaan hebben op de Saturday Night Fever soundtrack uit 1977. Een gelikte verleidingssong waarbij de zanger alles uit de kast haalt om die onbereikbare discovamp te veroveren. Zijn stem heeft een betoverende werking op het vrouwelijke publiek, omdat ze zich juist eenvoudig identificeren met dat meisjesachtige bereik. Het heeft iets fout, zoets en smerigs in zich, de ideale schoonzoon die zich net zo gemakkelijk in een loverboy rol kan verplaatsen. Een groot compliment voor Aaron Frazer, die inhoudelijk zoveel meer is als een backing vocals verzorgende ritmische slagwerker.

De klassieke identieke retrosound wordt afgewisseld door krachtige big city funk, waarbij de beats en ritmes doordrenkt zijn met hiphop flows, wat een aards karakter aan de songs meegeeft. Het jaren zeventig gevoel wordt vergroot door Gil Scott, die met zijn gefluit een prominente rol in Bad News vervult. Dan Auerbach beperkt zijn rol niet tot het mengpaneel, vanaf Can’t Leave It Alone laat hij zijn gitaar subtiel vuil rocken, waardoor daar toch nog die duidelijke link met The Black Keys ontstaat.

Er wordt in Ride With Me nog wat geflirt met de Motown en Philadelphia sound, maar verder blijven de echte uitspattingen beperkt tot het zompige, licht psychedelische Love Is, waarbij de stemming net wat duisterder aanvoelt, het door spookachtige orgelpartijen en gepassioneerde ritmes opgejaagde Over You en de jazzy tearjerker Leanin’ on Your Everlasting Love. Is het daardoor een veilige plaat geworden? Zeker niet, het geoliede vakmanschap zorgt ervoor dat alle oneffenheden zorgvuldig weggepoetst worden, en er waanzinnige eervolle seventies soul tribute overblijft.

Aaron Frazer - Introducing... | Soul | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van GrafGantz
Ik lees hierboven dat de beste man drummer is. Dat vind ik toch wel een hele prestatie aangezien z'n linkerhand ten minste 5x zo groot is als z'n rechter

avatar van deric raven
4,0
GrafGantz schreef:
Ik lees hierboven dat de beste man drummer is. Dat vind ik toch wel een hele prestatie aangezien z'n linkerhand ten minste 5x zo groot is als z'n rechter



avatar van GrafGantz
GrafGantz schreef:
Ik lees hierboven dat de beste man drummer is. Dat vind ik toch wel een hele prestatie aangezien z'n linkerhand ten minste 5x zo groot is als z'n rechter


Aan de andere kant, in de video van Everlong heeft Dave Grohl ook zo'n grote rechterhand. En die kan best een aardig potje drummen.

avatar van deric raven
4,0
GrafGantz schreef:
(quote)


Aan de andere kant, in de video van Everlong heeft Dave Grohl ook zo'n grote rechterhand. En die kan best een aardig potje drummen.


Taylor Hawkins

avatar van Zwaagje
4,0
Ik had deze bijna overgeslagen door de hoes. Toch maar eens lezen en Lura maakt me nieuwsgierig. Soul past ook wel in mijn straatje. Eerste luisterbeurt is lekker!

4,5
Sooheej schreef:
Sooheej, wat kan die vent hoog zingen. En wat jammer dat ik daar een ongelooflijke hekel aan heb.


Ik ben nu ook geen grote “fan” van hoge stemmen. Beetje streng om dan enkel daarvoor maar 2,5 sterren te geven . Maar dit album zit toch verdomd goed ineen hoor. De zang gaat nooit storen en past eigenlijk perfect bij de nummers. Is ook niet altijd zo hoog hoor, check bv love is en lover girl. Voorlopig 4 sterren.

avatar van Zwaagje
4,0
Sooheej schreef:
Sooheej, wat kan die vent hoog zingen. En wat jammer dat ik daar een ongelooflijke hekel aan heb.

Jammer voor jou; met de muziek is niets mis.

avatar van Zwaagje
4,0
Het is een sfeervol album geworden, mooi geproduceerd en knap gemusiceerd. Toch mis ik het "Duran Jones & the indications sfeertje". Dat is wat minder gepolijst en wat rauwer. Dit album blijft voorlopig "een spotifytje".

Never judge a book by its cover is wel van toepassing bij deze . Heerlijk plaatje!

avatar van davevr
3,5
Dit is wel een leuk plaatje, dit valt onder goed maar niet goed genoeg om op vinyl te kopen maar ik wil hem wel eens live zien. Is voor mij zowat als Durand Jones, wel ok maar zo zijn (of waren) er echt wel zeer veel groepjes.

4,5
Ik verhoog naar 4,5. Schitterende plaat. Hij vindt het warm water niet uit, maar het vloeit toch enorm goed hier. 2e deel van de plaat zo mogelijk nog beter dan het 1e.

avatar van Venceremos
3,0
Typische Auerbach-productie: oud geluid klinkt ambachtelijk maar sprankelt nergens. Leuk voor op de achtergrond.

4,5
Venceremos schreef:
Typische Auerbach-productie: oud geluid klinkt ambachtelijk maar sprankelt nergens. Leuk voor op de achtergrond.


Nooit begrepen wat dat wil zeggen, "leuk voor op de achtergrond". Ofwel is iets goed, ofwel niet. Als ik iets niet goed vind, draai ik het ook nooit op de achtergrond .
Ik veronderstel dat je deze grondig beluisterd hebt met de koptelefoon op, niks mis met deze productie wat mij betreft.

avatar van Zwaagje
4,0
Osnoproda schreef:
(quote)


Nooit begrepen wat dat wil zeggen, "leuk voor op de achtergrond". Ofwel is iets goed, ofwel niet. Als ik iets niet goed vind, draai ik het ook nooit op de achtergrond .
Ik veronderstel dat je deze grondig beluisterd hebt met de koptelefoon op, niks mis met deze productie wat mij betreft.

Toch begrijp ik hem wel en ben ik het er voor een deel mee eens. De productie van Auerbach is vaak heel clean en aalglad; dat is knap maar haalt de spontaniteit uit het geluid. Dan kan het een fijn "op de achtergrond album" zijn. Lekker tijdens het werk ofzo. Overigens vind ik het wel meer dan dat, maar ik begrijp het gevoel.

avatar van vinylbeleving
3,0
Venceremos schreef:
Typische Auerbach-productie: oud geluid klinkt ambachtelijk maar sprankelt nergens. Leuk voor op de achtergrond.


Treffend verwoord. Dit is al zoveel malen beter gedaan, en zijn falset klinkt behoorlijk dun. Bij Durand Jones zit er ook wat meer afwisseling in de tracklist, omdat Frazer daar niet alle vocalen voor zijn rekening neemt. Dit album verdiend het predikaat aardig, maar ook niet meer dan dat.

avatar van erwinz
3,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Aaron Frazer - Introducing... - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Aaron Frazer - Introducing...
Aaron Frazer speelt in de band van soulzanger Durand Jones, maar bewijst met zijn eerste soloalbum dat hij zelf ook uitstekend uit de voeten kan als soulzanger, misschien nog wel beter dan zijn baas

Luister naar Introducing... van Aaron Frazer en je gaat een aantal decennia terug in de tijd. De muzikant die we kennen als de drummer van Durand Jones heeft samen met producer Dan Auerbach een soulalbum gemaakt dat makkelijk 50 jaar oud kan zijn. De instrumentatie is bijzonder fraai en voor soul begrippen redelijk subtiel en Aaron Frazer herinnert met zijn falsetstem aan menig groot soulzanger. Omdat ook de songs stuk voor stuk goed zijn, overtuigt Introducing... makkelijk en laat het je dromen over betere of in ieder geval warmere tijden. Prima debuut dus, maar ik heb het idee dat Aaron Frazer nog veel beter kan.

Aaron Frazer verdiende zijn geld tot dusver vooral als drummer en achtergrondzanger in The Indications, de band van de retro-soulzanger Durand Jones. Dat Aaron Frazer zelf ook wel raad weet met soul uit vervlogen tijden, laat hij horen op zijn eerste soloalbum, dat deze week is verschenen.

Voor Introducing... koos Aaron Frazer een producer die wel uit de voeten kan met muziek uit het verre verleden, want niemand minder dan The Black Keys voorman Dan Auerbach nam plaats achter de knoppen. Dan Auerbach liet al eerder horen dat hij het soulgeluid uit de jaren 60 en 70 prachtig kan reproduceren en dat laat hij ook weer horen op Introducing... van Aaron Frazer.

Het is een ingetogen en zwoel soulgeluid, dat opvalt door subtiele bijdragen van de meeste instrumenten, hier en daar een voorname rol voor strijkers of blazers en de swingend en avontuurlijk spelende ritmesectie. Het is een soulgeluid dat me uitstekend bevalt en dat bij net wat aandachtigere beluistering ook opvalt door prachtige gitaarlijnen.

In muzikaal opzicht ben je onmiddellijk terug in de hoogtijdagen van de 60s en 70s soul en ook in vocaal opzicht had Introducing... niet misstaan tijdens deze hoogtijdagen. Aaron Frazer beschikt over een soulvolle falsetstem, die uitstekend past bij de fraaie soulklanken van zijn band, die ook niet bang zijn voor psychedelisch aandoende uitstapjes.

Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van Curtis Mayfield, maar Aaron Frazer verwerkt ook nog flink wat andere invloeden uit de soulmuziek van weleer op zijn debuutalbum.

Het klinkt allemaal bijzonder lekker. Dan Auerbach heeft vakwerk geleverd met het tijdloze geluid op Introducing... en ook op de zang heb ik niets aan te merken, al gaan de falsetvocalen mij na een tijdje wel wat vervelen. Aaron Frazer had hier wat mij betreft wel wat in mogen variëren en laat af en toe horen dat hij dat ook kan. Bij de juiste dosering is de zang echter minstens net zo aantrekkelijk als het geluid van de muzikanten die Aaron Frazer omringen op zijn solodebuut.

Wat voor de instrumentatie en de zang geldt, geldt overigens ook voor de songs op het album. Aaron Frazer en Dan Auerbach weten niet alleen hoe soul uit het verleden moet klinken, maar hebben ook songs gekozen die destijds zeker in de smaak zouden zijn gevallen bij de grote soulzangers.

Introducing... is een heerlijk album voor bij de open haard op een gure winteravond. De zwoele klanken verwarmen de ruimte nog wat extra en doen uitzien naar betere tijden. Ik moet toegeven dat ik Introducing... na twee keer horen wat in vond zakken, maar sinds een beluistering met de koptelefoon, die de schoonheid van de productie volledig prijs gaf, is het solodebuut van Aaron Frazer toch weer volledig opgebloeid en een graag geziene gast in de cd-speler.

Of we de muzikant uit Brooklyn, New York, nog terug gaan zien in de band van Durand Jones is nog maar de vraag. Persoonlijk vind ik Introducing... net wat verleidelijker, avontuurlijker en smaakvoller dan de muziek van zijn voormalige broodheer en ik hoor nog flink wat potentie.

Met zijn falsetstem zou Aaron Frazer immers ook het album kunnen maken dat Prince helaas niet meer kan maken. Introducing... biedt hier en daar al een voorproefje op zo’n album en het smaakt absoluut naar meer. Erwin Zijleman

avatar van Rene1979
4,5
Heerlijke stem, heerlijk producties.. Gewoon een top plaat.

avatar van Reijersen
3,5
Aaron Frazer ken ik via Durand Jones & the Indications. Daar is hij niet alleen actief als drummer, maar zingt hij ook soms een nootje mee. Nu is het dus tijd voor een soloplaat van zijn hand. Wat meteen opvalt bij openingstrack You Don't Wanna Be My Baby is de hoge stem van Aaron Frazer. Deze stem wordt omsloten door een verder ontspannen instrumentatie. Erg vrolijk word ik dan van If I Got It. Leuke song met een vrolijke vibe. Waar Can't Leave It Alone het juist van z'n aanstekelijk moet hebben (meeknikken gegarandeerd). Bad News laat zich horen met een fluit, een goed ritme en alle andere juist ingrediënten. Have Mercy is dan juist weer wat dromerig en zoetjes. Done Lyin' weer uiterst rustig en Lover Girl een frivool, ontspannen maar ook wat zoet nummer. Ride With Me werkt dan weer iets meer met ritme waar Girl on the Phone mooi en dromerig is. Love Is is zoetjes en relaxed, met een prima ritmiek op Over You. Leanin' On Your Everlastig Love sluit dit afwisselende en prettige album rustig af.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:10 uur

geplaatst: vandaag om 15:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.