Jesu - Terminus (2020)

1ste track staat al op youtube.

When I Was Small - YouTube

Bedwelmend en grauw. Erg mooi.

Hier heb ik erg veel zin. When I Was Small lijkt weer meer terug te keren naar Conqueror.

De eerste drie nummers zijn erg mooi, daarna zakt het wat mij betreft toch wel in.

Ik vind het een prachtige plaat. Terminus lijkt elementen van alle eerdere werken van Jesu te vatten, toch doet het me het meeste aan Conqueror denken. De sound is enorm desolaat en het gitaarwerk bevat opvallend weinig lagen, maar alles wat Broadrick speelt komt binnen bij mij. Van die heerlijke troosteloze Red House Painters-achtige tokkeltjes. Hetzelfde geldt voor zijn vocalen: zeker niet toonvast, maar enorm veel gevoel. Electronic komt in verschillende mate door de gehele plaat naar voren: als accent in de doomy tracks of juist de hoofdrolspeler. Consciousness is de meest experimentele track van de plaat, met sterk vervormde vocalen van Broadrick.

Ik vind 'm anders fantastisch. Sleeping In zou dan het inzakmoment zijn? Nou ja, volgens de titel wel, maar dat ervaar ik toch anders. Wat. Een. Plaat.

Compleet neergesabeld op RYM dit album, waar ik met m'n boerenverstand niet bij kan. Ok, het tweede gedeelte is iets minder, maar toch nog steeds een erg sterk album.

Kant A is de sterkste plaatkant van het jaar.

Rake opmerking! Ik ga de plaat uiteraard nog wel wat kansen geven, want Jesu op z'n best is gewoon fantastisch, maar ik ervoer het toch zo tijdens de eerste luisterbeurt. Al is het niet altijd fair na één luisterbeurt al een oordeel te vellen, natuurlijk.

Wordt dus nog vervolgd.

Prima plaat en één van de betere van Jesu. Alleen jammer van Don't wake me up, toch een behoorlijke mispeer wat mij betreft. Kost de plaat een halve punt.

Alone is wel erg emo zeg, wat een ruknummer. Voor de rest is het weer een prima album, weinig nieuws behalve Consciousness dan, maar wel kwaliteit.

Ik ben het vaak eens met Don Cappuccino, maar ik moet zeggen dat ik er toch niet helemaal inkom. Bij momenten vind ik hemels mooi wat Jesu serveert op Terminus (vooral de eerste drie tracks), maar zeker richting het eind is het heel wat minder. Het is niet eens zo dat de nummers niet goed of mooi zijn; het weet me gewoon helemaal niet te raken op emotioneel vlak. De dromerige songstructuren zijn best fraai, maar gaan zo langs me heen. En ergens vind ik dat wel jammer.

3 sterren

Influences 20: Jesu | XLR8R

Terminus is in elk geval een zeer toegankelijke plaat met prachtig uitgewerkte composities die barsten van de melancholie. Het rockinstrumentarium klinkt ontzettend intiem waar de overliggende effecten voor de bombast zorgen.
Bij dingen als Alone heb ik wel wat zitten fronsen want het is daar waarempel of ik naar Coldplay zit te luisteren.

Jesu vergelijken met Coldplay, wat denk je Don Cappuccino, gaan we deze jongen maar eens opwachten na schooltijd?

Nee serieus, ik vind Alone bloedjemooi en ik hoor er totaal niks van Coldplay in. Benieuwd hoe je daar bij komt.

Door die lome jankzang om te beginnen. Dat is gewoon Chris Martin nadoen. Een heel verschil met de contemplatieve zang van bijvoorbeeld Friends Are Evil. Om over de melodie en aankleding van Alone nog maar te zwijgen. Dat past ook zeer bij de vroege Coldplay. Zij het wat soberder, meer uitgesponnen en wat ruwer.

Dit betekent overigens niet maar zo dat ik het afschrijf hoor. Dit valt me zo op bij een eerste uitgebreide luistersessie. Zo ruimdenkend ben ik dan ook wel weer. Maar ik sta graag klaar na schooltijd mocht het zover komen. Dan kun je je volgende berichtjes met je neus proberen te typen.

Wacht mij ook maar op na schooltijd, want ik snap Edwynn compleet. Het zou mij zelfs niet verbazen dat Justin naar Coldplay luistert, vooral de eerste twee platen dan. Jesu en oude Coldplay zijn allebei meesters in minimalistische melancholische poppy melodieën.

Probeer eens te denken dat The Scientist op halve snelheid is met loodzware gitaren. Dat is gewoon Jesu. Zou trouwens fantastisch klinken.

Zet jij me hier effe een pen op de neus, zeg.

Zo zie je maar. Er is altijd weer wat te ontdekken naar aanleiding van overdenkingen van deze of gene Mume-berichtjestikker.

Ik heb zojuist mijn single van The Scientist op 33 toeren gedraaid en warempel, het IS Jesu!

Uiteraard bekend met het geweld van Godflesh uit de Earache periode, maar dit is mijn eerste kennismaking met Jesu. En wat voor een, deze komt even binnen zeg! De discussie hierboven over de vocalen op "Alone" snap ik wel, maar zijn voor mij totaal niet storend. De zwaar vervormde vocalen op "Consciousness" trek ik niet en dus bevat het album voor mij één skip moment. Uitschieter voor mij is op de moment het titelnummer, kippenvel van je kruin tot je kleine teen!

Wat is het toch heerlijk om na al die jaren nog steeds nieuwe muziek als dit Jesu te ontdekken!