W.E.T. - Retransmission (2021)

Traditionele melodieuze rock. Niets mis mee en vind het goed om eens af en toe te luisteren, maar een beetje aan de saaie kant. Soms heeft de stem van Soto een klank die voor mij als onaangenaam aanvoelt. Dat heb ik ook bij zijn andere werk zoals Sons of Apollo etc.

deze W.E.T. vind ik beter als alle voorgaande albums en ook beter als het redelijk goed ontvangen laatste Jeff Scott Soto soloalbum. Dit is hoe ik het graag hoor: goede nummers met mooie zanglijnen. Jeff Scott Soto maakt ook keiharde platen, zoals met SOTO wat me zeker ook bevalt. Maar met deze "Retransmission" gaat hij terug naar de vroege Talisman platen, of iets dat hij deed met de band Eyes. En toch heel fris gebracht. Lekker album!

Heb het album nu twee keer geluisterd. Eén keer vol op de surround en één keer op de hoofdtelefoon en het is zonder twijfel één van de betere en afwisselende albums met wat rustigere nummers en wat opzwepender tracks zoals Beautiful Game. De zang van Jeff is juist prima en verveelt mij in ieder geval geen moment. Er zijn inderdaad wat paralellen met Talisman hier en daar maar dat is eigenlijk logisch. De productie is prima en het geheel klinkt weer als een klok.

Heb tot nu toe enkel One final kiss gehoord op Spotify. Prima nummer wederom. Maar eigenlijk gewoon in het verlengde van wat ze op de albums hiervoor al deden. Namelijk top kwaliteit melodic rock afleveren. De rest van het album ook maar eens luisteren.

De geweldige zanger Jeff Scott Soto, lead gitarist en toetsenist Erik Mårtensson en toetsenist en gitarist Robert Såll werken al een aantal jaren samen in de band W.E.T. en hebben met “RETANSMISSION” hun vierde album uitgebracht. Opnieuw bij het Italiaanse rock label Frontiers brengt het drietal een zeer degelijk rockalbum uit.
De naam W.E.T. komt voort uit de bands waar het drietal in actief was ten tijde van de oprichting. Robert Såll (de “W” van Work of Art), Erik Mårtensson (de “E” van Eclipse) en Jeff Scott Soto (de “T” van Talisman) brachten hun naamloze debuutalbum uit in 2009, dat werd gevolgd door “RISE UP” in 2013 en “EARTHRAGE” in 2018. Feitelijk is er niet veel veranderd qua sound ten opzichte van de eerder verschenen schijfjes. De stem van Soto, ooit nog een korte periode de leadzanger van Journey, is krachtig en herkenbaar, de songs klokken tussen de 3 en 5 minuten, uptempo wordt afgewisseld met midtempo en natuurlijk ontbreekt de ballad niet.
Het stevige “BIG BOYS DON’T CRY” laat in 3 minuten horen wat je kunt verwachten van W.E.T., een zeer aanstekelijk ritme, stevige riffs, heerlijke melodie en de stem van Soto maakt het af. “CALL OF THE WILD” is een voorbeeld van de rockers die W.E.T. ook maakt, mooie koortjes en een krachtige gitaar riff. In “BEAUTIFUL GAME” gaat het tempo flink omhoog en is één van stevigste songs van “RETRANSMISSION”, “COMING HOME” had in de jaren ’80 een kans op een hitnotering gehad, want het is een heerlijke radio rocker. “WHAT ARE WE WAITING FOR” is een geweldige ballad waarin Soto laat horen ook dit heel goed aan te kunnen. De emotie die doorklinkt in zijn stem, gecombineerd met de mooie melodie maken van deze song voor mij één van de toppers van het album. De afsluiter “ONE FINAL KISS” begint met een heavy gitaar riff en het aanstekelijke refrein zorgt voor een glimlach en een goed gevoel.
W.E.T. is één van de weinige bands op het Frontiers label die het 4 albums lang volhouden en alleen daarmee zijn ze al bijzonder en toevallig geldt dat ook voor de band van Robert Såll, Work Of Art. Een must-have voor de rockfans en zeker liefhebbers van rauwere, maar herkenbare stemmen zoals die van Jeff Scott Soto.

Mooie recensie! Klopt nog als een bus ook

Een album dat precies in het verlengde ligt van de eerste platen van de heren. Stevige goed verzorgde AOR songs met een degelijke productie, maar dat kun je aan een label als Frontiers wel overlaten. Soto is als altijd goed bij stem hoewel ik een heel album lang met Soto achter de microfoon soms wat vermoeiend vind, maar dat is persoonlijk. Desalniettemin is het zeer solide plaat geworden waarbij het kamerbrede
How Far to Babylon je bij de lurven pakt en het vlotte The Call of the Wild direct tussen de oren kruipt Er staat echter geen slecht nummer op de schijf, of het moet het slappe What Are You Waiting For zijn, dit nummer klinkt echt te kazig en contrasteert wat mij betreft met de rest van de plaat. Zo vormt Retransmission wellicht de meest coherente schijf in het oeuvre van de heren. Oerdegelijke hardrock echter met beide benen in de jaren 20, knap gedaan.