Sam Brookes - Black Feathers (2020)
mijn stem
40 stemmen
3
geplaatst: 22 oktober 2020, 22:28 uur
Er was een tijd waar ik dit soort muziek verslond: getormenteerde zang, beetje dramatisch. Heerlijk!
Sam Brookes is voor mij al die tijd onder de radar gebleven, want Black Feathers is niet zijn debuut. Het heeft sowieso zes jaar geduurd voordat hij dit album heeft uitgebracht.
Dat schijnt zijn redenen te hebben: hij heeft in die tijd zijn vader verloren, een lange relatie die op de klippen liep en het overlijden van een goede vriend.
Niet voor niets dat hij Black Feathers als een 'mediation on grief' ziet. Daarbij is hij in 2017 begonnen aan dit album en heeft er dus de tijd voor genomen.
Mijn eerste gedachte was de sfeer die And the Golden Choir (Tobias Siebert) weet neer te zetten, maar dat zal de zang zijn, want Brookes klinkt net wat aardser.
Black Feather staat vol met melancholieke nummers, dank aan de zang, en schitterende arrangementen. Het is warm, bijna soul en je voelt je er heel snel mee vertrouwd.
Een aangename kennismaking wat mij betreft en muziek waar ik rustig van word.
Sam Brookes is voor mij al die tijd onder de radar gebleven, want Black Feathers is niet zijn debuut. Het heeft sowieso zes jaar geduurd voordat hij dit album heeft uitgebracht.
Dat schijnt zijn redenen te hebben: hij heeft in die tijd zijn vader verloren, een lange relatie die op de klippen liep en het overlijden van een goede vriend.
Niet voor niets dat hij Black Feathers als een 'mediation on grief' ziet. Daarbij is hij in 2017 begonnen aan dit album en heeft er dus de tijd voor genomen.
Mijn eerste gedachte was de sfeer die And the Golden Choir (Tobias Siebert) weet neer te zetten, maar dat zal de zang zijn, want Brookes klinkt net wat aardser.
Black Feather staat vol met melancholieke nummers, dank aan de zang, en schitterende arrangementen. Het is warm, bijna soul en je voelt je er heel snel mee vertrouwd.
Een aangename kennismaking wat mij betreft en muziek waar ik rustig van word.
2
geplaatst: 24 oktober 2020, 09:59 uur
Wat een prachtplaat! Eric kent mijn smaak al feilloos. Ekarma hakt er gelijk op in, wat een kippevelnummer zeg! Falling, into the night stuk voor stuk pareltjes. Liefhebbers van emmett tinley en jeff buckley moet dit aanspreken. Er valt veel te ontdekken terwijl alles heel subtiel is geproduceerd. Dit soort platen worden mij te weinig gemaakt. Verrast, intrigeert en is spannend. Iets wat helaas bij mij zelden meer voorkomt. Jammer dat de kans dit live te zien voorlopig nihil is dankzij corona.
LuraerwinzPoles Apart
LuraerwinzPoles Apart
4
geplaatst: 13 november 2020, 16:10 uur
Het schitterende Black Feathers werd mij een dag na de release door iemand getipt op dit onvolprezen muziekforum. 
De prachtige stem van Sam leerde ik in 2014 kennen door zijn medewerking aan het album Nothing Can Bring Back the Hour van Josienne Clarke en Ben Walker. In mijn recensie schreef ik toen “In A Simple Refrain vertolkt Josienne samen met Sam Brookes een schitterend duet. De stemmen matchen wonderwel met elkaar. Een samenwerking die zeker een vervolg verdient.”. Helaas kreeg die samenwerking geen vervolg. In de periode die volgde, overleed zijn vader, liep zijn lange relatie spaak en verloor hij zijn beste vriend. Vervolgens moest hij afrekenen met een depressie, waar hij langzaam maar zeker uit raakte. Drie jaar terug begon hij, nadat hij van Londen naar Bristol was verhuisd, aan het schrijven van de songs van Black Feathers, wat een helende werking op hem had. Hij weet de regelmatig ontroerende teksten te verpakken in wonderschone, subtiele en inventieve arrangementen. Zijn hemelse stem vertoont gelijkenissen met Tim en Jeff Buckley. Een stem met een bereik van vier octaven. Na het horen van opener Ekarma was ik al verkocht en onderschrijf dan ook volledig het enthousiasme van Bob Fish in zijn recensie op Folk Radio UK. Voor mij behoort dit alt-folk album zonder meer tot de fraaiste en de meest indringende van 2020.
De prachtige stem van Sam leerde ik in 2014 kennen door zijn medewerking aan het album Nothing Can Bring Back the Hour van Josienne Clarke en Ben Walker. In mijn recensie schreef ik toen “In A Simple Refrain vertolkt Josienne samen met Sam Brookes een schitterend duet. De stemmen matchen wonderwel met elkaar. Een samenwerking die zeker een vervolg verdient.”. Helaas kreeg die samenwerking geen vervolg. In de periode die volgde, overleed zijn vader, liep zijn lange relatie spaak en verloor hij zijn beste vriend. Vervolgens moest hij afrekenen met een depressie, waar hij langzaam maar zeker uit raakte. Drie jaar terug begon hij, nadat hij van Londen naar Bristol was verhuisd, aan het schrijven van de songs van Black Feathers, wat een helende werking op hem had. Hij weet de regelmatig ontroerende teksten te verpakken in wonderschone, subtiele en inventieve arrangementen. Zijn hemelse stem vertoont gelijkenissen met Tim en Jeff Buckley. Een stem met een bereik van vier octaven. Na het horen van opener Ekarma was ik al verkocht en onderschrijf dan ook volledig het enthousiasme van Bob Fish in zijn recensie op Folk Radio UK. Voor mij behoort dit alt-folk album zonder meer tot de fraaiste en de meest indringende van 2020.* denotes required fields.
* denotes required fields.