Passenger - Songs for the Drunk and Broken Hearted (2021)
mijn stem
25 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Folk
Label: Black Crow
-
Sword from the Stone (3:21)
-
Tip of My Tongue (3:01)
-
What You're Waiting For (2:37)
-
The Way That I Love You (2:39)
-
Remember to Forget (3:38)
-
Sandstorm (5:01)
-
A Song for the Drunk and Broken Hearted (3:59)
-
Suzanne (4:15)
-
Nothing Aches Like a Broken Heart (4:16)
-
London in the Spring (3:01)
-
London in the Spring [Acoustic] * (2:56)
-
Nothing Aches Like a Broken Heart [Acoustic] * (3:17)
-
Suzanne [Acoustic] * (4:05)
-
A Song for the Drunk and Broken Hearted [Acoustic] * (3:56)
-
Sandstorm [Acoustic] * (4:10)
-
Remember to Forget [Acoustic] * (3:36)
-
The Way That I Love You [Acoustic] * (2:37)
-
What You're Waiting For [Acoustic] * (2:36)
-
Tip of My Tongue [Acoustic] * (3:00)
-
Sword from the Stone [Acoustic] * (3:33)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
35:48
(1:09:34)
0
geplaatst: 9 januari 2021, 11:37 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Passenger - Songs For The Drunk And Broken Hearted - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Passenger - Songs For The Drunk And Broken Hearted
Passenger was voor mij een bijna volledig blinde vlek, maar Songs For The Drunk And Broken Hearted overtuigt makkelijk met een serie uitstekende songs vol melancholie en weemoed
Luister naar de volledig akoestische songs op de luxe editie van Songs For The Drunk And Broken Hearted en je hoort een singer-songwriter die zo lijkt weggelopen uit de jaren 70. De reguliere versies van de songs op het album klinken wat moderner, maar ook dan maakt Passenger behoorlijk tijdloze folkpop. Ik kende vrijwel niets van de Britse muzikant, maar het dertiende album van Passenger overtuigt makkelijk en wordt vervolgens beter en beter. Het is een album vol prima songs en Passenger toont zich een verrassend goed zanger, wat ik op basis van de ene single die ik van hem kende absoluut niet had verwacht. Hier komen we de lockdown en de winter wel mee door.
Tot voor kort kende ik volgens mij maar één song van Passenger en dat was het uit 2012 stammende Let Her Go. Op een of andere manier irriteerde de zang me destijds enorm en liet ik de muziek van Passenger verder links liggen, mede omdat er destijds flink wat singer-songwriters met een kikker in de keel rondliepen.
In een week waarin slechts een handvol nieuwe albums is verschenen kon ik niet om het nieuwe album van Passenger heen en het op voorhand onwaarschijnlijke gebeurde: Songs For The Drunk And Broken Hearted bevalt me wel of zelfs uitstekend.
Ik heb inmiddels flink wat bijgeleerd. Ik weet nu dat Passenger het alter ego is van de Britse muzikant Mike Rosenberg en dat de man aan de lopende band albums aflevert. Ik hou de nieuwe releases volgens mij behoorlijk goed in de gaten, maar iedereen die had beweerd dat de singer-songwriter uit Brighton de afgelopen dertien jaar maar liefst dertien albums heeft uitgebracht had ik voor gek verklaard. Wat je niet wilt zien, zie je kennelijk niet. Het zijn albums die ik zeker nog ga verkennen, want album nummer dertien bevalt me zoals gezegd uitstekend.
Passenger bracht vorig jaar een album (Patchwork) uit dat hij maakte tijdens de eerste Britse lockdown. Songs For The Drunk And Broken Hearted werd opgenomen voor het coronavirus het Verenigd Koninkrijk bereikte en is een heus breakup album.
Direct bij eerste beluistering van het dertiende album van Passenger kwam ik weer in aanraking met de stem die me ruim acht jaar geleden nog in de weg zat. Mike Rosenberg beschikt nog steeds over een bijzonder stemgeluid, maar het klinkt toch minder atypisch dan in mijn beleving. Hier en daar hoor ik een vleugje David Gray, maar ik hoor toch vooral Cat Stevens.
Cat Stevens is sowieso interessant vergelijkingsmateriaal, want Passenger maakt net als de grote singer-songwriter uit vooral de jaren 70 songs waarin folk en pop hand in hand gaan en waarin de melancholie met flinke scheppen wordt geserveerd.
Dat laatste is op Songs For The Drunk And Broken Hearted niet zo gek, want het is zoals gezegd een breakup album. Passenger vertolkt zijn breakup songs vol gevoel en kleurt ze op bijzonder fraaie wijze in, waarbij invloeden uit de jaren 70 zeker niet uit de weg worden gegaan.
Passenger is na al die albums een gelouterd songwriter en tovert op zijn nieuwe album het ene na het andere uitstekende popliedje uit de hoge hoed. Het klinkt af en toe wel wat gepolijst, maar het rauwe randje op de stembanden van de Britse muzikant zorgt voor voldoende emotie om de breakup songs als oprecht te ervaren. Het is overigens gek dat de stem die me in 2012 nog vreselijk in de weg zat er nu toe bijdraagt dat de songs van Passenger interessanter klinken dan die van al die andere succesvolle Britse singer-songwriters.
Songs For The Drunk And Broken Hearted bevat tien mooie popliedjes en het zijn popliedjes van hoge kwaliteit. Als je hebt gekozen voor de luxe editie van het album komen de songs in omgekeerde volgorde nogmaals voorbij, maar nu in een volledig akoestische versie, waarin Passenger genoeg heeft aan een akoestische gitaar en zijn stem.
De meer aangeklede versies van de songs zijn ook zeker niet als overdadig te typeren, maar ontdaan van alle versiersels brengt Passenger zijn songs terug tot de ruwe essentie en levert hij aan de lopende band pareltjes af. Ik had het nooit verwacht, maar dit is echt een uitstekend album. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Passenger - Songs For The Drunk And Broken Hearted - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Passenger - Songs For The Drunk And Broken Hearted
Passenger was voor mij een bijna volledig blinde vlek, maar Songs For The Drunk And Broken Hearted overtuigt makkelijk met een serie uitstekende songs vol melancholie en weemoed
Luister naar de volledig akoestische songs op de luxe editie van Songs For The Drunk And Broken Hearted en je hoort een singer-songwriter die zo lijkt weggelopen uit de jaren 70. De reguliere versies van de songs op het album klinken wat moderner, maar ook dan maakt Passenger behoorlijk tijdloze folkpop. Ik kende vrijwel niets van de Britse muzikant, maar het dertiende album van Passenger overtuigt makkelijk en wordt vervolgens beter en beter. Het is een album vol prima songs en Passenger toont zich een verrassend goed zanger, wat ik op basis van de ene single die ik van hem kende absoluut niet had verwacht. Hier komen we de lockdown en de winter wel mee door.
Tot voor kort kende ik volgens mij maar één song van Passenger en dat was het uit 2012 stammende Let Her Go. Op een of andere manier irriteerde de zang me destijds enorm en liet ik de muziek van Passenger verder links liggen, mede omdat er destijds flink wat singer-songwriters met een kikker in de keel rondliepen.
In een week waarin slechts een handvol nieuwe albums is verschenen kon ik niet om het nieuwe album van Passenger heen en het op voorhand onwaarschijnlijke gebeurde: Songs For The Drunk And Broken Hearted bevalt me wel of zelfs uitstekend.
Ik heb inmiddels flink wat bijgeleerd. Ik weet nu dat Passenger het alter ego is van de Britse muzikant Mike Rosenberg en dat de man aan de lopende band albums aflevert. Ik hou de nieuwe releases volgens mij behoorlijk goed in de gaten, maar iedereen die had beweerd dat de singer-songwriter uit Brighton de afgelopen dertien jaar maar liefst dertien albums heeft uitgebracht had ik voor gek verklaard. Wat je niet wilt zien, zie je kennelijk niet. Het zijn albums die ik zeker nog ga verkennen, want album nummer dertien bevalt me zoals gezegd uitstekend.
Passenger bracht vorig jaar een album (Patchwork) uit dat hij maakte tijdens de eerste Britse lockdown. Songs For The Drunk And Broken Hearted werd opgenomen voor het coronavirus het Verenigd Koninkrijk bereikte en is een heus breakup album.
Direct bij eerste beluistering van het dertiende album van Passenger kwam ik weer in aanraking met de stem die me ruim acht jaar geleden nog in de weg zat. Mike Rosenberg beschikt nog steeds over een bijzonder stemgeluid, maar het klinkt toch minder atypisch dan in mijn beleving. Hier en daar hoor ik een vleugje David Gray, maar ik hoor toch vooral Cat Stevens.
Cat Stevens is sowieso interessant vergelijkingsmateriaal, want Passenger maakt net als de grote singer-songwriter uit vooral de jaren 70 songs waarin folk en pop hand in hand gaan en waarin de melancholie met flinke scheppen wordt geserveerd.
Dat laatste is op Songs For The Drunk And Broken Hearted niet zo gek, want het is zoals gezegd een breakup album. Passenger vertolkt zijn breakup songs vol gevoel en kleurt ze op bijzonder fraaie wijze in, waarbij invloeden uit de jaren 70 zeker niet uit de weg worden gegaan.
Passenger is na al die albums een gelouterd songwriter en tovert op zijn nieuwe album het ene na het andere uitstekende popliedje uit de hoge hoed. Het klinkt af en toe wel wat gepolijst, maar het rauwe randje op de stembanden van de Britse muzikant zorgt voor voldoende emotie om de breakup songs als oprecht te ervaren. Het is overigens gek dat de stem die me in 2012 nog vreselijk in de weg zat er nu toe bijdraagt dat de songs van Passenger interessanter klinken dan die van al die andere succesvolle Britse singer-songwriters.
Songs For The Drunk And Broken Hearted bevat tien mooie popliedjes en het zijn popliedjes van hoge kwaliteit. Als je hebt gekozen voor de luxe editie van het album komen de songs in omgekeerde volgorde nogmaals voorbij, maar nu in een volledig akoestische versie, waarin Passenger genoeg heeft aan een akoestische gitaar en zijn stem.
De meer aangeklede versies van de songs zijn ook zeker niet als overdadig te typeren, maar ontdaan van alle versiersels brengt Passenger zijn songs terug tot de ruwe essentie en levert hij aan de lopende band pareltjes af. Ik had het nooit verwacht, maar dit is echt een uitstekend album. Erwin Zijleman
0
Jan uit Berlijn
geplaatst: 9 januari 2021, 23:34 uur
Dank je erwinz voor deze mooie bijdrage.
Sinds jaren heb ik een zwak voor deze gast. Sinds hij de meest spuuglelijke 'platz' van Berlijn had omgetoverd tot een liefdevolle plek. Een plek, waar de zakkenrollers uit het Oostblok zelfs stil werden van de zalvende straatmuziek van Passenger.
Je kunt het 'voortkabbelend' etc noemen, maar ik persoonlijk vind het, afhankelijk van de gelegenheid, gewoon lekker en rustgevend. Een man en zijn gitaar. Zeker het akoestische deel.
Bij mij wekt het associaties op met bands als Crowded House. Kampvuur, muziek.
Sinds jaren heb ik een zwak voor deze gast. Sinds hij de meest spuuglelijke 'platz' van Berlijn had omgetoverd tot een liefdevolle plek. Een plek, waar de zakkenrollers uit het Oostblok zelfs stil werden van de zalvende straatmuziek van Passenger.
Je kunt het 'voortkabbelend' etc noemen, maar ik persoonlijk vind het, afhankelijk van de gelegenheid, gewoon lekker en rustgevend. Een man en zijn gitaar. Zeker het akoestische deel.
Bij mij wekt het associaties op met bands als Crowded House. Kampvuur, muziek.
0
geplaatst: 11 januari 2021, 12:34 uur
Ik was even afgehaakt na "The Boy Who Cried Wolf", maar ik ben blij dat ik weer eens een plaat heb opgezet van deze singer songwriter. Prachtig album met 10 kwaliteit pop nummertjes. Ik ga hem vanaf nu weer volgen!
* denotes required fields.
* denotes required fields.