Sigur Rós - Odin's Raven Magic (2020)

Moeten we dit zien als een nieuwe Sigur Rós? Een op de planken liggend album dat opnieuw alsnog wordt uitgebracht?

Odin’s Raven Magic was first commissioned for the Reykjavik Arts Festival in 2002 and performed only a handful of times that year before being largely stowed away. Now it is getting a proper release, though it will be a live recording from Paris’ La Grande Halle de la Villette. The year when it was recorded has not been disclosed.

Sigur Rós heeft zijn stempel op dit project gedrukt en het is niet een nieuw project, maar een bestaand, dat nu alsnog uitgebracht wordt.

Het is wat mij betreft geen opvolger voor het uit 2013 stammende Brennisteinn. Maar het is wel een mooie aanvulling op hun discografie.
We moeten sowieso nog maar afwachten of we ooit een nieuw album van deze band kunnen verwachten met alle perikelen rondom bandleden.

Odin's Raven Magic is een bijna klassiek aandoend album met aanzwellend koor en dito orkestratie. Brommende, mannelijke solo-zang, en Jonsí zelf komt maar heel even om de hoek kijken met zijn kenmerkende zang. Je krijgt er zeker een 'viking-gevoel' bij. Niet vreemd, daar het gaat om een gedicht in de oude 'Edda-traditie' en gecomponeerd in de 14e of 15e eeuw. De Noorse mythologie speelt een grote rol.

Wat verder opvalt is het gebruik van een stenen marimba die speciaal gemaakt is voor deze opvoering. Páll Guðmundsson weet er goed raad mee laat hij hier duidelijk horen.
Verder horen we bijdrages van Hilmar Örn Hilmarsson, Steindór Andersen en Maria Huld Markan Sigfúsdóttir.

Je moet openstaan voor dit soort muziek en het is niet nodig om een groot Sigur Rós-liefhebber te zijn. Er zullen fans zijn die hier niks mee kunnen, maar zeker ook liefhebbers voor dit album die normaal niet gecharmeerd zijn van Sigur Rós.

Pas helemaal aan het einde horen we een uitzinnig applaus van het publiek: welverdiend lijkt me zo.

Sigur Rós brengt nu al een tijd alleen maar restjes uit. Met het project Liminal wordt oud werk driftig gerecycled. Zoals al eerder terecht de vraag wordt gesteld: brengt Sigur Rós nog eens nieuw werk uit? Ik denk het eerlijk gezegd niet. De band is aardig onthoofd, eigenlijk is alleen het duo Jónsi en Georg Holm over. Soms dacht ik cynisch na het uitbrengen van oud materiaal: "hé, de belastingschuld is nog niet helemaal afbetaald".

Het volgende oude materiaal dat onder het stof vandaan is gehaald is Odins Raven Magic. Ik heb op mijn computer acht fragmenten van deze 'rockopera' - mag ik het zo noemen? - staan. Omdat het fragmenten zijn, nooit echt serieus naar geluisterd. En als ik er al eens naar had geluisterd, was ik het vergeten hoe het eigenlijk ging.
Ander fragment waar wordt gesproken over het bestaan van Odins Raven Magic is de scene bij de marimbasteengroeve van Páll Guðmundsson in de film Heima. Eigenlijk was het dan ook best zonde dat dit nooit een serieuze release heeft gehad. Dat blijkt ook wel nu ik dit album een paar keer in zijn geheel heb beluisterd. Vanaf opener Prologeus word ik erin gezogen en tot afsluiter Dagrenning laat het mij niet los.

Waarom?

Allereerst is de sfeer weer lekker duister en daar krijg ik maar geen genoeg van. Maar er is ook iets anders.

Ik hoor in dit werk een aantal andere releases in terug: van zowel Sigur Rós, als van de bandleden zelf.
Allereerst is Odins Raven Magic een kruising tussen de Rimur EP (toevallig ook met Steindór Andersen) en Der Klang der Offenbarung des Göttlichen, de opera die Kjartan Sveinsson uitbracht in 2016. Beide uitgaven zijn mij zeer dierbaar.
Het laatste stuk van Dagrenning had overigens niet misstaan op de soundtrack Circe van onder andere bassist Georg Holm, drummer Orri Páll Dýrason en Hilmar Örn Hilmarsson.
Kortom, het lijkt erop dat Odins Raven Magic best belangrijk is geweest als inspiratiebron voor het latere solowerk dat hier boven wordt opgenoemd én dat het dus voortborduurt op de Rimur EP dat uitkwam in 2001.

Ik ben lichtelijk geobsedeerd door dit album.

Jaren geleden had ik, net als JoostBo, mp3tjes hiervan op mijn laptop staan. Ik luisterde er niet veel naar, ik zette liever de Rimur Ep (ook met Steindor Andersen) op.

Blijkbaar was ik toen nog niet helemaal klaar voor deze pracht. De combinatie van koorzang, epische opbouw, sfeervolle strijkers en blazers en vooral de zang van Andersen laat me helemaal wegdromen. Ik vind Jonsi eerlijk gezegd niet echt wat toevoegen, hij had best z'n mond mogen houden.

Het is lastig een favoriet aan te wijzen op dit album, omdat het eigenlijk één grote trip is. Maar van het einde van Dagrenning word ik intens gelukkig.