Django Django - Glowing in the Dark (2021)

Bij de eerste twee luisterbeurten was ik niet overtuigd. Het klonk me allemaal net iets te bekend in de oren en ook ietwat vlakker dan voorheen. Omdat het Django Django is en hun tweede plaat er een paar jaar over deed voordat hij echt landde, heb ik nu maar direct doorgezet. En terecht.

Op Glowing In The Dark is het bekende Django 2x geluid te horen, maar wordt zeker het experiment niet geschuwd. Nog steeds is deze muziek een krachtige mix van prachtige popmelodieën verpakt in alternatieve pop, aparte ritmes en elektronische geluiden. Daarin is deze band een meester, omdat ze mij laten luisteren naar een soort muziek die ik zonder die popmelodie direct af zou zetten.

Op Glowing In The Dark komen Afrikaanse ritmes, oosterse melodieën, een akoestische gitaar, zelfs een klassieke mini suite voorbij en Charlotte Gainsbourg. Zij staat er om bekend om een plaat te maken met één andere artiest, Air (zeer geslaagd) en Beck (een stuk minder). De nieuwe combi lijkt mij 100% gevonden. 'Waking Up' is een topnummer. Daar zijn er meer van, maar het is nog iets te vroeg voor een definitiever oordeel.

Alles bij elkaar opgeteld verdween mijn initiële scepsis al snel. Ook de vierde plaat van Django Django mag er weer zijn en de kans op een hogere score is zeker aanwezig. Inmiddels vind ik het veel geprezen debuut, de zwakste plaat. Deze band maakt onmiskenbaar een goede ontwikkeling door, waarvan Glowing In The Dark het derde bewijs is.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Door de aanstekelijke drive in de psychedelische popdeuntjes is Django Django een geschikte band om met hun mellow dope songs de diehard computerfreaks te vergezellen tijdens de speelervaring van klassiekers als de live fast die young game Grand Theft Auto en de voetbalsimulatiespellen van de FIFA. Helaas staat het luistergenot hierbij niet op de voorgrond en zal het merendeel niet echt geïnteresseerd zijn in de dromerige Londense indieband die met hun sound aanhaakt bij de elektronische indie acid hype welke zich eind jaren tachtig en begin jaren negentig openbaart. Daarin leggen ze het accent op de retro spacerock waarin tevens ruimte is voor de meer Amerikaans georiënteerde zomerse surf samenzang en het folky hippiegevoel.

Juist door die veilige gekuiste koortjes belemmeren ze zichzelf een beetje in hun ontwikkeling. Vreemd eigenlijk, want in de zangpartijen onderscheiden ze zich van hun nonchalante voorgangers. Vincent Neff kan namelijk wel degelijk echt zingen, en heeft niet dat onzuivere door drugs aangetaste geluid van de straatschoffies uit de jaren negentig, waarmee de working class groepering zich eenvoudiger identificeert. De vierde plaat Glowing in the Dark is een gedurfde stijl escapisme waarmee ze meer de oneindigende mogelijkheden van de elektronisch gestroomlijnde seventiesrock en de experimentele dance opzoeken. En de zang? Die is lekker brutaal en sluit veel beter aan bij de muzikale diversiteit welke nog steeds sterk aanwezig is.

De hemelse harpklanken van Spirals openbaren zich in het ruimtelijke werkveld van de klassieke Krautrock en zijn zoveelste bastaardkindje welke gemakshalve tot Madchester gedoopt wordt. Right the Wrongs wordt ruw verstoord door puntige new wave gitaarakkoorden waarmee ze zich openstellen voor de hedendaagse postpunk revival. Een snelkookpan gevuld met exotische ingrediënten worden samengevoegd met traditionele recepten uit grootmoeders kookboek. Soms wat flauw en smaakloos zoals bij het goedkoop klinkende commerciële Free from Gravity, maar ook regelmatig pittig en verfijnd. Zo echoot Charlotte Gainsbourg lekker mee op de achtergrond van het donkere Waking Up, maar profiteert Django Django te weinig van haar bijzondere stemgeluid. Een bescheidenheid die hierdoor in het nadeel uitvalt.

Dwars door de oerwoudgeluiden heen slaan ze met ritmisch geweld een weg vrij door de poel van duistere dreampop en spannende elektronica waarop het instrumentale The Ark drijft. Die percussie domineert ook bij het opzwepende psychedelische Night of the Buffalo, waar een dekkend Oosters tapijt overheen wappert en waarbij strijkers voor een bijzonder eindstuk zorgen. Het landelijke sfeertje in tracks als The World Will Turn is totaal niet te linken aan Londense hoofdstad mentaliteit van de mannen en staat haaks op de stoere dubdisco van Kick the Devil Out.

Het tweede gedeelte van de plaat richt zich vooral op de illegale activiteiten van na de avondklok. Met het clubhouse getinte Glowing in the Dark solliciteren ze overduidelijk bij de monopolistische spelmagnaten om ook in de toekomst een begeleidende plek op de spelcomputer op te eisen. Een switch welke doorgezet wordt in het rave gevoel van de hypnotiserende dance klanken van Hold Fast. Glowing in the Dark is een prima opvolger van Marble Skies, al valt er zeker nog winst te behalen uit de zang van Vincent Neff die soms een tikkeltje saai is.

Django Django - Glowing in the Dark | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com