Siouxsie & The Banshees - Nocturne (1983)

Heb net de DVD-versie van deze CD in huis en was andermaal verrast door de uitstekende opnamekwaliteit. De meeste livenummers zijn veel dynamischer en avontuurlijker dan de studioversies.
Luister (en kijk!) eens naar Cascade, Sin in My Heart en Voodoo Dolly.
Eens te meer wordt duidelijk wat een fantastisch gitarist Robert Smith eigenlijk is! Jammer dat vanaf 1984 zijn rol als gitarist van The Cure naar de achtergrond is gedrongen.
Alle Banshees zijn hier trouwens in goede doen.
Aanrader, alleen Dear Prudence hoort hier natuurlijk niet thuis.

Mijn favoriet blijft Israel, en dat nummer staat live ook als een huis!!!

Een erg erg goede live plaat van Siouxsie & the Banshees, ik heb een tijdje geleden ook al een best of plaatje aangeschaft en ik moet zeggen ik geniet met volle teugen van de muziek, leve de post punk - new wave! 3,5*

Israel hakt er lekker in!! Smith gitaar druipt van de cd af, maar het blijft duidelijk de ice queen herself!!

Nou die bassist kan er ook wat van!

Destijds mn eerste kennismaking met Siouxsie (gekocht op vinyl), omdat ik als Cure fan hoorde van Robert's inbreng. Moet er wel voor in de stemming zijn.....

Mijn favorieten zijn natuurlijk Israel,Dear Prudence en Slowdive. Als ex-new-wave-band gitarist vond ik de arrangementen van de gitaar geniaal. Vleermuis-madam Siouxsie heeft dan ook nog een uitstekende stem. Dus die mix samen maakt dat deze band er bovenuit springt. Kwist niet dat Robert S. deel uitmaakte van deze band. Duidelijk dat deze meneer weet waar hij mee bezig was
Ik weet niet of dit waar is, maar blijkbaar was hun eerste optreden gewoon eventjes instrumenten oppakken en wat beginnen improviseren zonder ook maar een enkele repititie. Als dit echt zo was dan moet ik mijn petje echt afnemen voor deze band

Robert S speelde in deze tournee en op het album Hyæna mee met Siouxsie. The Cure is ook als support act met Siouxsie doorgebroken. Ook het project van BAnshee Severin en Robert S als The Glove vind zijn oorsprong in deze periode, zeker ook de moeite waard.

Ik ben het helemaal eens Israël en Slowdive kanjers zijn, dit album knalt en bruist van de energie.
Ik heb het nu op staan en de 4* -> 4,5 * gezet, al neigt een 5 . Misschien later deze week.

op 6 April 2009 komt een re-mastered versie - ook 3 andere Siouxsie albums uit de jaren 80 krijgen dezelfde treatment (met extra tracks):A Kiss In The Dreamhouse, Nocturne, Hyaena, and Tinderbox are all reissued on 6th April


Siouxsie & The Banshees @ AAPA

Waarschijnlijk het SatB album dat ik het meest beluister. Ook de dvd is helemaal geweldig!

Favoriet nummer is hier toch wel 'Voodoo Dolly'.

Mooie setlist wat er als extra;s komt, al mis ik een geremasterde Overground...

Waarom eigenlijk niet?

Waanzinnig intro.
Stravinsky met The Rite Of Spring.
Beelden van indianen op mijn netvlies.
Thuisgekomen van strooptochten.
Trofeeën die over de hals van het paard hangen.
Buitgemaakt van de vijand.
Opgewacht door het opperhoofd.
Gejuich en verbroedering.
Hoe kun je deze kronkelende slangenvrouw anders aankondigen.
Sioux betekend dan ook klein als adders.
Haardrachten in de wave periode hadden veel weg van indianentooien.
Evenals de make-up.
Gevaarlijk ogende oorlogskleuren.

Vervolgens gelijk de gedaante van Cneph aan nemen
Egyptische God.
Lijf van een serpent.
Hoofd van een havik.
Hoe snel kan de overgang naar Israel gemaakt worden.
Medicijnman Robert Smith in de schaduw.
Tovert de mooiste bezwerende klanken uit zijn gitaar.
Ondergeschikt aan de IJskoningin.
Prima passend in deze rol.

Dear Prudence, een ode aan The Beatles.
Iets wat later in de vorm van Helter Skelter overtroffen wordt.
Maar het publiek moet warm gemaakt worden.
En toevallig scoren ze met deze cover nou net een onverwacht hitsucces.
Gelukkig geen uitgedokterd commercieel concert.
Klaagzang in Paradise Place.
Wanhoop en decadentie.

Natuurlijk worden er veel nummers van A Kiss in the Dreamhouse gespeeld.
Voor mij de aankondiging van een mooie periode.
Vanwege bezettingsproblemen vervult The Cure voorman Smith hier een rol.
Iets wat hij goed vervolgde op Hyæna.
Zijn geest dwaalt zeker rond op hoogtepunt Tinderbox.

Maar goed, weer terug naar Nocturne.
Met Night Shift worden de wat zwaarmoedige volgelingen beloond.
Meesterwerk Juju komt er met vier bijdrages niet slecht van af.
Totaal geen sprake van luchtigheid.
Weerspiegel het altijd met Faith.
Beide uit 1981.
Duidelijk invloed op elkaar.
Al zou hier een Opus Magnum als Disintegration niet haalbaar zijn.
Daarvoor werd het niveauverschil te groot.

Het geschreeuw in Eve White – Eve Black maakt het publiek nieuwsgierig.
Zullen ze dan misschien toch nog afsluiten met Voodoo Dolly?
Toch te mooi om waar te zijn.
Onheilspellende klanken trotseren de mistige sigarettenlucht.
Sinds tijden verlang ik terug naar een ander tijdperk.
De periode van voor het rookverbod.
Juist dat gevoel komt naar boven.
Net voor de toegift eventjes een peuk van licht voorzien.
Versnelling door drumsalvo’s.
Mijn hart volgt hetzelfde ritme.
Wat had ik hier graag bij in de zaal gestaan.

Nocturn van Siouxsie en Concert van The Cure zijn albums je eigenlijk in huis moet hebben.
Al is het maar om een indruk te krijgen, waar deze bands in de jaren 80 toe in staat waren.

Wellicht wel de meest New Wave plaat aller tijden, een Robert Smith in top vorm,. zwart, make up, galm, fantastische bezwerende tracks.
Spellbound, Israel, magisch

Let wel ik zeg niet de beste New Wave plaat maar wel een van de beste met the Scars, Chameleons, Sound, Echo you name them

Voor als je het concert ook wilt zien.

YouTube - nocturne

Waanzinnig LIVE album van deze wereldband. Vooral het gitaarwerk van Robert Smith (CURE) op Israel is heer stevig. Ook Spellbound klink als een klok. Draai ik nog steeds meet heel veel plezier...

Nav het hitlijst-topic van Cured nogmaals beluisterd:
Hier zijn op Youtube de beelden te vinden - Robert Smith op leadgitaar
Siouxsie & The Banshees - Live Royal Albert Hall 30/9-1/10 1983 - YouTube

Onbegrijpelijk trouwens dat Arabian Knights toen niet gespeeld. NB: drumwerk van Budgie op Cascade.

Na alle lovende woorden over Robert Smith, wil ik graag een lans breken voor maestro John McGeogh - vandaar live-opnames met John McGeogh op Rockpalast - voor de liefhebbers, spot the differences (bijv in Israel en Spellbound):

Siouxsie And The Banshees - Rockpalast 1981 (Full Concert) - YouTube
En een docu over hem
Spellbound: The Story of John McGeoch (1/6) - YouTube

Dankjewel voor de link Mjuman. Rockpalast 1981 met John McGeogh is naar mijn mening beduidend beter dan Nocturne. Het bezwerende gitaarspel van deze door mij bewonderde gitarist (ook t.t.v. Magazine) is 'fabelhaft'.

Ik ontdekte Siouxsie and the Banshees iets eerder dan The Sound en The Cure. Gelukkig heb ik de LP nog want ik had de gewoonte om de datum van aankoop op de binnenhoes te schrijven. Najaar, september 1984, ik zat net op 4-Havo en we moesten een spreekbeurt houden over een favoriet thema; het mocht van alles zijn. Een meisje dat bij mij in de klas zat -haar naam weet ik niet meer maar ze zag er fascinerend uit en leek een beetje op Siouxsie - hield een spreekbeurt over deze plaat en waarom ze die zo goed vond. Ze had een cassettebandje meegenomen om ons te laten luisteren. Ik vond het meteen geweldig en besloot het daarop volgende weekend de plaat te kopen. Indirect heb ik zo ook The Cure ontdekt toen ik zag dat ene Robert Smith de leadgitarist was van de band en ook een eigen band 'The Cure' had. Eigenlijk heb ik via dit album de new wave muziek van de jaren 80 ontdekt en het bleek liefde voor het leven!

Kom, laat ik nog eens twee Israelische linkjes plaatsen, voor mensen met een gitaaroor
Er is wel enige volumeverschil

Siouxsie & the Banshees - Israel - Live 1981 - (John McGeoch) - YouTube
Siouxsie - Israel, Cascade, Melt (Live At The Royal Albert Hall, London / 1983) - YouTube

briljant, gewoon briljant.

Voor verder vragen, en die zijn er niet, kun je niet bij mij terecht.

Dit is briljant. Gewoon briljant.

dit album heb ik sinds een maand als dvd in huis....

Prachtige liveplaat!!

Doorde vorige post weer eens gedraaid.
En gelijk nog een keer, wat een meesterlijk live album.
Hoe heb ik dit jaren in de kast kunnen laten staan

Begin jaren 80 een geweldige muziekperiode: vanuit de punk ging het alle kanten op. New wave, de synths bandjes en de voorlopers van Gothic en natuurlijk de doem muziek.
En een eigen blad, de progressieve tegenhanger van 'Oor' , Vinyl ! Ik heb hier nog een hele stapel liggen en heerlijk om daar nog eens in te lezen. Zeker de interviews waren soms , zeker achteraf, heel wat ge o-h. Dat hoorde er wel een beetje bij, want volgens mij hadden sommige muzikanten gewoon weinig te melden, maar wilden gewoon muziek maken.
In die tijd ook Siouxsie nd the Banshees leren kennen en ze gezien op Pandora's Box in Rotterdam. Achteraf toch een zeer memorabel festival, wat ben ik blij dat ik daar toen aanwezig was. Volgens mij, maar mijn geheugen laat me zo nu en dan wat in de steek, speelde Robert Smith van the Cure mee bij dat optreden. Ik vond het een goed optreden , maar er was zoveel te horen en te zien dat ik me lang niet alles meer van het optreden kan herinneren. En andere groepen meer indruk maakten op mij.
Volgens mij is dit album ongeveer in dezelfde tijd opgenomen, dus wie weet lukt het me nog wel om iets vanuit de sfeer van Pandora's Box terug te halen.
Nocturne is een prima live plaat uit de begin periode van Siouxsie, wat ik ook de beste periode vind. Het begin met Stravinsky is natuurlijk prachtig en dan barst Siouxsie met the Banshees los. Op het hoesje staat dat er NO OVERDUBS zijn, dus je krijgt wat je hoort.
Een goede mix van de bekende nummers uit die tijd, met een paar voor mij onbekende , een enkele cover , dit alles bijzonder strak gespeeld.
Na zoveel jaar blijft het wel wat vreemd terug te luisteren, het heeft kwaliteit, maar de muziek uit deze jaren 80 is ook echt verbonden met die tijd. Dat heeft iedere muziek, maar deze wel in het bijzonder. De tijd van 'no future' , 'de bewapeningswedloop' 'jeugdwerkeloosheid en woningnood' dit alles zorgde voor een redelijk deprimerende maatschappij en jeugdcultuur. Dat merk je ook in de muziek, aan de ene kant agressie, maar ook wel een bepaalde moedeloosheid en wie kan daar beter een stem aan geven dan Siouxsie. Met licht gekwelde gezang met soms wat uithalen, hoe jaren 80 wil je het hebben ?
Een prima live album, waarin je de sfeer uit die jaren bijna letterlijk terug kunt krijgen, de sfeer van matig bier en wiet, want alles was mogelijk in die jaren tijdens de concerten. En dan the queen of gothic en punk als 'stralend' middelpunt.
Mooie tijd, ondanks alle mismoedigheid, passende muziek, enerzijds heimwee, anderzijds ook blij dat die tijd voorbij is, Hoewel er nu soms ook wel overeenkomsten zijn, dus wie weet dat er nog een ware come back aanstaande is. Bij een eventuele nieuwe Pandora's Box ben ik weer paraat.

Ik was er ook. Robert Smith speelde mee. Kan we weinig van hun optreden herinneren. Andere groepen wel, Danse Society, Xmal Deutschland, Virgin Prunes, Death Cult….. nieuwe spannende groepen.

De ultieme live plaat van Siouxsie, het begint meteen al mooi met dat lange instrumentale intro. Iets wat meer bands deden in de jaren 80 en ik was laatst plezierig verrast dat een band als Sad Lovers & Giants dat nog steeds doet. Robert Smith die even als vliegende keep werdt aangetrokken omdat de gitarist plotseling met onmin vertrokken was. Robert Smoth pastte hier echter destijds perfect bij, zowel qua looks, gitaarspel en uitstraling. Siouxsie had hem er graag bij gehouden maar Robert had andere plannen met The Cure. De rest is geschiedenis, maakt niet uit, ik luister nog steeds graag regelmatig naar dit voortreffelijke live album.

John McGeoch - kijk maar eens hoeveel gitaristen hem als een bepalende invloed noemen - was de man die moest vertrekken door mentale problemen en met alcohol. Siouxsie heeft hem meermaals de beste gitarist genoemd met wie ze werkte. Als je zoekt, vind je op YouTube live tracks die zowel door McGeoch als door Smith zijn uitgevoerd - hoorbaar verschil in techniek, strumming vs picking. Ik weet wel wat ik beter vind.

Het concert wordt trouwens ingeluid door de Suite van The Firebird - Stravinsky

Ja ik ben ook liefhebber van John McGeoch hoor, naar mijn mening de beste gitarist die ze gehad hebben.