Siouxsie & The Banshees - Nocturne (1983)

Mijn favorieten zijn natuurlijk Israel,Dear Prudence en Slowdive. Als ex-new-wave-band gitarist vond ik de arrangementen van de gitaar geniaal. Vleermuis-madam Siouxsie heeft dan ook nog een uitstekende stem. Dus die mix samen maakt dat deze band er bovenuit springt. Kwist niet dat Robert S. deel uitmaakte van deze band. Duidelijk dat deze meneer weet waar hij mee bezig was
Ik weet niet of dit waar is, maar blijkbaar was hun eerste optreden gewoon eventjes instrumenten oppakken en wat beginnen improviseren zonder ook maar een enkele repititie. Als dit echt zo was dan moet ik mijn petje echt afnemen voor deze band

Mooie setlist wat er als extra;s komt, al mis ik een geremasterde Overground...

Waanzinnig intro.
Stravinsky met The Rite Of Spring.
Beelden van indianen op mijn netvlies.
Thuisgekomen van strooptochten.
Trofeeën die over de hals van het paard hangen.
Buitgemaakt van de vijand.
Opgewacht door het opperhoofd.
Gejuich en verbroedering.
Hoe kun je deze kronkelende slangenvrouw anders aankondigen.
Sioux betekend dan ook klein als adders.
Haardrachten in de wave periode hadden veel weg van indianentooien.
Evenals de make-up.
Gevaarlijk ogende oorlogskleuren.

Vervolgens gelijk de gedaante van Cneph aan nemen
Egyptische God.
Lijf van een serpent.
Hoofd van een havik.
Hoe snel kan de overgang naar Israel gemaakt worden.
Medicijnman Robert Smith in de schaduw.
Tovert de mooiste bezwerende klanken uit zijn gitaar.
Ondergeschikt aan de IJskoningin.
Prima passend in deze rol.

Dear Prudence, een ode aan The Beatles.
Iets wat later in de vorm van Helter Skelter overtroffen wordt.
Maar het publiek moet warm gemaakt worden.
En toevallig scoren ze met deze cover nou net een onverwacht hitsucces.
Gelukkig geen uitgedokterd commercieel concert.
Klaagzang in Paradise Place.
Wanhoop en decadentie.

Natuurlijk worden er veel nummers van A Kiss in the Dreamhouse gespeeld.
Voor mij de aankondiging van een mooie periode.
Vanwege bezettingsproblemen vervult The Cure voorman Smith hier een rol.
Iets wat hij goed vervolgde op Hyæna.
Zijn geest dwaalt zeker rond op hoogtepunt Tinderbox.

Maar goed, weer terug naar Nocturne.
Met Night Shift worden de wat zwaarmoedige volgelingen beloond.
Meesterwerk Juju komt er met vier bijdrages niet slecht van af.
Totaal geen sprake van luchtigheid.
Weerspiegel het altijd met Faith.
Beide uit 1981.
Duidelijk invloed op elkaar.
Al zou hier een Opus Magnum als Disintegration niet haalbaar zijn.
Daarvoor werd het niveauverschil te groot.

Het geschreeuw in Eve White – Eve Black maakt het publiek nieuwsgierig.
Zullen ze dan misschien toch nog afsluiten met Voodoo Dolly?
Toch te mooi om waar te zijn.
Onheilspellende klanken trotseren de mistige sigarettenlucht.
Sinds tijden verlang ik terug naar een ander tijdperk.
De periode van voor het rookverbod.
Juist dat gevoel komt naar boven.
Net voor de toegift eventjes een peuk van licht voorzien.
Versnelling door drumsalvo’s.
Mijn hart volgt hetzelfde ritme.
Wat had ik hier graag bij in de zaal gestaan.

Nocturn van Siouxsie en Concert van The Cure zijn albums je eigenlijk in huis moet hebben.
Al is het maar om een indruk te krijgen, waar deze bands in de jaren 80 toe in staat waren.