Julia Stone - Sixty Summers (2021)

En bedankt, Julia, krijg het nummer Dance al meer dan een week niet meer uit mijn hoofd. Ze slaat met dit album een totaal nieuwe weg in, een heus popalbum. En de singles smaken wat mij betreft naar meer. Het is even wennen, maar haar stem blijft

Augus en Julia zijn een gouden setje, maar Julia solo heb ik nooit bijzonder gevonden. Ik ga deze zeker een kans geven, maar heb er vooraf weinig vertrouwen in.

Dacht ik dit album te kunnen beluisteren, blijkt het wederom uitgesteld te zijn

Wel een flinke koerswijziging dit. Desondanks kan ik niet wachten op dit album. Dit staat mevrouw Stone wel. Prachtige stem ook! Waarschijnlijk zal dit voor mij haar eerste sterke solo album worden tot nu toe zonder haar broertje Angus.

Oef, dit valt tegen. Er staat zelfs een nummer op dat een regelrechte ripoff is van Muse. Dat gaat echt helemaal fout daar.. 'Fire in Me' is echt net een clone van 'Uprising'. Bah bah.

Ik denk dat ik deze maar uit m'n updates haal

Ik wist niet wat ik hoorde. Sowieso vanaf de eerste noten van de plaat dacht ik al he?! Het geluid is heel erg poppy en gelikt geproduceerd. Ik moet vooral aan de laatste Grimes denken. Het nummer met Berninger is fraai, daarna gaat het toch wel erg mis. Zonde, want ergens in de mix zitten die warmere, folky elementen wel.. maar bijna helemaal afgedekt onder een dikke laag 'contemporary' pop. Met 'Fire in Me' als dieptepunt.
Fire in Me

goeie grap

Ik ken er wel meer die goed in al-dan-niet voortijdig affakkelen zijn

Tja......ik ben aan een eerste luisterbeurt bezig en wat ik al wel weet is dat het mijn smaak niet is. Een soort confectie pop met weinig diepgang. Aan de andere kant zijn er zeker vermakelijke momenten en in het genre is het niet slecht en mooi geproduceerd. Het heeft zeker een eigen smoel. Haar stijl van zingen past er ook heel goed bij. Het openingsnummer vind ik een hele geslaagde mix van Afrikaanse ritmes en hedendaagse producer technieken; leuk gedaan. Helaas zitten er ook veel nietszeggende nummers tussen. Tot nu toe gemengde gevoelens, maar ik schrijf het album ook niet bij voorbaat af. Het moet nog landen.

Nou je het zegt.....ik had er zelf niet opgekomen maar je hebt helemaal gelijk.
Desondanks vind ik het persoonlijk best een leuk nummer. Het gaat ook heel mooi over in het volgende nummer. Al met al een bijzonder album.

Zo dit scoort niet best. Is vooralsnog ook mijn indruk na alles wat ik afgelopen tijd op Spotify voorbij zag komen. Eindoordeel bewaar ik nog even.

"Julia Stone is met haar tijd meegegaan. In haar teksten is ze nog herkenbaar de oude."

Negen jaar na het verschijnen van By The Horns kwam op 30 april het langverwachte derde solo-album van Julia Stone uit: Sixty Summers. De Australische zangeres verkreeg aan het begin van deze eeuw wereldwijde bekendheid als onderdeel van het duo Angus & Julia Stone, dat ze samen met haar broer Angus vormde. De lome indie-folk van de twee “deed niemand kwaad en een hoop mensen goed”, verklaart Kurt Blondeel van het Vlaamse Knack Focus de populariteit van Angus & Julia Stone treffend. Wereldschokkend was het niet, maar de muziek werd dankbaar gebruikt in romantische feelgood-scenes in films en series.

Al tijdens de hoogtijdagen van het duo brachten zowel Angus als Julia al een eerste solo-album uit. In 2012 besloot het duo ook een pauze in te lassen en de nummers die ze al voor een derde Angus & Julia Stone-album hadden geschreven, op de plank te laten liggen. “Het werkte niet”, gaf Julia aan in een interview met Wonderland magazine. Tijdens deze pauze konden zowel broer als zus zich goed focussen op hun tweede solo-albums. Voor Julia leidde dit tot de release van By The Horns waarop ze een veel persoonlijkere kant van zichzelf kon laten horen l dan dat ze op een Angus & Julia Stone-album kon. Het werd een heel introspectief album over liefde en hartzeer en klonk melancholischer dan de twee albums die ze met haar broer Angus uitbracht.

Op 20 april 2012 zag ik Julia Stone live tijdens de By The Horns-tour in een klein kerkje in Amsterdam. Stone werd bij dat optreden muzikaal ondersteund door onder meer Bryce Dessner (gitarist van The National) en toetsenist Thomas Bartlett (die onder de naam Doveman bekend is als producer van onder andere Sufjan Stevens en Florence and the Machine). Zij werkten ook allebei mee aan By The Horns en bleven met Julia samenwerken voor Sixty Summers. Het derde solo-album van Julia Stone liet wat langer op zich wachten, terwijl de eerste opnames voor Sixty Summers al plaatsvonden in 2015. Afgelopen februari had Sixty Summers dan eindelijk moeten uitkomen, maar dat werd met tweeënhalve maand uitgesteld door vertraging bij de fabrikant van de elpees.

Als aankondiging van Sixty Summers kwam in juli 2020 een eerste single uit: ‘Break’. Deze had een geheel ander geluid dan het vorige album. Akoestische gitaren hadden plaatsgemaakt voor elektronische beats en de zanglijnen leken meer geïnspireerd te zijn op hiphop dan op de indie-folk waar Julia Stone aan het begin van de eeuw bekend mee werd. Vervolgsingles ‘Unreal’ en ‘Dance’ zetten deze lijn voort. Pas bij ‘We All Have’ was er een geluid te herkennen dat deed denken aan By The Horns. Het blijkt ook dat dit het lied was dat als eerste werd geschreven voor dit album. Bijzonder aan dit nummer, is dat Matt Berninger meezingt. Op By The Horns coverde Stone nog het lied ‘Bloodbuzz Ohio’ van Berninger’s band, The National, en voor Sixty Summers is het dus gelukt de The National-zanger zelf mee te laten zingen! De vocalen van de twee kunnen niet verder uit elkaar liggen op het geluidsspectrum. De hoge, ietwat geknepen stem van Julia steekt sterk af bij de trage basstem van Berninger. Door de lage synthesizer-tonen die aan Berninger’s zinnen voorafgaan, mengen de stemmen toch mooi samen.

Het nieuwe album kent over de gehele linie die moderne drum-‘n-bass sound die de eerste singles kenmerkten. Op enkele nummers zorgen warme klanken van een blazerssectie voor een mooi contrast met het steriele geluid van de elektronische drums. Synthesizers en elektrische gitaren hebben slechts een ondersteunende rol. Daarmee sluit Sixty Summers goed aan op de muzikale trends van deze tijd, maar in de teksten klinkt de Julia Stone van By The Horns nog altijd door. In de achtergrondinformatie bij de nummers is op Apple Music te lezen dat de liedjes op dit album nog steeds grotendeels geïnspireerd zijn door liefdesverdriet. Zo gaat ‘Substance’ over “verliefd worden op iemand die jou niet serieus neemt, en dat je dat misschien te laat pas doorhebt”, en ‘Easy’ over “samen zijn met iemand waar je veel om geeft, maar waar je niet de juiste match voor bent”. Ook in ‘Heron’ schrijft Stone een slechte relatie van zich af: “I’m dressed like a queen but I’m begging in the streets. I’m hoping you’ll see me lying at your feet. Give me a dollar, buy me a feed. I’m starving to death when I’ve got what I need”. In haar opmerkingen voor Apple Music geeft Stone aan “genoeg te hebben van het moeten schrapen tussen het vuil, terwijl ze een royale hoeveelheid aan ervaringen bij zich draagt, die ze in dat soort situaties vergeet”.

Het titellied van Sixty Summers gaat erover dat Julia (inmiddels 37 jaar oud) nog hoogstens zestig zomers te gaan heeft. Hoe vult ze die in? In ‘I Am No One’, het slotnummer van Sixty Summers, reflecteert Julia Stone op wat je vooral niet moet doen. “Oh, oh, what have I become? I’m living off the pieces of other people’s love”. Dat lied had ze al minstens tien jaar in haar hoofd zitten en doet ook het meest denken aan de muziek van Angus & Julia Stone. Hoewel de nummers voor Sixty Summers over de laatste tien jaar verspreid zijn geschreven, is er weinig vooruitgang te merken in de teksten op dit album ten opzichte van By The Horns en de albums van Angus & Julia Stone. Ze zingt nog steeds over dezelfde onderwerpen op dezelfde manier. De vernieuwing zit in het muzikale. Daarmee spreekt ze mogelijk een nieuw publiek aan want ik mag hopen dat de luisteraars van tien jaar geleden deze Julia wel zijn ontgroeid. Uit nostalgische overwegingen zullen zij dit album misschien af en toe opzetten, of ze zetten een sterk nummer in de vrijdagavond-playlist.

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar op 5 juni 2021 voor het eerst gepubliceerd: Julia Stone – ‘Sixty Summers’ - enClave

Fijne recensie RoyDeSmet. Altijd fijn om achtergrond informatie te lezen bij een gefundeerde mening. Die deel ik trouwens ook voor een groot deel. We zijn het muzikaal zeker niet altijd eens, maar deze keer wel. Mooi geschreven recensie.

Lang getwijfeld over deze plaat. Zag deze in vinyl, mooi goud, aanbieding en toch maar meegenomen. Ik ben best wel een fan van Angus and Julia Stone en ook de vorige solo projecten van Julia waren de moeite waard. Het wat lome pop-indiefolk achtige ligt mij wel. Ik begreep van de commentaren dat deze plaat wel wat anders was. Wat me overhaalde was het prachtige boekwerk dat bij de vinyl editie zat. Dat ziet er echt geweldig uit !
De commentaren hier op MM zijn medogenloos, elders op internet lees je toch ook andere meningen. Dat Julia Stone het aandurfde om van haar toch wat zoetige imago af te stappen werd als moedig bestempeld. Ook de keuze voor Doveman (Thomas Bartlett) en St Vincent (Anna Clarke) om mee te schrijven en te produceren wordt positief beoordeeld. Verder schrijft een recensent : "Het is nobel om met jezelf te werken, nieuwe wegen in te slaan en jezelf en je vaste luisteraars op die manier uit te dagen".

In interviews geeft Julia Stone ook aan dat eigenlijk deze plaat meer bij haar past dan het werk met broer Angus en ook haar vorige solo albums. Natuurlijk het was succesvol, maar toch paste het niet altijd bij haar.

Met dit in mijn gedachten heb ik deze plaat regelmatig weer opgezet, soms halverwege toch weer afgezet. Het is niet de Julia Stone die ik had verwacht. Maar toch.... iedere keer hoorde ik toch weer wat verrassends. De melodieën en teksten wijken eigenlijk niet veel af van wat ze eerder maakt, enkel de productie is geheel anders. Echte pop, elektronischer. Maar dat wil niet zeggen dat het makkelijk gemaakte muziek is.
De onmiskenbare invloed van St. Vincent (Anna Clarck) op het album is duidelijk , mede daardoor is het in plaats van plattelands folkpop meer stedelijke artpop, rustelozer en hectischer.

Het album begint veelbelovend met het Talking Heads-achtige "Break" met blazers, hectische ritmes en Anna Clarks kenmerkende gitaarspel. Na een paar keer luisteren krijgt het nummer meer leven en diepgang en is het meer dan alleen plagiaat. Het titelnummer "Sixty Summers", dat volgt, vind ik wat minder sterk hoewel de muzikale omlijsting zeker niet verkeerd is.
Het derde nummer “We All Have” blijft een vreemde tussenvoeging met een gastoptreden van Matt Berninger (The National). In de gelezen recensies vindt men het of geweldig of duidelijk misplaatst. Ik neem een middenpositie in. Ik stoor me er niet aan, maar vind het ook geen hoogtepunt.
Dan volgen weer aan aantal meer pop gerichte nummers, namelijk “Substance”, “Dance”, “Free”, “Who”, “Fire In Me” en “Easy”. Zeker 'Substance' is ook tekstueel alles behalve zoetig, hier schudt Julia Stone alle zoetige, aardige veren van haar af en laat ze haar (feministische) tanden zien. 'Dance' vind ik zelf een heel mooi nummer en in het boekwerk staan 4 Julia Stones bijna in Eva kostuum in verschillende dansposes. Heeft natuurlijk geen invloed verder op de muziek, maar dan toch..
'Free' heeft een beetje een nachtclub achtige sound (zeker in het begin) , het refrein klinkt dan wel weer commercieel, maar muzikaal valt er veel te genieten. Het is popmuziek met veel details en met een bepaalde grondigheid. Met 'Who' gaan we de dance, bijna disco in, persoonlijk vind ik dat wat minder, maar het is wel een oorwurm. Met zo'n nummer boort ze duidelijk wel een ander publiek aan. En de tekst is weer allesbehalve zoetig !!
Ook 'fire in me' heeft een dance/disco sound, maar het is ook redelijk jaren 80 gericht met bepaalde melancholie. 'Easy' is een heel persoonlijk nummer, een soulnummer. Een ballad die vertraagt ​​met de regels: »Een liefde als deze kom je niet elke dag tegen/ Wat het ook is/ Ik wil dat het makkelijk is// Ik wou dat ik makkelijker voor je was«. De tekst is best persoonlijk en soms pittig, maar als geheel vind ik er niet zo veel aan. Dit nummer zakt voor mij wel door een bepaalde ondergrens. 'Queen' vind ik ook niet zo geslaagd, dat is het allemaal net niet. Bij 'Heron' vind ik de productie wel geslaagd, veel opvallende details. Hierin herken je de ; oude 'Julia Stone nog wel best, enkel het geluid is anders.
Ook 'unreal' heeft een wat verrassende aanpak met veel details, met bijvoorbeeld echo's bij de stem.
Het lijkt wel of Julia Stone zich bloot geeft in de teksten, in een nieuwe muzikale opzet en letterlijk in het prachtig bijgeleverde boekwerk.
'I am the one' is weer wat meer de ouderwetse Julia Stone en dat geldt zeker voor de Franse uitvoering van 'Dance'.

Ik begon dit verhaal met veel twijfels en die zijn er nog steeds. Persoonlijk ben ik meer weg van de indie folk Julia Stone. Maar ik heb ook altijd wel respect als een artiest besluit een andere weg in te gaan. En ik heb niet het gevoel dat Julia Stone dit uit commerciële overwegingen heeft gedaan. Misschien dat het indie folk label toch te veel knelde. Uit de gehele plaat, maar ook zeker uit het boekwerk blijkt dat er met heel veel aandacht aan dit project is gewerkt. Zeker het boekwerk is een meerwaarde. En dat zie je niet op spotify. De teksten zijn allesbehalve zoet.
Dus ik start met mijn waardering met een 3,5 ster. Maar ik merk hoe meer ik het album beluister, hoe meer ik dingen ontdek en er ook meer waardering voor krijg. Wie weet wordt het ooit nog 4 sterren.