Morrissey - Maladjusted (1997)

Een album dat behoorlijk de grond in werd gestampt door de critici, maar ook vele fans.
Is dat terecht ? Niet helemaal. Het is zeker niet Morrissey's beste werk, maar ik denk dat het zeker ook niet slecht is. Het is net even anders dan we gewend zijn. Minder scherpe randjes, en dat zijn we van hem gewend. Alhoewel ik de sneren in de teksten nog steeds zeer vermakelijk vind.
Maar onterecht afgekraakt naar mijn idee. En buitengewoon mooi gezongen overigens: nergens irriteert zijn geluid nog

Zeker niet slecht, maar wel mijn minst favoriete Morrissey-cd. Het album begint uitstekend (de eerste 3 nummers zijn geweldig), maar zakt dan vrij snel in vanaf Papa Jack.
Wide To Receive en He Cried kunnen me nog wel boeien, maar de obligate singles Roy's Keen en Satan Rejected My Soul grenzen aan zelf-parodie.

Na deze cd zou het 7 jaar stil blijven rond Moz. Hij werd door zijn platenmaatschappij op straat gezet omdat het album wereldwijd amper 200.000 keer verkocht werd en weigerde lange tijd een nieuwe deal te tekenen tot hij in 2003 bij Sanctuary onderdak vond en het geweldige You Are The Quarry opnam.

ja niet de moiste morrissey, maar zeker goed te pruimen.
wat opvallend is, is dat de b-kanten van de singels van dit album stuk voor stuk briljant zijn....
daar had die die plaat mee moeten vullen!

Waar kan ik die b-kantjes dan op terug vinden?

uhm soulseek?
of ik moet ze je een keer toesturen!
heb je een g-mail account?

Ik denk dat hij bedoelt op welke singles.
Alma Matters heeft het geniale I Can have Both als b-side.
Roy's Keen heeft het briljante Lost EN The Edges re No Longer Parallel als b-sides. Die 3 nummers behoren tot het beste uit de Maladjusted-periode en met die 3 nummers erbij zou Maladjusted een (nog) veel betere plaat zijn.
De cd-singles Roy's Keen en Alma Matters zijn nog vaak op Ebay en dergelijke sites te verkrijgen.

laatst idd weer " lost" en " the edges are no longer parallel" gedraaid van de 12" wat zijn dat toch magistrale nummers........

Jaaa...zeker 2 van mijn favoriete Morrissey nummers. Stom dat ze het niet gehaald hebben, dan was Maladjusted een stuk beter.
Echt een matige plaat. Nét ietsje beter als Kill Uncle.
De zin: "When the gulf between all the things I need and the things I receive is an ancient ocean wide..." is toch wel geniaal.

Het grootste probleem van dit album is vooral dat-ie zo sterk aftrapt. Het titelnummer roept altijd The Queen Is Dead (het nummer) bij mij naar boven, maar dan anders. Ieder geval een zeer spannend openingsnummer. En Alma Matters is gewoon een heerlijk fijn nummer. Een van de weinige Morrissey-teksten trouwens die ik niet helemaal kan plaatsen en omdat ik hem meestal juist meteen begrijp, fascineert me dit nummer ook om die reden.

De rest van het album is zeer degelijk, maar haalt het niet bij de eerste twee nummers. Trouble Loves Me wordt door menigeen een heel sterk nummer gevonden, maar eerlijk gezegd vind ik het nogal nogal flauw.

Dat is nu net ook precies mijn mening.
Maladjusted zelf is een heel krachtig openingsnummer, maar in de nummers daarna verslapt de aandacht zienderogend.
De songs an sich zijn niet zo slecht, ze zitten goed in elkaar, maar klinken nogal flets.
Het ritme, de tekst, de makkelijke refreintjes, het klinkt allemaal zo gewoontjes, zo makkelijk.
Een gemiste kans.

slechtste cd van morrissey , echt slecht

de man kan zeker veel beter

De eerste 3 nummers zijn wel sterk, maar de overige weten niet bij te blijven. Wel zingt Morrissey hier beter dan ooit en zijn de nummers goed gespeeld, maar ze missen de aantrekkelijkheid en scherpte van weleer. Blijkbaar was de inspiratie van Morrissey opgedroogd, want wij hebben tot 2004 moeten wachten op nieuw werk van hem.

net als van southpaw grammar komt er van deze ook een reissue trouwens.

Heb dit album maar recent in huis....
Wat een tegenvaller zeg... Een wel héél erg matig plaatje van Mozzer. De man kan zoveel beter...

'Maladjusted', 'He Cried' en 'Satan Has Rejected My Soul' kunnen er nog mee door, maar verder....

Onbegrijpelijk lage waarderingen voor dit toch alleraardigst album. 4****

Ik heb de expanded versie uit 2009 met als tracklist
1. Maladjusted
2. Ambitious outsiders
3. Trouble loves me
4. Lost
5. He cried
6. Alma matters
7. Heir apparent
8. Ammunition
9. The edges are no longer parallel
10. This is not your country
11. Wide to receive
12. I can have both
13. Now I am a was
14. Satan rejected my soul
15. Sorrow will come in the end

De aanvullingen zijn b-kantjes van de singles uit het oorspronkelijke album.
Vreemd is dat de tracks Roy's keen en Papa Jack weggelaten zijn. Onbegrijpelijk aangezien de b- kantjes van de single Roy's keen net toegevoegd zijn.
Ik ken het album uit 1997 niet maar deze versie is best te pruimen. De nieuwe hoes is in elk geval een verbetering!
Ik kan alleen maar gissen of ik mijn 4* ook aan de oorspronkelijke versie zou geven ...

Daar is ie dan toch, een Morrissey album waar ik niet kapot van ben. Ik dacht dat het niet meer kon, en bewust of onbewust, dit is de laatste die ik nog moest beluisteren. Ik heb ook de cd met de bonus Tracks.

De titel song vind ik meteen het allerslechtste wat ik ken van de man. Een slecht begin die niet veel goeds voorspelt. Helaas komt dat dus ook uit. Natuurlijk is het niet heel erg slecht, maar nergens wordt zijn niveau gehaald. De songs op dit album, en dus het album op zich blijft overeind door het mooie stemgeluid wat de man voortbrengt.

Maar een minder album uitbrengen in al die jaren....ik vind het knap hoor.. het mag...

Vond het bij uitkomen ook niet boeiend maar het is in de loop der jaren toch gaan groeien dus wie weet....

Dit album heeft in 2009 een zeer mooie heruitgave gekregen welke toch een stuk beter is dan de oorspronkelijke versie. Nummers als The Edges are no Longer Parallel en This is Not Your Country behoren tot zijn betere werk. Spannend en muzikaal uitdagend, precies zoals ik hem graag hoor.

Oorspronkelijke versie een 3,25
2009 heruitgave een 4,00

Zeer onderschat album ook, zitten een paar van zijn mooistr songs bij.

Ja, dan zwijmel je... en krijg je opeens "ambitious outsiders" voor de kiezen. Fok zeg.

Nu ik dit album ook op vinyl heb gelijk weer eens gedraaid en ik vraag me steeds meer af wat mensen toch tegen Maladjusted hebben. Zoals ik al eerder vermeld heb zingt Morrissey hier uitstekend en zitten er prachtige nummers tussen.

Ik ga het gewoon een halfje erbij geven tegen de algemene opinie in

Het is net als Southpaw een beetje te vlak, teveel eenheidsworst.
Als de mooie stem van Moz er niet op zou schitteren zouden deze nummers echt een stuk minder waarde hebben, Het is niks memorabels, hij kan zoveel beter.

Dan horen wij een ander album denk ik

Vandaag 25 jaar oud en weer eens opgezet. Blijft een pareltje die helaas ergens ver weg op een donker plaatsje is terecht gekomen. Niet bij mij: het was weer genieten.

Southpaw vlak en eenheidsworst? Als er een album alle (donkere) kanten op gaat met hele lange uitgewerkte songs... prima als je t niet goed vindt maar deze benamingen kan je er toch moeilijk opplakken.

Maar als dat mijn beleving is... dan mag ik die benaming toch wel gebruiken? Puur persoonlijk lijkt me.

Ik vind t echt geen goed album.. en misschien juist wel vanwege de lange nummers

Ja hoor, alles mag hier en ja het is persoonlijk. Smaken verschillen en dat soort einde aan de discussie termen.

Leuke typo