Morrissey - Maladjusted (1997)

Na het mindere Southpaw Grammar keerde Morrissey in 1997 terug met Maladjusted, een plaat die meteen weer een stuk overtuigender klinkt. Geproduceerd door Steve Lillywhite, toont het album een artiest die zijn eigen koers herbevestigt. Hoewel Lillywhite niet mijn favoriete producer is, krijgt het album hier een solide productie die de sterke punten van Morrissey’s zang en de band goed naar voren brengt. Gelukkig heeft Lillywhite de trebleknop dit keer niet volledig opengedraaid, iets waar hij in het verleden nog wel eens toe neigde.

Het titelnummer “Maladjusted” opent krachtig, met een ritmische drive die meteen pakt, gevolgd door “Alma Matters”, een van de meest memorabele songs van de plaat. Hier hoor je Morrissey in topvorm: scherp, melodieus en met die kenmerkende mix van melancholie en ironie. “Ambitious Outsiders” en het fraaie “Trouble Loves Me” laten zien dat hij zijn energie en gevoel voor melodie heeft hervonden, met gitaarriffs die de teksten extra kracht bijzetten.

Persoonlijk luister ik liever naar het originele album dan naar de latere heruitgave met bonustracks; het oorspronkelijke geheel voelt consistenter en sterker als afgerond statement.