menu

The Anchoress - The Art of Losing (2021)

mijn stem
3,75 (12)
12 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Kscope

  1. Moon Rise (Prelude) (2:50)
  2. Let It Hurt (3:36)
  3. The Exchange (4:18)

    met James Dean Bradfield

  4. Show Your Face (4:27)
  5. The Art of Losing (4:06)
  6. All Farewells Should Be Sudden (5:01)
  7. All Shall Be Well (1:39)
  8. Unravel (4:04)
  9. Paris (2:00)
  10. 5AM (4:02)
  11. The Heart Is a Lonesome Hunter (4:05)
  12. My Confessor (3:56)
  13. With the Boys (5:56)
  14. Moon (An End) (2:51)
totale tijdsduur: 52:51
zoeken in:
avatar van blur8
3,5
Catherine Davies speelde paar jaar in The Simple Minds.
Naar eigen zeggen is ze voor haar eigen muziek geinspireerd door Kate Bush. Dat is best hoorbaar in vooruit gestuurde Unravel. Altijd moeilijk om jezelf te vergelijken met een ander, maar Unravel klink interessant genoeg om hele albums eens te beluisteren.

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Anchoress - The Art Of Losing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Anchoress - The Art Of Losing
The Anchoress levert met The Art Of Losing haar tweede album af en het is een opvallend album dat zich zowel tekstueel, muzikaal als vocaal stevig opdringt en hierna steeds mooier wordt

Catherine Anne Davies was de afgelopen jaren druk met de Simple Minds, maar brengt na vijf jaar ook de opvolger van haar debuutalbum uit. Het is een album dat makkelijk indruk maakt wanneer de muzikante uit Wales kiest voor betrekkelijk ingetogen songs, maar ook de veel voller klinkende songs bevatten veel moois. The Anchoress heeft een album afgeleverd dat ook in vocaal opzicht indruk maakt, al is het maar vanwege alle emotie in de zeer persoonlijke teksten die vooral over verlies, rouw en verdriet gaan. Het is mijn eerste kennismaking met de muziek van het alter ego van Catherine Anne Davies en het is er een die steeds indrukwekkender wordt.

The Anchoress is het alter ego van de uit Wales afkomstige multi-instrumentalist, singer-songwriter en schrijver Catherine Anne Davies. Het is een naam die bij mij niet direct een belletje deed rinkelen, al hengelde The Anchoress flink wat prijzen binnen met haar in 2016 verschenen debuutalbum Confessions Of A Romance Novelist en maakte ze ook zo’n vijf jaar deel uit van de Simple Minds, waarvan ik kennelijk alleen de jaren 80 bezetting op het netvlies heb en dat ondanks de uitstekende albums waaraan Catherine Anne Davies bijdroeg.

Deze week verscheen het tweede album van The Anchoress, The Art Of Losing. Het album, dat verlies, verdriet en rouw als centrale thema’s heeft, opent met een stemmige track waarin alleen de piano is te horen, maar in de tweede track komt hier de mooie stem van Catherine Anne Davies bij. Het is een track die mij makkelijk overtuigde van de kwaliteiten van The Anchoress, al is het maar omdat het zowel in muzikaal als in vocaal opzicht dicht tegen de muziek van Aimee Mann aan kruipt.

Associaties met de muziek van Aimee Mann zijn voor mij altijd een pre, maar The Anchoress slaat op The Art Of Losing ook andere wegen in. The Exchange opent ook als een pianotrack, maar wordt steviger en grootser wanneer Manic Street Preachers gitarist en zanger James Dean Bradfield aanschuift voor een fraai duet. The Anchoress is sowieso niet vies van wat voller of zelfs wat bombastisch ingekleurde songs, die mijn associaties met de muziek van Aimee Mann verruilen voor associaties met bands als The Pretenders en vooral Texas.

Het klinkt zonder meer lekker, maar ik vind het toch net wat minder onderscheidend dan de songs waarin Catherine Anne Davies kiest voor meer ingetogen klanken. Die zijn vooral te horen in de meer piano georiënteerde songs, waarvan er flink wat op het album staan. Het zijn songs waarin The Anchoress een wat meer eigen geluid laat horen en het zijn bovendien songs waarin de vocale capaciteiten van de singer-songwriter uit Wales wat mij betreft veel beter tot zijn recht komen dan in de veel voller klinkende tracks.

Ook deze wat voller klinkende tracks beschikken wat mij betreft over groeipotentie, want hier en daar verrast de muzikante uit Wales met klanken die voorzichtig opschuiven richting progrock en interessanter zijn dan je op het eerste gehoor zult vermoeden. Dat geldt overigens ook voor de tracks waarin de strijkers mogen aanzwellen en The Anchoress ook nog een vleugje My Brightest Diamond of zelfs Kate Bush laat horen, ook al klinkt haar stem totaal anders dan die van het Britse icoon.

Zeker bij eerste beluistering twijfelde ik nog wel wat over The Art Of Losing, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe meer tracks er aan de goede kant van de streep terecht komen en hoe meer ik overtuigd raak van de vocale en muzikale capaciteiten van de tegenwoordig vanuit Londen opererende muzikante, die hier en daar ook nog wel wat van haar voormalige broodheer Simple Minds en invloeden uit de postpunk heeft opgepikt.

Het debuut van The Anchoress heb ik vijf jaar geleden gemist, maar de destijds al uitgesproken belofte hoor ik volop op het grootse en meeslepende The Art Of Losing, waarop minstens een handvol echte parels is te vinden. Ik zou het album zeker eens beluisteren. Erwin Zijleman

avatar van henrie9
4,0
geplaatst:
Al die diepe persoonlijke crises van de Welshe Catherine Anne Davies op een rijtje gezet leiden tot een schitterend helend album met talrijke kwetsbare hoogtepunten. Beklijvend gedreven van prelude tot einde. Lyrics essentieel dus.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:10 uur

geplaatst: vandaag om 16:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.