Manfred Mann's Earth Band - Masque (1987)

Wederom laat Mann's jazzverleden zich weer gelden in nummers als Sister Billie's Bounce en Orno Bounce. Ook enige klassieke thema's zijn weer verweven in de planetentracks. Geen onaardig album.

joybringer vind ik fantastisch , maar het album op z'n geheel vind ik zeker niet de beste van manfred mann .

nee geef mij maar nightingales en the roaring silence

Best een leuke plaat. Nog wat vaag voor mij, ik moet m maar nog eens luisteren. Veel sferische muziek met tot nu toe als hoogtepunten Telegram to Monica, Billie's Orno Bounce, Rivers Run Dry en natuurlijk Joybringer. Ook veel instrumentale delen. Een erg rustgevend album. Toch begrijpelijk dat ie met weinig applaus is ontvangen.

Ja, zeker een plaat die de moeite waard is. Mogelijk één van de betere platen van de Earth Band, na de verplichte klassiekers natuurlijk.

Na 24 jaar nog eens beluisterd, toch een verrassend leuk plaatje. Wellicht minder(verrassend) als somewhere in afrika en zeker minder als het superieure nightingales, maar toch... En in elk geval beter dan alsmaar voortborduren op het oude genre, wat resulteert in het erg tegenvallende criminal tango.

Slechts 8 stemmen hier ook maar. Manfred Mann leunt bij musicmeter niet op grote aantallen aanhangers, helaas.
Het kan nog erger, met een enkele stem. Maar MMEB was toch echt een band met wereldfaam en een grote populariteit. Eens.

Ik ga hier toegeven, dat ik Masque ook geruime tijd links heb laten liggen. Als groot aanhanger van Chris Thompson was ik dermate getergd dat Mann hem voor de opnames thuis had gelaten, dat ik besloot tot een eenzijdige boycot. Dat heeft geruime tijd geduurd, want opvolger Plains music had ook al geen Thompson die er altijd vrolijk en fanatiek op los zong.

Toen ik, naast de vocale ellende ook nog hoorde van de jazzy en experimentele inslag van Masque, heeft het jaren geduurd voordat ik er eens aan ben begonnen.

De hoeveelheid jazz viel 100% mee, ook het experimentele karakter mag eigenlijk geen naam hebben. En een deel van de zang is afkomstig van Thompson's voorganger Mick Rogers, die prachtige albums als Nightingales and bombers en Solar fire heeft volgezongen. Dus daar kun je uiteindelijk best vrede mee hebben.

Joybringer stamt als eerder op single uitgebracht nummer officieel uit de tijd van Solar fire (1973). Het is destijds echter nooit op het album gezet (later als bonustrack). De herhalingsoefening van Joybringer op Masque t.o.v. de single, is wel een hele verbetering.

Maar Masque is verre van het niveau Solar Fire of Nightingales and Bombers, als we het daar toch over hebben. Het mist de spirit, de snelheid, het fanatisme en de uitmuntende songs. En ook de bevlogenheid.

Het is bedachtzaam, trager, de nummers niet echt spectaculair. Wel bedoeld om mooi te klinken. Het album is ook niet slecht, in z'n totaliteit. Ik mag het graag 's avonds wat later draaien als het ook allemaal niet meer zo hoeft en er meer ruimte is voor rustige, instrumentale stukken en inderdaad iets van meer experimentelere aard.

Manfred Mann wilde met Rogers ook geen herhaling van Solar Fire, net zo min als dat het ook geen vervolg werd het op de (volgens mij) prima voorganger Criminal Tango.

Grappig is het verschil in aanpak tussen twee Paul Weller (The Jam) nummers. Op Criminal Tango hoor je een opzwepende Going underground. Het van origine net zo stevige Start! wordt hier What you give is what you get genoemd. Uit de bewerking hoor je het enorme verschil in uitvoering door Mann.

Ik heb er dan ook lang aan moeten wennen, beschouw het inmiddels wel als een album van Manfred Mann's Earth Band. Maar het blijft in de totale collectie een vreemde eend in de bijt.

Verzameling vreemde songs op een nogal vergeten plaat.

Pop, jazz en veel experimentjes die je zou verwachten van Rupert Hine, Lisa Dalbello of Kate Bush.
Ik neem aan dat Maggie Ryder de vocale voor haar rekening neemt op What You Give Is What You Get?
Knap gezongen, vind ik wel. Na wat onderzoek kwam ik erachter dat ze achtergrondzangeres was bij Queen en Eurythmics. Maar als leadzangeres doet ze het ook erg goed.

Mick Rogers gaat ook steeds beter zingen. Hier lijkt zijn stem wat op Peter Frampton en Peter Gabriel. Telegram to Monica is echt een supermooie song. Dat had zo een hit kunnen zijn.