Accept - Too Mean to Die (2021)

Eens. Er zijn legio nieuwe bands die de jaren '80 op een meer bevlogen wijze doen herleven. Accept klinkt op dit album niet slecht maar het dendert, niet geholpen door de platte productie van Andy Sneap, een beetje onverschillig door. Zoals Edwynn m.i. terecht aangeeft klonken dit soort platen 'vroeger' veel beter. Gewoon een Marshall Plexi, eventueel gepushed met een overdrive, ongetriggerde drums, geen clicktracks... zoals Iron Maiden nog altijd platen pleegt op te nemen, zeg maar....

Deze plaat is op zich verder best vermakelijk. Prima om goedkeurend op mee te knikken op een festival of achter een goed glas bier in een metalkroeg. Je weet wel... vroeger.....

Door het uitkomen van Humanoid eind april, ben ik verder gegaan met de discografie van Accept. Ik was eerder dit jaar gebleven bij Russian Roulette. Met dat album en dus 1986 als startpunt kom je vanzelf hoogte- en dieptepunten in de carrière van de groep tegen.
Na een interbellum van 14 jaar keerde men in 2010 sterk terug. Sindsdien staat een fundament als dat van een Zwitserse berg, met op dit Too Mean to Die slechts één nadeel. Het is (mij) te voorspelbaar geworden. Herhaling van een concept, te inwisselbaar met eerder werk. Tegelijkertijd doet dit niet onder voor het andere werk dat de groep vanaf Blood of the Nations uitbracht. En ook niet voor het betere werk met originele zanger Udo Dirkschneider.

Een enkele keer word ik toch verrast. The Undertaker heeft weliswaar een onbenullige tekst, qua riffs en gitaarlijnen is het pakkend. Symphony of Pain bevat in de gitaarsolo als klassiek citaat een stukje An die Freude uit Beethovens Negende Symfonie uit 1824. Als rustpuntje is The Best Is Yet to Come goed getimed, een ballade in de stijl van Scorpions met prima melodieuze zang van Tornillo - dat kan hij óók al. En het instrumentale slotlied Samson and Delilah is met zijn Oriëntaalse melodie nét wat anders.

En toch, ook ik val in herhaling: dit doen ze bepaald niet voor het eerst. Dat speelde kennelijk eveneens bij originele bassist Peter Baltes, want die was inmiddels weg. Pas in 2023 deelde hij zijn redenen daarvoor.

Daarmee ben ik voor even klaar met Accept. 3,5 ster als symbool van de saaie degelijkheid.