Asphyx - Necroceros (2021)

Album presentatie van deze lokale grootheden zo dichtbij in Metropool vanavond is natuurlijk niet te missen, nou ja: vanaf het thuisbioscoop scherm dan (hopelijk niet het nieuwe "normaal")...

Metropool - Asphyx - Necroceros Album Release Show (MetroTV live stream)

Zojuist gestart, ben benieuwd...

Wat een beestig vette plaat! Ik zie al een kolkende concertzaal voor me die helemaal aan puin wordt geramd door deze stoomwals. Vooral de tempowisselingen in een nummer als Knights Templar Stand vind ik echt waanzinnig. En dan de pure doom van Three Years of Famine... wat een topnummer. Paradise Lost lijkt er bijna vrolijk door.

Voor het aanzetten van Necroceros was ik wat onverschillig. 'Het zal wel weer meer van hetzelfde zijn' riep iemand hier op het woonerf. Diegene had natuurlijk gelijk. Maar toch. Want zoals het met al dat Asphyxspul gaat, voelt het als een vers geplopt flesje Hertog Jan. Ook meer van hetzelfde maar snel genoeg krijg je er niet van.

Asphyx hakt er het ene moment vunzig op los en op het volgende moment daalt het af naar drassige marstempos's die ons naar de eeuwige doomvelden gaan leiden. Het is smullen geblazen tot en met. Ik weet niet alleen zo goed wat ik met iets als "Botox Implosion" moet. Als dat op een demo van een bandje met veertienjarigen had gestaan, had ik het ook geloofd. Kwalitatief is er nog niet eens zo heel veel aan de hand maar conceptueel doet zo'n liedje over de brakke mediacultuur wel afbreuk aan de troosteloze wereld van oorlog en dood die doorgaans geschetst wordt.

Gelukkig maken dynamische krakers als The Sole Cure is Death en The Nameless Elite alles weer goed. En dan zijn er nog die hartverscheurende leads in het trage Three Years of Famine. Om van over het overweldigende titelnummer nog maar te zwijgen. Dat is een ouderwets doodsepos dat zich gemakkelijk laat aangemoedigen door de dreigende schaduwen uit het roemruchte verleden van de band. Als deze zeven minuten des doods voorbij zijn, restten slechts de levenloze ruïnes van een leeggezogen planeet.

Een razende buldozer death metal plaat is het niet geworden waarvoor hulde. Het meeslepende three years of famine is als doomy as it gets.

Als fan van het eerste uur, blijft Asphyx een band waarnaar ik altijd zal uitkijken. De stijlveranderingen zijn altijd zeer genuanceerd gebleven waardoor er (ondanks de uitstekende producties van de latere platen) toch een enorm Old-School gevoel is gebleven.
Ook deze plaat stelt werkelijk nergens teleur, en haalt, naar mijn mening, zelfs hier en daar het gevoel van bijvoorbeeld Last One terug. Ik meen hier en daar zelfs het heerlijke gevoel van Bolt Thrower te ervaren! Maar jongens, wat is die productie is toch wel heel erg goed, tevens als de heerlijke variërende songs! Herkenbaar als een olifant tussen flamingo’s, en minstens zo lomp en log als diezelfde olifant tussen diezelfde flamingo’s. Maar zelfs die olifant zal gaan bewegen op deze heerlijke groovende riffs, benieuwd hoe dit eruit ziet.
Asphyx zal met deze plaat hun naam binnen de wereldwijde Death Metal alleen maar verder verstevigen, waarvoor hulde binnen dit beperkte genre.

Ik ken Asphyx helemaal niet goed maar dit album is minder verpletterend dan ik verwachtte (dat is niet perse negatief). Bij een paar nummers had ik wel de neiging om ‘Gespensterdivision’ mee te brullen.

Asphyx was ik na hun eerste twee LP's en EP uit het oog verloren en van de discografie tussen die albums en Necroceros heb ik tot op de dag van vandaag geen noot gehoord.

Toen ik eerder dit jaar hun laatste worp hoorde was ik ik wel gecharmeerd van hetgeen ik hoorde maar raakte het album toch een beetje op de achtergrond in de stroom van nieuwe releases. Afgelopen week stond de LP me weer aan te staren in de platenbak bij de lokale platenboer en heb ik hem toch maar meegenomen.

Met elk rondje op de draaitafel raak ik enthousiaster over deze plaat. De brute, onversneden, deathdoom klinkt nog net zo overtuigend als tijdens hun vroege platen. Wat dat betreft is er niets veranderd. Gelukkig is de band productioneel wel met z'n tijd meegegaan. Necroceros klinkt echt fantastisch!

Hoogtepunten zijn Three Years Of Famine (denken meer mensen aan Metallica's To Live Is To Die in het middenstuk?) en Yield Or die, met z'n heerlijke classic Savatage-vibe (ik kom zo even niet op de titel van het nummer waar ik aan moet denken).

Ook in huize Zagato staat deze na een dik half jaar weer eens op. Ik ben eigenlijk via Hail of Bullets bij Asphyx terecht gekomen, hun oude werk ken ik maar beperkt. Dit album zorgt er wel voor dat ik het oudere werk ook eens ga checken! Heerlijk album. 4 sterren.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Als je net de laatste worp van Tribulation gedraaid hebt, is dit even een omschakeling . Van zorgvuldig op elkaar afgestemde gitaarlijnen, naar directe, lompe riffs die op je afgevuurd worden.



Niets meer aan toe te voegen. Waarschijnlijk een van de betere deathmetalreleases van 2021.

Score: 80/100

1. Asphyx - Necroceros
2. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
3. Therion - Leviathan (78)
4. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)

Asphyx stelt eigenlijk nooit teleur. Ik heb hem net niet bij de eindejaars top 10 gezet. Samen met Agent Steel er net buiten gevallen.