Kaatayra - Só Quem Viu o Relâmpago à Sua Direita Sabe (2020)

Metal meets Braziliaanse folk muziek, akoestische gedeeltes zijn lekker sfeervol en de metal passages zorgen voor genoeg bite.

Wat denk je Johnny Marr, zou Don Cappuccino deze al kennen?

en Koenr taggen, want dit is wel Braziliaans natuurlijk

Ik wist van het bestaan van deze release af (ik heb hem namelijk al een aantal maanden op mijn computer staan - om precies te zijn vanaf 2 april), maar nog niet beluisterd.

Net voor het eerst beluisterd, mooie plaat! Akoestische blackmetal klinkt als een gimmick, maar dat is het absoluut niet. Er zijn veel metalbands die riffs eerst akoestisch schrijven, omdat ze willen weten hoe sterk een riff is zonder versterking. Alle lagen die daarna komen, zullen de oorspronkelijke riff dan alleen maar meer versterken.

Dit is alsof Ulver had besloten om Bergtatt (blackmetalplaat) en Kveldssanger (folkplaat) te mengen, of akoestische Alcest ten tijde van Écailles de Lune. De muziek klinkt namelijk altijd elegant en dromerig, ook al zijn de drumpartijen vaak typerende blackmetal met blastbeats en dubbele bass. Toch brengt Kaatayra wel echt zijn eigen Braziliaanse invalshoek mee met erg mooie temperamentvolle folkstukken. Het akoestisch gitaarwerk is heel erg gelaagd en heeft een sterke balans tussen herkenbare riffs en watervallen aan fragiele akoestische tokkeltjes. In het laatste nummer komt er zelfs nog een sterke ambientinvloed tevoorschijn. De zwakste schakel vind ik de vocalen, maar die zijn niet heel vaak aanwezig.

Ik zie dat deze artiest dit jaar nog een album heeft uitgebracht en vorig jaar ook twee, dus die ga ik zeker eens beluisteren.