Phantom Elite - Titanium (2021)

Op dit tweede album komt men met een behoorlijk ander geluid voor de dag; meer toegankelijk en poppy, maar tegelijkertijd behoorlijk heavy door het zware gitaarwerk. De songs liggen beter in het gehoor en hebben een lekkere, haast dansbare groove. Toch ben ik over het materiaal niet zo te spreken. Veel tracks klinken weliswaar best oké maar maken zich er te makkelijk van af, met slappe refreintjes en te dik aangezette zanglijnen. Vooral naar het einde toe wordt het album steeds minder interessant. Jammer, want de eerste paar tracks zijn prima.