Tribulation - Where the Gloom Becomes Sound (2021)

Het Zweedse Tribulation levert aan het begin van 2021 meteen een jaarlijst kandidaat aan met hun nieuwe album. Hun gothische stadion metal klinkt nog steeds rete aanstekelijk en hun schare "Leviathans" wordt daarmee almaar groter! De muziek ligt in het verlengde van voorganger "Down Below" en houdt dus nog steeds het midden tussen gothische death metal, met een flinke vleug black- en heavy metal. De muziek is bijzonder catchy, zonder cheesy te worden. Sterker nog, ik vind het steeds weer bijzonder knap hoe deze band zo toegankelijk kan klinken, zonder dat creepy horror sfeertje te verliezen. Dikke aanrader!

Gister 1e luisterbeurt gegund. Voor mij een aangename kennismaking met Tribulation; bijzondere combi van een donker sfeertje en zeer pakkend, melodieus gitaarwerk. De "zang" vind ik (binnen dit genre) niet van topkwaliteit, maar het is ook niet storend en doet geen afbreuk aan het geheel.

In 1 ruk geboeid uitgeluisterd en dat gaat dit weekend nog wel een keertje gebeuren...

In de beginjaren van de band werd het muzikale roer nogal eens omgegooid, maar sinds 'Children of the Night' (2015) is er aan de formule niet veel meer gesleuteld.
Gothische death-rock, zo zou ik de band omschrijven. Er hangt al jaren een zeer sinister sfeertje rond deze band en daar brengt 'Where the Gloom becomes Sound' geen verandering in. Wel valt me voor het eerst op hoezeer deze band muzikaal gezien in het verlengde van Ghost ligt. Als je de zang wegdenkt, lijk je af en toe verdorie wel met dezelfde band te maken te hebben! Het zal de zang zijn die de mate van succes van Ghost hier nog op een afstand houdt, maar met dit album op zak zouden deze sinistere Zweden zomaar eens door kunnen stoten naar een groot publiek. Grootse songs, prachtige gitaarlijnen en een heldere, maar voldoende vintage klinkende mix zijn de ingrediënten die dit voor mij in ieder geval jaarlijstmateriaal maken.

Dat viel mij inderdaad gister bij de 2e luisterbeurt ook op, net als Ghost zijn ze meester in ontzettend lekker in het gehoor liggende bijna "catchy" composities; voor mij een soort van Guilty Pleasure...

Grappig dat bovenstaande users het ook opvalt hoe zeer deze band in het verlengde van Ghost ligt. Het was mij de laatste keer live al opgevallen en op deze plaat nog meer. Het is trouwens totaal niet storend, want ik vind ik het toch overduidelijk Tribulation. Het is mooi om te horen dat hoe deze band zich ontwikkeld en dit album is daar weer een mooie opname van. Heerlijke donkere nummers met een prachtig geluid.

Fijne plaat alweer van Tribulation, die voortborduurt op hun eerdere albums. Niets nieuws onder de zon dus, al kan je van zon sowieso niet echt spreken als je naar een plaat van de Zweedse band luistert. Ik vind het vooral knap hoe ze in feite popsongs (want het aanstekelijkheidsniveau ligt weer erg hoog) donker en zwaar laten klinken. In die optiek begrijp ik zeker dat de naam Ghost wordt gedropt, al doet Tobias Forge dit naar mijn mening nog net iets beter en flitsender.

3,5 sterren

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Op Where The Gloom Becomes Sound vervolgt Tribulation het pad dat de band met Children Of The Night en Down Below is ingezet. Gitaargerichte Gothic Rock die steeds meer tegen het geluid van een band als Ghost aanleunt, zij het wat steviger. Ten tijde van de release van dit album was ik wat teleurgesteld in het gebrek aan vernieuwing op dit album, maar ik moet bekennen dat mijn waardering voor dit album absoluut is toegenomen. Met name de immer elkaar aanvullende gitaarpartijen van Hultén en Zaars zijn een lust voor het oor. Het gitaargeluid, dat wat directer klinkt dan op de twee vorige albums, is sowieso uitstekend.

Ik ben benieuwd hoe de band zich ontwikkelt na het vertrek van Jonathan Hultén.

Score: 79/100

1. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
2. Therion - Leviathan (78)
3. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)

Mijn kennismaking met deze Zweedse band en wat voor een. Ben zelf geen black metal liefhebber maar gelukkig is dat inmiddels redelijk ver weg ja. Na het eerste nummer was ik al om, na de hele lp kwam ik woorden te kort. Steengoede songs, fijn gitaarwerk en sferische songs deels. Toegankelijk zeker voor iemand als ik ja. Melodieus, kortom erg sterk album. Op zoek naar meer dus...donkere plaat geworden, met voldoende melodie en sfeer, zo hoor ik het graag