Del Amitri - Fatal Mistakes (2021)

Fijn dat ze terug zijn. Ook de bonus cd met outtakes & b-sides levert een paar juweeltjes op !

Een genot ze weer te horen met nieuwe songs. Gekozen voor de lp versie, 13 nummers. Opener You can't go back klinkt meteen goed en bekend. De stem zeker ja, ofschoon jaren ouder inmiddels. Hun Nothing really matters een regelrechte classic. Deze heeft zo'n nummer niet m.i., wel een fraai consistent niveau op de hele plaat. Afsluiter Nation of Caners behoorlijk qua lengte ja. Maar absoluut de moeite waard. Soort van trip down memory lane voor mij. Aangename verrassing, voor mij, uit het grote niets

Welja, uitstekende nieuwe van DA, niets wereldschokkends toch? Inderdaad, net zo min als die van die andere briljante oudgedienden, Counting Crows of van Crowded House laatst, die evengoed in gradaties van jaren terugkwamen. Maar toch heeft DA je net als die anderen van bij 't blije wederhoren bij 't nekvel vanaf song één. Die Schotten weten onderhand al als geen ander hoe je een perfecte, goed in het gehoor liggende rocksong maakt en frontman Currie, met z'n mooie belegen rauwe stem intussen, weet ook perfect hoe ie ze voor jou zal brengen. Met hernieuwde energie brachten ze er hier dus weer heel wat steengoeie samen, eigenlijk zit je zeg maar constant gekluisterd te luisteren naar die sublieme poezie, naar al die sprokkeling van stemmingen verpakt in verschillende opzwepende stijlen. Plaattitel en lyrics klinken hier wel wat piekerender en somber, ondanks hier en daar de kwinkslag, en ook de songtitels verraden zieleroersels, 'I'm So Scared Of Dying', 'Lonely', 'Losing The Will To Die'. Maar hoe kwetsbaar en hartverscheurend ook, keer op keer charmeert je met de opwindende melodie ook hun positieve vibe. Sterke melodieën, zonder franjes, soms beatlelesk, altijd goed in de arrangementen, folky acoustisch, een ballad, soms luider groovend rockend of met minder verwachte instrumenten als piano, orgel of accordeon. Mooi dat! 'Is dit een heropstanding of enkel maar de laatste ademstoot net vóór 't einde?', zingt Currie aan 't begin van song twee... Zonde is het hoe dan ook als een gerijpte klasseband als DA met een prachtplaat als deze onder de radar blijft. Blijkt hier loud and clear dat deze oude vossen nog net zo min hun haren verloren, als hun allesbehalve fatale muzikale kundigheden.

Soms heb je van die dagen dat je ineens een zeer aangename ontdekking doet en dat overkwam mij dus toen ik alhier tot de conclusie kwam dat Del Amitri nieuw werk heeft uitgebracht. Ik had dat zelf namelijk nog niet op het netvlies maar Del Amitri voelt voor mij als oude bekenden: ik luister er nog zeer regelmatig naar. Dat komt mogelijk ook omdat ik toen ik in Schotland woonde altijd erg veel naar ze luisterde en sindsdien ben ik ze echt nog niet vergeten. Ik associeer ze dus ook met mijn ervaringen in Schotland destijds en ik word er dan ook wel eens wat melancholiek door waar hun muziek zich ook goed voor leent lijkt mij zo.

Harvie, voor wat het waard is een leeftijdgenoot , is wat mij betreft een uitstekende gitarist en aangezien ik sowieso erg van gitaar houd treft dat dus goed. Justin is nog steeds erg goed bij stem vind ik en de harmonieën klinken ook weer als vanouds. Ik heb hun nieuwe CD inmiddels een aantal keren beluisterd en ik denk dat de conclusie dat ze nog altijd zeer goed in vorm zijn gerechtvaardigd is. De hoge beoordeling hier is dan ook terecht en ik zat zelf te twijfelen tussen 4,5 of 5.0 ik houd het denk ik op 4,5 want 4.0 is in ieder geval te laag en 5.0 miscchien nog net even te hoog.

Ik heb dit album al een hele tijd (2 jaar?) op de plank liggen en een paar keer gedraaid maar kom er maar niet doorheen. De reviews hier zijn erg positief dus ik ben er vandaag maar weer eens aan begonnen. Ik zie mijzelf wel als een Del Amitri liefhebber, zeker de eerste albums staan in mijn lijstje van favoriete albums aller tijden (Waking Hours & Change Everything). Daar gaat dit album niet bijkomen, geen idee waarom want het heeft alle kenmerken van een "normaal" Del Amitri album. Er staan wel een paar mooie nummers op maar het is teveel van hetzelfde.

Ik stoor mij eigenlijk meteen al aan de drums van het eerste nummer, dertien in een dozijn roffeltje, verder ook niet bijzonder. Het tweede nummer is wel mooi en daar hadden ze beter mee kunnen beginnen. Derde nummer op zich okay en komen we bij track 4 en daar geldt weer hetzelfde voor als track 1, waardeloze saaie drums. En dan is de strijd voor mij eigenlijk al gestreden en heb ik de neiging om te stoppen, ga het nog even uitzitten maar ga hier geen hoge score aan toekennen. Het album heet Fatal Mistakes en voor mij is de grootste Fatal Mistake dat ze Mark Price niet meer als drummer hebben.