Del Amitri - Fatal Mistakes (2021)

Een genot ze weer te horen met nieuwe songs. Gekozen voor de lp versie, 13 nummers. Opener You can't go back klinkt meteen goed en bekend. De stem zeker ja, ofschoon jaren ouder inmiddels. Hun Nothing really matters een regelrechte classic. Deze heeft zo'n nummer niet m.i., wel een fraai consistent niveau op de hele plaat. Afsluiter Nation of Caners behoorlijk qua lengte ja. Maar absoluut de moeite waard. Soort van trip down memory lane voor mij. Aangename verrassing, voor mij, uit het grote niets

Welja, uitstekende nieuwe van DA, niets wereldschokkends toch? Inderdaad, net zo min als die van die andere briljante oudgedienden, Counting Crows of van Crowded House laatst, die evengoed in gradaties van jaren terugkwamen. Maar toch heeft DA je net als die anderen van bij 't blije wederhoren bij 't nekvel vanaf song één. Die Schotten weten onderhand al als geen ander hoe je een perfecte, goed in het gehoor liggende rocksong maakt en frontman Currie, met z'n mooie belegen rauwe stem intussen, weet ook perfect hoe ie ze voor jou zal brengen. Met hernieuwde energie brachten ze er hier dus weer heel wat steengoeie samen, eigenlijk zit je zeg maar constant gekluisterd te luisteren naar die sublieme poezie, naar al die sprokkeling van stemmingen verpakt in verschillende opzwepende stijlen. Plaattitel en lyrics klinken hier wel wat piekerender en somber, ondanks hier en daar de kwinkslag, en ook de songtitels verraden zieleroersels, 'I'm So Scared Of Dying', 'Lonely', 'Losing The Will To Die'. Maar hoe kwetsbaar en hartverscheurend ook, keer op keer charmeert je met de opwindende melodie ook hun positieve vibe. Sterke melodieën, zonder franjes, soms beatlelesk, altijd goed in de arrangementen, folky acoustisch, een ballad, soms luider groovend rockend of met minder verwachte instrumenten als piano, orgel of accordeon. Mooi dat! 'Is dit een heropstanding of enkel maar de laatste ademstoot net vóór 't einde?', zingt Currie aan 't begin van song twee... Zonde is het hoe dan ook als een gerijpte klasseband als DA met een prachtplaat als deze onder de radar blijft. Blijkt hier loud and clear dat deze oude vossen nog net zo min hun haren verloren, als hun allesbehalve fatale muzikale kundigheden.