James - Gold Mother (1990)

Moeten er hier en daar geen sterretjes achter bepaalde tracks, als zijnde bonustracks??

Sit Down is een van de opbeurendste liedjes die ik ooit gehoord heb.

Ik ben dit album nog een aan het luisteren. Het titelnummer is trouwens ook goed; heeft wel wat weg van die lange nummers van The Doors; ik heb helaas niet de cd met de bonustracks. Ik was wel benieuwd naar de live versie van Sit Down.

Heb ik dat weer, op mijn CD uitvoering staat het nummer Sit Down NIET!!
Gelukkig wel Government Walls & Crescendo, prachtnummers van een onderschatte band.

Gold Mother begint met Come Home waarbij ik voornamelijk aan EMF en Carter USM moet denken. Vooruit The Only One I Know van Charlatans ook wel. Niet vreemd, dit album stamt uit dezelfde periode. De tijd dat Britpop weer van zich laat horen.

Het volgende nummer Lose Control laat toch echt de kenmerkende zang van Tim Booth horen. Ik hoor hier duidelijk een gevoel voor cabaret in terug; heerlijk klagend. Het subtiele gebruik van de trompet voegt zeker iets extra’s toe.

In Goverment Walls hoor ik de geest van Mr. Morrissey van The Smiths, al heeft het qua muziek ook veel weg van Happy Mondays. Duidelijk is dat dit soort bands elkaar rond het begin van de jaren 90 beïnvloeden.
Manchester Rules!!

God Only Knows is Carter USM met Country invloeden. Wat vaker aangehaald wordt is dat James verwijzingen heft naar het geloof en God. Zo ook in dit nummer. Het is mij echter niet duidelijk wat hun standpunt hier in is.

Toch is de band zeker veelzijdig. You Can’t Tell How Much Suffering klinkt zelfs behoorlijk Funky. Toch is dit een van de mindere nummers op Gold Mother.

How Was It For You is heerlijk up-tempo. De zang is hier erg mooi. Mooi nummer, al heeft het maar een fractie van de kracht van de song die hierna volgt.

Sit Down staat eigenlijk niet eens op de eerste persing van Gold Mother. Een gemiste kans, want dit nummer is een van de mooiste songs uit de vroege jaren 90. Geweldige zang, heerlijk pompende drum, mooie gitaarlijnen. Dit is een opbeurend nummer voor iemand die in de put zit. Eigenlijk had dit een gigantische hit mogen worden.
Mijn dank aan de Ein Abend In Wien CD. Zonder dat album was ik nooit bij Sit Down en dus ook Gold Mother terecht gekomen.

Vervolgens een mooie sfeervolle opbouw bij Walking The Ghost. Ik hoor hier U2 (voornamelijk The Edge) in terug ten tijden van het herfst album October. De viool geeft het een geslaagde meerwaarde. Stiekem weer een hoogtepunt, werkt naar een climax toe.

En dan krijg je opeens in nummer in de traditie van The Doors; weer goed gedaan trouwens. Wat een chaotische puinhoop is het titelnummer Gold Mother. Wel lekker. Je raakt er bijna van in trance. Het drumwerk doet wat Afrikaans aan, zoals een Talking Heads dat kan brengen. Voor mij was dit een waardige afsluiter geweest.

Top Of The World is een rustig nummer; iets te rustig. Had beter ergens halverwege het album gepast. Niet helemaal mijn ding. Al kan ik goed voorstellen dat er velen anders over denken.

Al met al, een goed album. Mooie instap voor mensen die kennis met James willen maken.

Een van de fijnste albums uit de door mij zeer geliefde Madchester-scene eind jaren '80-begin jaren '90.. Ik smul altijd van dat typische baggy-geluid waardoor ook veel nummers op Gold Mother gekenmerkt worden!

4*

Hebben Inspiral Carpets op dit album nog niet een nummertje meegespeeld of gezongen? Zoiets staat mij bij.

Even gekeken, en volgens de gegevens op het album verzorgden ze de backing vocals bij het titelnummer.

Nu je dat zegt, herinner ik het me ook weer...(had geen zin om mijn cd-collectie te doorzoeken; niets staat meer op alfabetische volgorde - en da's niet handig).

Overigens is dit bepaald geen hoogvlieger. 3,5* is nog aan de hoge kant.

'Walking the Ghost' springt er echt uit.

Hier dus wel.

Met een klassieker als Sit Down op een album kun je er al geen buil aan vallen.

Come Home is ook zo'n nummer dat je direct opzet, en Lose Control heeft die kenmerkende beat van die jaren (Happy Mondays, Stone Roses etc)

Met Government Walls, God Only Knows, You Can't Tell How Much Suffering (On a Face That's Always Smiling) zo achter elkaar krijg ik wat inkakmomentjes. Nummers zijn ook niet echt slecht, maar warm wordt ik er niet van. Zelfde geldt voor Walking the Ghost, en Gold Mother.

How Was It for You? Klinkt dan alweer beter. Lijkt me een nummer die live wel wat kan losbreken. Top of the World sluit het album op een rustige wijze, flink in contrast met de twee openers.

Dat Rough Trade hier geen grote verwachtingen van had begrijp ik ergens wel. Sit Down stond er nog niet op en dan is het allemaal wel wat te weinig. 3.5* met dank aan (het later toegevoegde) Sit Down

live in Amsterdam

James - Come home @ Melkweg