James - Gold Mother (1990)
Alternatieve titel: James
mijn stem
48 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Fontana
-
Come Home (3:57)
-
Lose Control (4:03)
-
Government Walls (5:46)
-
God Only Knows (4:38)
-
You Can't Tell How Much Suffering (On a Face That's Always Smiling) (2:53)
-
How Was It for You? (4:06)
-
Sit Down (4:07)
-
Walking the Ghost (6:12)
-
Gold Mother (7:54)
-
Top of the World (3:48)
-
Crescendo * (7:01)
-
Hang On * (4:03)
-
Come Home [Skunk Weed Skank Mix] * (7:48)
-
Lose Control [Live] * (3:32)
-
Sit Down [Live] * (9:29)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
47:24
(1:19:17)
0
geplaatst: 14 oktober 2008, 00:08 uur
Gold Mother begint met Come Home waarbij ik voornamelijk aan EMF en Carter USM moet denken. Vooruit The Only One I Know van Charlatans ook wel. Niet vreemd, dit album stamt uit dezelfde periode. De tijd dat Britpop weer van zich laat horen.
Het volgende nummer Lose Control laat toch echt de kenmerkende zang van Tim Booth horen. Ik hoor hier duidelijk een gevoel voor cabaret in terug; heerlijk klagend. Het subtiele gebruik van de trompet voegt zeker iets extra’s toe.
In Goverment Walls hoor ik de geest van Mr. Morrissey van The Smiths, al heeft het qua muziek ook veel weg van Happy Mondays. Duidelijk is dat dit soort bands elkaar rond het begin van de jaren 90 beïnvloeden.
Manchester Rules!!
God Only Knows is Carter USM met Country invloeden. Wat vaker aangehaald wordt is dat James verwijzingen heft naar het geloof en God. Zo ook in dit nummer. Het is mij echter niet duidelijk wat hun standpunt hier in is.
Toch is de band zeker veelzijdig. You Can’t Tell How Much Suffering klinkt zelfs behoorlijk Funky. Toch is dit een van de mindere nummers op Gold Mother.
How Was It For You is heerlijk up-tempo. De zang is hier erg mooi. Mooi nummer, al heeft het maar een fractie van de kracht van de song die hierna volgt.
Sit Down staat eigenlijk niet eens op de eerste persing van Gold Mother. Een gemiste kans, want dit nummer is een van de mooiste songs uit de vroege jaren 90. Geweldige zang, heerlijk pompende drum, mooie gitaarlijnen. Dit is een opbeurend nummer voor iemand die in de put zit. Eigenlijk had dit een gigantische hit mogen worden.
Mijn dank aan de Ein Abend In Wien CD. Zonder dat album was ik nooit bij Sit Down en dus ook Gold Mother terecht gekomen.
Vervolgens een mooie sfeervolle opbouw bij Walking The Ghost. Ik hoor hier U2 (voornamelijk The Edge) in terug ten tijden van het herfst album October. De viool geeft het een geslaagde meerwaarde. Stiekem weer een hoogtepunt, werkt naar een climax toe.
En dan krijg je opeens in nummer in de traditie van The Doors; weer goed gedaan trouwens. Wat een chaotische puinhoop is het titelnummer Gold Mother. Wel lekker. Je raakt er bijna van in trance. Het drumwerk doet wat Afrikaans aan, zoals een Talking Heads dat kan brengen. Voor mij was dit een waardige afsluiter geweest.
Top Of The World is een rustig nummer; iets te rustig. Had beter ergens halverwege het album gepast. Niet helemaal mijn ding. Al kan ik goed voorstellen dat er velen anders over denken.
Al met al, een goed album. Mooie instap voor mensen die kennis met James willen maken.
Het volgende nummer Lose Control laat toch echt de kenmerkende zang van Tim Booth horen. Ik hoor hier duidelijk een gevoel voor cabaret in terug; heerlijk klagend. Het subtiele gebruik van de trompet voegt zeker iets extra’s toe.
In Goverment Walls hoor ik de geest van Mr. Morrissey van The Smiths, al heeft het qua muziek ook veel weg van Happy Mondays. Duidelijk is dat dit soort bands elkaar rond het begin van de jaren 90 beïnvloeden.
Manchester Rules!!
God Only Knows is Carter USM met Country invloeden. Wat vaker aangehaald wordt is dat James verwijzingen heft naar het geloof en God. Zo ook in dit nummer. Het is mij echter niet duidelijk wat hun standpunt hier in is.
Toch is de band zeker veelzijdig. You Can’t Tell How Much Suffering klinkt zelfs behoorlijk Funky. Toch is dit een van de mindere nummers op Gold Mother.
How Was It For You is heerlijk up-tempo. De zang is hier erg mooi. Mooi nummer, al heeft het maar een fractie van de kracht van de song die hierna volgt.
Sit Down staat eigenlijk niet eens op de eerste persing van Gold Mother. Een gemiste kans, want dit nummer is een van de mooiste songs uit de vroege jaren 90. Geweldige zang, heerlijk pompende drum, mooie gitaarlijnen. Dit is een opbeurend nummer voor iemand die in de put zit. Eigenlijk had dit een gigantische hit mogen worden.
Mijn dank aan de Ein Abend In Wien CD. Zonder dat album was ik nooit bij Sit Down en dus ook Gold Mother terecht gekomen.
Vervolgens een mooie sfeervolle opbouw bij Walking The Ghost. Ik hoor hier U2 (voornamelijk The Edge) in terug ten tijden van het herfst album October. De viool geeft het een geslaagde meerwaarde. Stiekem weer een hoogtepunt, werkt naar een climax toe.
En dan krijg je opeens in nummer in de traditie van The Doors; weer goed gedaan trouwens. Wat een chaotische puinhoop is het titelnummer Gold Mother. Wel lekker. Je raakt er bijna van in trance. Het drumwerk doet wat Afrikaans aan, zoals een Talking Heads dat kan brengen. Voor mij was dit een waardige afsluiter geweest.
Top Of The World is een rustig nummer; iets te rustig. Had beter ergens halverwege het album gepast. Niet helemaal mijn ding. Al kan ik goed voorstellen dat er velen anders over denken.
Al met al, een goed album. Mooie instap voor mensen die kennis met James willen maken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.