Metalite - A Virtual World (2021)

Niks nieuws onder de zon, wel gelikte productie, flinke portie electronica erbij. Gitaren ietsje aan de magere kant, mochten van mij nadrukkelijker aanwezig zijn in de mix, en van mij mogen er meer solo's in. Edoch, de stem van zangeres Ohlsson, en -net zoals bij Biomechanicals - de enorme dynamiek en puike songwriting tilt deze plaat naar een behoorlijke hoogte voor mij. Zeker niet vernieuwend, maar wil je echt een goeie training hebben, zet deze plaat op tijdens het sporten. Geef me een seintje als ze gaan touren, ik ben erbij.

Sinds het debuut van het Zweedse Metalite, zijn deze dames en heren behoorlijk productief geweest (binnenkort verschijnt alweer het vierde album) en ook met album nummer drie, Virtual World, weten ze dan ook wederom te bewijzen dat pop en metal met gemak samen kunnen gaan.

En als je denkt dat de formule zo langzamerhand uitgewerkt begint te raken, welnu: laat die opmerking maar achterwege, aangezien Virtual World wellicht het meest knallende album van Metalite tot nu toe is.

Wederom gooien ze er weer elf nummers uit die stuk voor stuk het energiegehalte van de band in volle glorie laat horen. Weinig verrassend, maar oh zo verslavend knalt de band de ene na de andere hit eruit.

Het is knap dat met een in principe vrij uitgekauwde formule, Metalite het voor elkaar krijgt om gewoon in een constante flow, elke keer weer knallers weet te produceren.
Het geheim zit 'm gewoon in het songwriterschap die van een hoog niveau is. Hoe anders is het mogelijk om me misschien wel met de beste Metalite-anthem tot nu toe, "Peacekeepers", om de oren te slaan! Wat een dijk van een nummer is me dat zeg!
De overige nummers halen dat adrenaline-niveau wellicht niet, maar who cares? Er staan zoveel andere knallers op. Wat te denken van het eigenzinnige, meeslepende "Vampire Song"! Of de ballad "Alone", wat één van de mooiste tracks is die de band tot dan toe heeft geproduceerd. Ook de afsluiter "Synchronized" dient nog even vermeld te worden trouwens.

De rest van het album laat eveneens een band horen, die bewijst dat een stijl-formule gewoon écht kan werken, als je het maar voor elkaar krijgt om memorabele nummers te schrijven.

Dus als de combinatie van energieke power metal en electronica met invloeden uit de popmuziek van vooral de jaren '80 met een hoog songfestival-gehalte (niet negatief bedoeld hier overigens), je aanspreekt, kan je niet om Metalite heen. Origineel is het nergens, maar dat is dan ook niet van belang bij Metalite. En net zoals de vorige albums, is ook deze derde langspeler een aanrader en vooralsnog mijn persoonlijk favoriete Metalite-plaat. Dat gemeld hebbende, staan ze qua niveau wel gelijk aan elkaar en doen dus automatisch niet voor elkaar onder. Een knappe prestatie als je het mij vraagt!