Blodwyn Pig - Ahead Rings Out (1969)

Geweldig gespeelde en intelligent gearrangeerde, maar emotioneel bloedeloze blues-rock met jazz uitstapjes van ex-Tull gitarist Mick Abrahams.

Emotioneel bloedeloos betekent in mijn muzikaal woordenboek beslist niet geweldig gespeeld. Slaapverwekkend.

Ik zet laag in met optie tot verhoging. Blodwyn Pig heeft nooit echt hoge ogen gegooid. Maar dit had Jethro Tull kunnen zijn, als Ian het roer niet falikant had omgegooid.

Mick Abrahams heeft nooit echt de kans gehad zichzelf neer te zetten, en nu hebben we een handvol plaatjes, die eigenlijk er niet zo toe doen.

Dit was ook zo'n beetje wat Chris Blackwell oorspronkelijk in Tull zag, hij vond Abrahams veel meer frontman materiaal dan Anderson.

Ik vind eigenlijk dat de twee Blodwyn Pig-platen (deze en Getting to This) best wel ondergewaardeerd worden. Het is een bonte en best vrolijke mix van blues, rock en jazzrock. Mick neemt het allemaal niet zo serieus maar intussen wordt er wel erg goed gespeeld en zijn de songs nog best goed geschreven.

Mick stapte uit Jethro Tull omdat jij meer de bluesrock-kant op wilde en Ian meer een progressieve kant wilde kant met de band. Maar zo ontzettend bluesrock kan ik deze plaat ook niet noemen. Ja, de nadruk ligt wel op het bluesrock-element, maar deze plaat is zoveel meer dan dat. Mick is inderdaad de meest bluesrock-gerichte muzikant op deze plaat (samen met de ritmesectie) maar Jack Lancaster (saxofoon en fluit) gooit er een flinke scheut jazzrock overheen.

De zang van Mick vind ik erg passen in die eind jaren zestig en is best aangenaam om naar te luisteren, net als zijn gitaarspel, dat best wel erg goed is.

Mijn interesse in Blodwyn Pig was puur gebaseerd op het feit dat dit de band was van Mick Abrahams. Deze gitarist maakte deel uit van Jethro Tull en is daar alleen te horen op This Was. "Zijn" nummer daar, Cat's Squirel" vond ik het minst Jethro Tull klinken, maar klonk niet onaardig.
De kwalificatie "Niet onaardig" geldt wat mij betreft ook voor dit album van Blodwyn Pig, maar doet me verder niet veel.

Mijn LP uit 1969 heeft een heel andere setlist

1. It's only love 3.20
2. Dear Jill 5.15.
3. Sing me a song that I know 3.07
4. The modern alchemist 6.20

5. Up and coming 5.25
6. Leave it with me 4.51
7. Change song 3.39
8. Backwash (er staat 3.39 op de hoes maar dit klopt niet)
9. Ain't ya coming home, babe 6.52

De tracklist hier op Musicmeter is volgens de Amerikaanse release.

Ik heb de britse versie en die is ook anders. Maar ik heb even geen zin en tijd om een correctie in te sturen.

Ik zie dat de originele volgorde nog niet is hersteld en dat MuMe nog altijd de Amerikaanse aanhoudt; zal een correctie indienen gebaseerd op de oorspronkelijke UK-persing, zie hier. Dit was immers een Britse groep!

Het verhaal dat ik altijd hoorde is dat Mick Abrahams, de eerste gitarist van Jethro Tull, die groep al na één album verliet omdat hij graag pure blues wilde spelen. Misschien heb ik dat verkeerd begrepen, want verrassend is zelfs 57 jaar later dat op debuut Ahead Rings Out véél blazers en de nodige jazz voorbijkomen. Daarmee is het niet per se een gitaaralbum en toch zijn de meeste nummers door Abrahams in zijn eentje geschreven. Het getuigt van een brede smaak.

It's Only Love is uitbundig met blazers, in het ingetogen Dear Jill de nodige slidegitaar. Kant 1 sluit af met knallende jazz in rockjas dankzij The Modern Alchemist; mijn favoriet die werd geschreven door blazer Jack Lancaster.
Meer van deze afwisseling op kant 2 en daar is mijn favoriet opnieuw het slotlied. Het heet Ain't Ya Coming Home, Babe? Wat dat nummer extra leuk maakt is dat het wel wegheeft van Black Sabbaths Warning, eveneens te vinden op hun debuut van een jaar later, ook al op kant 2. Dit soort uitgesponnen varianten op bluesrock was helemaal in, waarschijnlijk ook zeer geschikt voor fans van Led Zeppelin.

Wat was deze periode in muzikaal opzicht avontuurlijk, constateer ik maar weer eens. Zeker als ik ontdek dat Ahead Rings Out in het VK in augustus '69 zomaar #9 haalde. Dat zo'n hoge positie toen mogelijk was! In vergelijking met de albumlijsten van nu?! Ach, ik word oud en dan te bedenken dat ik die periode niet eens bewust meemaakte...

Bij deze alvast vier sterren, maar mijn twee favorieten kan ik pas aangeven als de oorspronkelijke versie van dit Britse album de huidige Amerikaanse heeft vervangen. In 2012 verschenen ze gezamenlijk op deze heruitgave, zodat zowel Britten als Amerikanen opgelucht kunnen ademhalen. Net als ik.

De correctie is aanvaard, dank Germ! Track 1 tot en met 9 zijn de nummers van de originele Britse persing, vanaf nummer 10 de tracks die op de Amerikaanse persing stonden. Daarbij heb ik de volgorde van de 2012-cd-heruitgave aangehouden. Meer info in mijn vorige bericht.