The Dead Daisies - Holy Ground (2021)

met The Voice Of Rock:

The Dead Daisies - Holy Ground (Shake The Memory) - Official Video - YouTube

Goeie plaat met ome Glenn. Kantje C zakt een beetje in, maar herpakt zich met de laatste 2 songs.
Dit is precies de band waar Glenn het meest tot zijn recht komt.
4*

Wat een beesten goed album, zeg. Met Glenn Hughes in een glansrol!! Geen geschreeuw dit keer. Het geheel doet mij denken aan het album: Hughes/ Thrall. Super top en geen echt zwak nummer

Het voordeel van ouder worden; dat op 68 jarige leeftijd de stembanden van de zingende bassist niet meer meewerken om te gaan gillen. Puike plaat derhalve. Zat er nog een cover van the who tussen of leek dat maar zo.

Niets vermoedende zet ik Holy Ground op in de verwachting weer een pot lekker rock'n roll tot mij te nemen met John Corabi als blikvanger, lijk ik toch Hughes te horen. En verdomd, wat blijkt het is inderdaad The Voice of Rock, niet dat Corabi slecht was, integendeel zelfs, maar tegen zoveel power kan toch bijna niemand op. De beste man loopt tegen de 70 maar wat een kracht, wat een zuiverheid en flexibiliteit spreidt Hughes ten toon. Nog iets anders wat opvalt, de sound van de plaat is bereheavy, mede (of juist) ingegeven door Hughes die met het verstrijken der jaren steeds ruigere platen op ons loslaat. Hij krijgt daarbij prima ruggensteun van de ervaren snarenplukker Aldrich en de uitstekend drummende Castronovo. Holy Ground kent een kristalheldere productie, telt stuk voor stuk prima composities, fijn riffwerk en een weergaloze Hughes. Conventionele hardrock in een modern jasje, en het geheel swingt ook nog eens als een malle. Knappe prestatie hoor. Niet de volle mep, nummers als Unspoken en 30 Holes klinken in vergelijking met veel andere songs wat op de automatische piloot ingespeeld. Zeker als je daar het weergaloze Like No Other tegenover zet, mijn god wat een knaller zeg. Maar ook songs als Bustle and Flow, Saving Grace en Come Alive zijn om door een ringetje te halen. Zo blijft Hughes mij de laatste jaren in zeer positieve zin verassen. Benieuwd wat deze workaholic in de toekomst voor ons nog in petto heeft.

Wat een lekker album dit zeg! Geen zwak nummer te bekennen en lekker bere heavy (my cup of tea dus). My Fate kwam mij heel bekend voor: na wat onderzoek klinkt de openingsriff van My Fate als een druppel water op Face Your Fear van het album Fused van Iommi....Het hele album kent geen zwak nummer.
Ik ken niets van de andere Dead Daisies albums, die wordt een beetje omschreven als party rock, dat is minder mijn ding. Maar toch maar eens naar luisteren, kan nooit kwaad

Party rock dekt wat mij betreft niet echt de lading (de definitie 'partyrock' is trouwens al een vreemde uitdrukking). De voorgaande platen met John Corabi - een prima zanger overigens - zijn aardig maar zeker niet wereldschokkend, Hughes is echter van de buitencategorie, met zijn elastische stembanden trekt hij het songmateriaal net even een trede omhoog in vergelijking met de voorgaande platen van de band.

milesdavisjr Ga er wel eens naar luisteren op juuptuub. Ik hoop dat ze gaan toeren als alles weer normaal is. Wil dit wel eens live horen.

Het Hard Rock genre heeft me de laatste jaren niet tot nauwelijks meer kunnen bekoren. Simpelweg omdat ik geen nieuwe releases gehoord heb, die me deden opveren van m'n stoel.
Die tijd is voorbij. Dead Daisies wakkert met Holy Ground het - voor mij bewusteloze - genre weer aan.

Holy Ground is in het genre nergens vernieuwend. Sterker nog: het is ouderwets vertrouwd. Het brengt de urgentie terug, die ik al jaren mis.
Dit is vooral te danken aan Glenn Hughes.

'The Voice Of Rock' tilt de band naar een hoger level. De taart is smaakvoller geworden en de kers (Hughes) claimt de aandacht.
Daarmee kent Holy Ground geen slecht lied. Het is een vertrouwd stevig album dat catchy genoeg is, om in je vezels te kruipen.
Het gevolg: je veert energiek op je stoel. Je speelt luchtgitaar en drumt fictieve stokken door de lucht, terwijl je de refreinen meezingt.

En dan besef je ineens dat je weer een ouderwets album gevonden hebt, dat dit in je losmaakt. Het was lang geleden. Maar wat is het lekker!

Kan me aansluiten bij bovenstaande commentaar.

Allemaal leuk, ik ben Glenn Hughes fan en de de nummers zijn goed. Maar wat een slechte mix. Stevig OK, maar hoe dof allemaal weer.

De productie is toch prima te noemen, in your face, helder en energiek. Wellicht heb je de demoversies te pakken gekregen.

Toch wel een van de betere stevige rockplaten van dit jaar. Doug Aldrich weet er zijn gebruikelijke vette gitaarsound op te leggen. Het is wel wat (te) vol ingemixt met weinig ruimte voor subtiliteit, maar ach. Like no other is een erg aanstekelijke single en de Humble Pie cover 30 days in the hole mag er ook wezen.

Geen slecht album, maar de Daisies staan voor mij voor party, zeker ook tijdens hun optredens waar Corabi als perfecte voorman hiervoor een grote rol speelde. Dat is nu jammer genoeg helemaal weg. Heb het gevoel met een totaal andere band te maken te hebben. Niet slecht, maar wel jammer dan men deze richting ingeslagen is.

Corabi was een prima frontman en een goede zanger maar als je Glenn Hughes daarvoor in de plaats krijgt, en de schijf aan alle kanten kont schopt, hoor je mij niet klagen. Zo zie je maar weer, voor mij zijn The Daisies er juist alleen maar interessanter op geworden.